تبلیغات
کد خبر: ۲۷۲۰۸

غزل خداحافظی!

افکار نیوز - جمهوري اسلامي ايران در طي ۳۳ سال گذشته، مسئولان و مديران زيادي به خود ديده است. در طي اين سالها بعضي مديران و مسئولان عاليرتبه نظام به دلايل مختلف سياسي و غيرسياسي استعفا دادهاند كه گاه اين استعفاها و دلايل آنها تا سالهاي بعد، زندگي سياسي فرد يا افراد مستعفي را تحتالشعاع خود قرار داده است.
هفته نامه پنجره نوشت: در داده‎نمای حاضر، مهم‎ترین و چالش‎برانگیزترین استعفاهای تاریخ جمهوری اسلامی ایران را مرور می‎کنیم:


اعضای کابینه دولت موقت
آبان ۵۸
تنها یک روز پس از تسخیر سفارت آمریکا توسط دانشجویان پیرو خط امام(رحمت‎الله‎علیه)، دولت موقت مهندس بازرگان در اعتراض به آن‎چه دخالت‎‎های دیگران در امور دولت عنوان شد، برای چندمین بار استعفا کرد.
فردای آن روز، امام خمینی ضمن قبول استعفای دولت، در حکمی که برای محول کردن ماموریت‎های دولت موقت به شورای انقلاب داد، خواستار قاطعیت و انجام اقدامات انقلابی برای حل مشکلات موجود شد.
بی توجهی و عدم اعتقاد دولت بازرگان نسبت به ارزش‎های انقلابی حاکم بر جامعه، عدم هماهنگی با ارزش‎های اسلامی و عدم همسویی با رهبری انقلاب، شورای انقلاب و سایر نهاد‎های انقلابی مهمترین دلایل عدم توفیق دولت بازرگان بود.

محسن رضایی
اردیبهشت ۶۶
وضعیت نامساعد تجهیزاتی، تدارکاتی و ضعف پشتیبانی دولت میرحسین موسوی از جبهه‎‎های جنگ در سال ۶۵ و پیگیری‎‎های بی‎نتیجه سپاه در بر طرف کردن این مشکلات، سبب شد تا سرانجام محسن رضایی فرمانده وقت سپاه در اردیبهشت ماه ۱۳۶۶ طی نامه‎ای به محضر حضرت امام(رحمت‎الله‎علیه) با ذکر مشکلات، استعفای خود را از فرماندهی کل سپاه تقدیم ایشان کند. استعفایی که از سوی امام پذیرفته نشد.
۷۳ تا ۷۶
بنا به گفته محسن رضایی، فرمانده سپاه پاسداران، وی در سال ۷۳ از رهبری می‎خواهد او را از فرماندهی سپاه برکنار کند. این دومین‎بار بود که استعفا می‎داد ولی این استعفا هم مورد موافقت قرار نگرفت. سه سال بعد و درست یک هفته بعد از پیروزی اصلاح‎طلبان در دوم خرداد ۷۶، استعفای محسن رضایی مورد موافقت فرماندهی کل قوا قرار گرفت و از سپاه به مجمع تشخیص مصلحت نظام رفت و دبیری این نهاد را به عهده گرفت.


احمد توکلی
حبیب‌الله عسگری اولادی
تابستان ۶۲
تنها دو سال بیشتر از عمر دولت میرحسین موسوی نگذشته بود که اختلافات میان چپ گرایان و راستی‎‎های کابینه بالا گرفت. سیاست‎‎های اقتصاد دولتی میرحسین موسوی و دخالت‎‎های مکرر بهزاد نبوی و میرحسین موسوی در کار وزیران، مخالفت‎‎های زیادی میان هیأت وزرا برانگیخت. هفت تن از وزیران کابینه از جمله حبیب‎الله عسگراولادی، علی‎اکبر ناطق نوری، احمد توکلی، مرتضی نبوی و علی اکبر ولایتی به امام(رحمت‎الله‎علیه) نامه‎ای نوشته و تصمیم خود مبنی بر کناره‎گیری از دولت را با امام در میان گذاشتند. امام خمینی در ابتدا با این تصمیم مخالفت کردند اما در مرحله بعد فرمودند هر کس می‌داند استعفای او ضرری نمی‌رساند مجاز است استعفا بدهد. بدین ترتیب حبیب‎الله عسگراولادی، وزیر بازرگانی و احمد توکلی، وزیر کار که از مخالفان اصلی سیاست‎‎های میرحسین موسوی بودند؛ از سمت خود استعفا کردند.

محمد هاشمی
بهمن۷۲
در حالی‎که نزدیک بیش از ۹ سال از ریاست محمد هاشمی رفسنجانی بر صداوسیما می‎گذشت، نمایندگان مجلس چهارم به سردستگی علی‎اکبر پرورش، نماینده اصفهان در مجلس شورای اسلامی، خواستار تحقیق و تفحص از صداسیما شدند. این تحقق و تفحص از نهاد‎ها که برای اولین‎بار انجام می‎شد، سرانجام به استعفای محمد هاشمی رفسنجانی، رییس وقت رسانه ملی و برادر رییس‎جمهوری آن زمان، انجامید.


میر حسین موسوی
شهریور ۶۷
یکی از نکات مهم در دوران نخست‎وزیری میرحسین موسوی، استعفای چندین‎باره‌ وی از نخست‎وزیری بود. استعفای وی، ۱۵ شهریور ۶۷ بدون هماهنگی با رییس‎جمهوری وقت و امام خمینی نگاشته شده بود. مجلس به هشت وزیر پیشنهادی موسوی رأی‎اعتماد نداده و در پی آن موسوی با این بهانه که نمی‎تواند با مجلس مخالف، همکاری کند، استعفا داد.
امام با توجه به شرایط بحرانی کشور و به‎دلیل جنگ، این استعفا را در راستای اهداف دشمن تعبیر کردند و سپس با استعفای وی مخالفت کرده و فرمودند: «نامه‌ استعفای شما باعثتعجب شد. حق این بود که اگر تصمیم بدین کار داشتید، لااقل من و یا مسئولین رده بالای نظام را در جریان می‌گذاشتید. در زمانی که مردم حزب‌الله برای یاری اسلام، فرزندان خود را به قربانگاه می‌برند چه وقت گله و استعفا است؟»
امام خمینی همچنین خطاب به نخست‌وزیر وقت می‌فرمایند: «اگر برنگردید، شما را به مردم معرفی می‌کنم و اگر خدمات گذشته نبود شما را دادگاهی می‌کردم.»
استعفای شهریور ۶۷، تنها استعفای میرحسین نبود. اگر چه موسوی استعفا‎های دیگرش را انکار می‌کند و می‌گوید فقط یک‎بار استعفا کرده، اما هاشمی رفسنجانی در کتاب خاطرات خود از دو استعفای دیگرِ وی خبر می‌دهد!



دری نجف‎آبادی
بهمن ۷۷
در کمتر از دو سال پس از روی کارآمدن دولت اصلاحات، حجت‎الاسلام دری نجف‎آبادی، اولین وزیر اطلاعات دولت سید محمد خاتمی از سمت خود استعفا داد. پس از روی کار آمدن دولت اصلاحات، افراطیون، شروع به نفوذ در بدنه وزارت اطلاعات کردند. در این بین قتل‎‎های زنجیره‎ای آغاز شده بود و با شانتاژ رسانه‎ای شدید روزنامه‎‎های زنجیره‎ای اصلاح‎طلبان، مقصر این قتل‎ها نظام جمهوری اسلامی ایران و سعید امامی، معاون وقت وزارت اطلاعات جلوه داده شد. دری نجف‎آبادی، در پی فشار عوامل تندروی اصلاحات مجبور به استعفا شد.

عطاءالله مهاجرانی
مهر ۷۹
یازدهم اردیبهشت ۷۸، عطاءالله مهاجرانی، اولین وزیر فرهنگ و ارشاد دولت اصلاحات که سیاست تساهل و تسامح در برابر دین و فرهنگ او صدای علما و مراجع را درآورده بود، در مجلس استیضاح شد ولی برکناری‎اش رأی نیاورد. اوایل مهرماه۷۹، روزنامه آفتاب یزد از استعفای عطاءالله مهاجرانی، وزیر ارشاد خاتمی و نزدیک‎ترین چهره به رییس‎جمهوری در فرودین ماه همان سال خبر داد؛ استعفایی که توسط خاتمی رد شده بود. سیاست‎‎های غلط و ضددینی مهاجرانی با حمایت سید محمد خاتمی ادامه داشت؛ اعتراض مراجع، علما و مردم نیز بیشتر می‎شد. عاقبت، مهاجرانی که از فرهنگ کشور ویرانه‎ای ساخته بود، مجبور به استعفا شد و به‎جای او، احمد مسجد جامعی وزیر فرهنگ و ارشاد شد.


نمایندگان اصلاحات در مجلس ششم
دی ۸۲
مجلس ششم، لکه ننگینی در تاریخ اصلاحات بر جای گذاشت. از تحصن و استعفا گرفته تا نامه‎نگاری به رهبری، طرح خروج از حاکمیت و درخواست برای به رفراندوم گذاشتن اختیارات نهاد‎های زیر نظر رهبری. این چنین بود که مجلس سیاست زده ششم، «مُهر باطل شد» محکمی بر پیکر اصلاحات در اذهان عمومی زد

الف) تحصن مجلس ششم:
در پی رویگردانی مردم از سیاست بازی و تندروی‎‎های سران اصلاحات، اقبال مردمی نسبت به نامزد‎های اصلاح‎طلبان در انتخابات مجلس هفتم به‎طور چشمگیری کاهش یافت. جمعی از نمایندگان مجلس ششم که وضعیت را از دست رفته می‎دیدند، در اعتراض به نظارت شورای نگهبان بر انتخابات و رد صلاحیت برخی چهره‎‎های وابسته به نهضت آزادی، سازمان مجاهدین و مشارکت، دست به تحصن زدند. به‎دنبال بی‌تفاوتی مردم نسبت به تحصن ۲۰ روز نمایندگان افراطی مجلس، پروژه استعفای نمایندگان در دستور کار قرار گرفت که به‎صورت نمادین در ۱۰ بهمن و در آخرین روز‎های کاری مجلس ششم صورت گرفت. به‌رغم اعلام بهزاد نبوی مبنی بر طرح استعفای ۹۰ نماینده تا چهارماه پایانی عمر مجلس، فقط پنج نماینده استعفای‎شان مطرح شد. از بین این پنج نفر نیز استعفای فاطمه حقیقت‌جو، بهزاد نبوی، محسن آرمین و محمود یگانلی پذیرفته و استعفای مزروعی رد شد.

ب) استعفای استانداران و مدیران میانی اصلاحات:
همزمان با تحصن ننگین مجلس ششم و درست چند روز پیش از اعلام نتایج بررسى صلاحیت کاندیدا‎ها توسط هیأت مرکزى نظارت، استانداران ۲۸ استان کشور به‎همراه رییس ستاد انتخابات کشور، در جلسه هیأت دولت شرکت کردند. اصلاحاتی‎ها که می‎دیدند پس از هشت سال، اقبال عمومی به آن‎ها به شدت کاسته شده، شروع به انتقاد از عملکرد شورای نگهبان کردند. شایعاتی مبنی بر استعفای دسته جمعی ۱۰۰ معاون وزیر در روزنامه‎ها دیده می‎شد. در نامه‎ای که خطاب به رییس‎جمهوری منتشر شد، ۷۰ معاون وزیر از ۱۳ وزارتخانه استعفا دادند. موج استعفا‎های صوری برای فشار آوردن به رهبری و شورای نگهبان برای تأیید صلاحیت نامزد‎های رد صلاحیت شده، با استعفای بعضی دیگر از مدیران میانی اصلاحات از جمله رؤسای سازمان‎‎های آموزش و پرورش ۲۹ منطقه کشور، رؤسای ۳۰ دانشگاه کشور و… ادامه یافت.
دامنه این شایعات تا استعفای ۱۲ عضو هیأت دولت هم پیش رفت، اما با انتشار نامه سیدمحمد خاتمی خطاب به استانداران و رد خواسته‎‎های افراطی‎گونه آن‎ها، تیر تندرو‎ها به سنگ خورد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات