گزارش افکارنیوز از تلاش دولت برای حفظ مشی اعتدالی
گریز روحانی از کمین تندروها
به طور مثال یکی از هنرمندیهای او دخالت نکردن دولت در اتفاقات شورای شهر تهران بود. جایی که بیشک حمایت مستقیم دولت از یکی از کاندیداهای شهرداری میتوانست بازی را شکل دیگری رقم بزند و دولت تصمیم گرفت با خروج از این بازی دو گروه درگیر این ماجرا را به حال خود واگذارد و تنها نظارهگر نتیجه این رقابت باشد.
- به نظر میرسد تا امروز بزرگترین سرمایه دولت یازدهم شعاری بوده که روحانی در کوران انتخابات مطرح کرد و از گذر همان شعار خود را پاستور رساند. شعاری که میتواند هر کسی را از ظن خود یار رئیس جمهور کند و تفسیرش چنان دشوار است که هنوز هیچ کس به قطعیت نتوانسته سهم خود از آن را مشخص کند. او در حالی از جاده به ظاهر مسطح اعتدال عبور میکند که چپ و راست مسیرش درههای خطرناکی قراردارد و در هر طرف تندروها منتظر لغزش او هستند. سوال اینجاست که روحانی تا کی میتواند محکم و استوار در این مسیر حرکت کند و همچنان اسب اعتدال را بتازاند.
فرار به جلوی دولت با شعار اعتدال
به گزارشافکارنیوز؛ مفهوم چند پاره و غیر قطعی آنچه روحانی بر آن تاکید میورزد و خود را مُصر بر نهادینه کردنش نیز نشان میدهد تاکنون بیشترین کمک را به دولت یازدهم کرده تا با کمترین هزینه از پیچهای خطرناکی که در همین مدت اندک تصدی امور سر راهش قرار داشته به راحتی عبور کند. به نظر میرسد تاکتیک اصلی دولت روحانی ترک کردن محل مناقشه و بازکردن در باغ سبزیست چند قدم آنسوتر از محل خطر.
هرگاه لازم است روحانی موضعگیری مشخصی داشته باشد و هوادارانش انتظار حمایت بیچون و چرای او را کشیده، مخالفانشان دنبال غش کردن او به سمت مقابل و یافتن نقطه ضعفی هستند او کلمه اعتدال را به میان میآورد و خود را به راحتی از بازی خارج میکند. از مصداقهای چنین برخوردی میتوان به موضعگیری دوپهلو و به روایت خودش اعتدالی پیرامون تشدید فعالیت گشت ارشاد بود. چنین موضعگیری ابهام گونهای در مصاحبه او با ان بیسی نیز به وضوح دیده میشود.
به طور مثال جایی که خبرنگار این شبکه موضع او را درباره در موضع ضعف قرار گرفتن اوباما بخاطر حمله نکردن به سوریه، هولوکاست و دیگر موارد میپرسد او بحثرا به صلح و تفاوت تاریخدان بودن و سیاستمدار بودن کشانده، سعی میکند با موضعی خردمندانه از پاسخ دادن به سوالاتی که ممکن است او را از هر طرف تحت فشار قرار دهد طفره رود.
دوری از بحران
بیشک لایههای تندرویی در سپهر سیاسی کشور مشغول فعالیت هستند که موضعگیریهای روحانی آنها را چندان خوش نمیآید. گروههایی که در پس هر اتفاقی خواهان موضعگیری صریح روحانی و دولت هستند و حتی بر آنند از کوچکترین رویدادی دستمایهای برای گوشمالی دولت و به راه آوردنش بهره گیرند. دولت همیشه نخواهد توانست بحرانها را با اعتدال و میانه روی مدیریت کند و بسیاری چشم انتظار آنند که نقطه جوش روحانی را بسنجند.
هژمونی اصلی دولت روحانی اعمال موضعگیریهایی است که دولت را از هر بحرانی دور نگه دارد. به نظر میرسد او بیشتر تمایل دارد دولتش در هیچ بحرانی قرار نگیرد تا مجبور نباشد برای خروج از بحران کارهای سخت تری را پیش گیرد. بحران کلمه ایست که در دو دولت پیشین او تعاریف و مصادیقی متفاوت داشته. در دولت اصلاحات، خاتمی خود را هر ۹ روز در برابر بحرانی که از بیرون به دولت تحمیل شده میدید و در دولت احمدینژاد دیگران هر روز منتظر بحرانی بودند که آتشش از خان سفره دولت بر جامعه و بخشهای مختلف سرایت میکرد. حال به نظر میرسد روحانی در تلاش است با هر دو شکل بحران مقابله کند.
چنانچه اختلاف وزرا در کابینه تدبیر و امید در همین ابتدای مسیر و حرفهایی که طی دو هفته اخیر از سوی برخی وزیران از جمله وزرای کار، نفت، نیرو و مسکن علیه یکدیگر بودیم، روحانی را برآن داشت تا در جلسه هیئت دولت، نسبت به این موضعگیریها بهشدت اعتراض کرده و تاکید کند که باید صدای واحدی از وزرا توسط مردم شنیده شود. اختلافی که البته محمدباقر نوبخت سخنگوی دولت به تکذیب آن پرداخت.
پرهیز از ورود به مسائل شواری شهر
برخورد با بحرانهای بیرونی اما شکل دیگری دارد. چنین به نظر میرسد که روحانی از اهرمهای مختلفی که در دست دارد برای مهار این فشارها بهره میجوید. به طور مثال یکی از هنرمندیهای او دخالت نکردن دولت در اتفاقات شورای شهر تهران بود. جایی که بیشک حمایت مستقیم دولت از یکی از کاندیداهای شهرداری میتوانست بازی را شکل دیگری رقم بزند و دولت تصمیم گرفت با خروج از این بازی دو گروه درگیر این ماجرا را به حال خود واگذارد و تنها نظارهگر نتیجه این رقابت باشد.
در این میان مدیریت صحیح او در مسالهای چون تصادف جاده قم شکل دیگری از فرارهای سریع دولت را به نمایش کشید. جایی که بسیاری از نمایندگان تلاش داشتند پای وزیر راه را وسط بکشند دولت هوشمندانه وزرای بهداشت و تجارت را وارد بازی کرد و تلاش کرد مساله را از افقی دیگر دیده، پاسخی دیگرگون به آن بدهد.
او در بخشهای ویترینی و جاهایی که وعده انتخاباتی داده البته تاکنون توانسته به وعدههایش جامه عمل بپوشاند و این شاید نقطه قوتی باشد که همچنان یارانش را با حرارت در پی خود میبیند. وعدههایی از جمله بازگشایی خانه سینما، حرکت به سوی نجات دریاچه ارومیه، تلاش برای خروج وضعیت جامعه از فضای امنیتی و بازکردن این فضا از جمله اتفاقات مثبتی است که گرچه منتقدانی به همراه داشته اما بیشک او توانسته به خوبی آنها را مدیریت نماید.