تبلیغات
کد خبر: ۲۴۳۴۶

این ضدانقلاب ها پیش احمدی نژادی ها می رسند دستبند سبز خود را قایم می کنند

میرزا بنویس حلقه لندن در پروژه بدفرجام درازگوش تروا(۲۲بهمن۸۸) به هوای دفاع از شورای هماهنگی سبز، طیف گسترده ای از اپوزیسیون خارج نشین را لجن مال کرد!

ابراهیم نبوی طنزنويس بلژيك نشين ضمن نوشته اي در سايت جرس به دفاع از يك هم بلژيكي! ديگر (رجب مزروعي) پرداخت مزروعي اپوزيسيون منتقد انحصارطلبي و نقابداري شوراي هماهنگي راه سبز را نادان خوانده بود. به دنبال انتقاد محافل گوناگون ضدانقلاب از اظهارات مزروعي، ا.ن وارد عرصه شده و نوشت: مصاحبه اخير آقاي مزروعي جزو معدود مصاحبه هاي حساب شده و دقيق وي بود[!] و من را بر اين مي دارد كه از آنچه گفته دفاع كنم.

وی آنگاه طیفی از اپوزیسیون را دو دوزه باز معرفی کرده و می نویسد: برخی از افراد خارج از کشور یک دستبند سبز در جیب شان دارند که در محافلی که می خواهند با اروپائیان به عنوان نماینده جنبش سبز مواجه شوند، دستبند به دست حاضر می شوند، اما مثلا بسیاری از آنان که عضو احزاب سبز اروپایی هستند، بطور جدی برای گرفتن رای از عربهای اروپا، خود را حامی احمدی نژاد معرفی می کنند و دستبند سبز خود را پنهان می کنند.
طنزنویس یاد شده که گروه های اپوزیسیون بارها به همکاری او با وزارت اطلاعات اشاره کرده اند، برخی طیف های اپوزیسیون را متهم به همکاری با وزارت اطلاعات می کند و می افزاید: چرا شورای هماهنگی نام اعضای خود را بطور علنی و کامل اعلام نمی کند؟ این یکی از مشکلات اساسی برخی نیروهای مخالف جنبش سبز است. برخی از این پیش تر رفتند و مثل گزارش وب سایت فلان از تلویزیون رسا، اسامی اصلی و مستعار و آدرس افرادی که مشغول راه اندازی تلویزیون بودند را منتشر کرده و آن را از طریق کیهان به اطلاع وزارت اطلاعات رساندند. بسیاری از همکاران این تلویزیون برای اعطای کمک مادی از ایران یا خارج بعد از آن گزارش دچار ترس شده و برخی نیز دستگیر شدند. طبیعی بود که انتظار داشته باشیم. به عنوان همکاری در جنایت مسئولان سایتی که مرتکب این عمل خلاف شده، توسط پلیس دستگیر شده و پاسخگوی رفتارشان باشند، اما به دلیل عدم آشنایی با سیستم دادگاهی غرب توسط افراد تازه مهاجرت کرده این اتفاق نیفتاد.

نویسنده جرس ادامه داد: برخی افراد، مثلا آقایانی که مطمئن اند هرگز به ایران نمی روند، نیز در سایت فلان، یا بالاترین با اسم مستعار مطلب می نویسند. کسی از آنها سوال نمی کند، وقتی شما مردم را به رفتن به خیابان دعوت می کنید، یا کسی که در ایران است به وزارت اطلاعات لو می دهید، چرا از اسم واقعی تان استفاده نمی کنید؟ از سوی دیگر، چرا هنوز و بعد از بیست سال، افرادی از میان نیروهای اپوزیسیون با نام واقعی به ایران می روند، و هیچ مشکلی هم ندارند، ولی وقتی به خارج از ایران می آیند، مجددا با همان نام مستعار نوشته هایی را منتشر می کنند که در کیهان شریعتمداری علیه جنبش منتشر می شود. نمی توانم بفهمم کسی که مثل آقای ایکس هرگز قصد بازگشت به ایران ندارد، چرا باید با ده اسم مستعار نوشته منتشر کند؟ یا مثلا کسانی که نوشته های شان را در تهران توسط کیهان منتشر می کنند، باید از اسم مستعار استفاده کنند؟ یکی از مشکلات ما با برخی از نیروهای خارج از کشور، در این است که نمی توانیم به آنها بگوئیم که دوست عزیز؛ شما سالهاست که دیگر از نظر سیستم اطلاعاتی و امنیتی ایران مرده ای، علت استفاده شما از نام مستعار چیست؟

وی با تمسخر بیشتر گروه های اپوزیسیون یادآور شد: برخی دوستان قطعا ده برابر جمعیت کل همه این اقلیت ها را به میدان می کشند. مشکل هم در فقر خبری یا نبودن اتحادیه ها نیست، که من آنها را هرگز جمعی جدی در مقابل کل نیروهای مخالف جدی حکومت نمی دانم نیست، هنوز نمی توانند بفهمند که حضور آنان در یک شورای هماهنگی نه تنها بر قدرت آن شورا نمی افزاید بلکه آن را غیرجدی و غیر امن می کند. درهای شورا به روی دیگران بسته است برای اینکه نه لزومی به حضور اضافی افراد است و نه بسیاری از آنها که می خواهند بیایند قابل اعتمادند. فرض کنید آقای ایکس که دوستان ما اعتماد نمی کنند وی به خانه مان بیاید و از خانواده دوستان عکس بگیرد، اگر بنا بود در این جمع حضور یابند، چه اطمینانی وجود داشت که وزارت اطلاعات براحتی اطلاعات ارزان و مجانی را به دست نیاورد؟ وقتی ده بار به فلان برادر گفته ایم عکس خانوادگی یا دو نفری مان را منتشر نکن، و فردا منتشر می کند، با چه اطمینانی چنین افرادی به شورای هماهنگی باید راه داده شوند؟

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات