یادداشت / علیاکبر بهشتی
شتر دیدی ندیدی زیادی مهربانانه!
از محاربین دانهدرشت فتنه ۸۸ که متأثر از لطف و کرامت نظام، به جای اعدام، مشغول بیانیهنویسی از داخل زندان است، اخیراً گفته: «نرمش قهرمانانه سیاست درستی است، منتها به این شرط که فقط خلاصه در خارج نشود و داخل کشور را هم دریابد!»
من واقعاً نميدانم بر تعامل نظام با فتنهگران به ويژه اصحاب فتنه ۸۸ چه نامي ميتوان گذاشت اما هر چه هست، كيلومترها جلوتر از نرمش قهرمانانه با مهرههاي اصل كاري فتنه ۸۸ برخورد شده، البته از اين زاويه كه حتي عقلاي قوم اصلاحات هم خيلي تمايلي به رفع حصر دو نفر از سران فتنه و نيز آزادي افراطيها از زندان ندارند و معتقدند شر اين جماعت، بيشتر از خيرشان است و همان به يا در حصر باشند يا در زندان و الا هم براي دولت اعتدال دردسر درست ميكنند، هم براي اصلاحطلبان ميتوان پي به حكيمانه بودن بلكه زيركانه بودن تعامل حكومت با فتنهگران ۸۸ برد، ليكن اگر بخواهيم از زاويه مر قانون و
مر عدالت به تعامل نظام با دوستان خوب نتانياهو نگاه كنيم، شايد تعبير شتر ديدي نديدي زيادي مهربانانه بسيار رساتر از نرمش قهرمانانه باشد.
خیلی نباید وارد مصادیق شد اما از سران فتنه ۸۸ یکی هم کسی است که خود را نه فقط «پدرخوانده دولت اعتدال» بلکه رسماً «یگانه صاحب انقلاب» و «تنها مفسر امام» میداند و بیهیچ محاکمه و محکمهای، هنوز هم ضدانقلاب را تغذیه میکند، آن هم از جایگاه «استوانه نظام!» یا آن «سیدخندان» که رفتار و گفتار این روزهایش از بس اضافه بر سازمان شده، ناخودآگاه آدمی را یاد این مثل میاندازد که «گیرم در دیزی باز است...؟!»
خوب یا بد، کسانی که در یک محله کوچک، دست به عربدهکشی و آشوب میزنند، بیشتر به سزای اعمال شان میرسند تا جماعتی که در سال ۸۸ علیه ۳۰۰هزار خون عربده کشیدند و یومالعیار عاشورا آن کردند که دیگر همه میدانند. حال چقدر وقیحانه است اگر یکی از همان عربدهکشهای متقلب چنین اظهار دارد که «نرمش قهرمانانه خوب است اما به شرط آنکه خلاصه در خارج نشود و ما را هم دریابد!»
حالا بهتر متوجه تذکر نیمهخصوصی یکی از همبندهای سابق معاون سیاسی وزیر کشور دولت خاتمی به وی میشوم: «فلانی! تو اینقدر که ماشاءالله از داخل زندان علیه نظام نامه نوشته و مینویسی، بیرون زندان فعال نبودی! دیگر اینقدر هم بیشفعالی خوب نیست به خدا، آخر خلقالله از خود سؤال نمیکنند که اینها در زندانند یا هتل؟!»
من نمیدانم باید روضه مظلومیت جمهوری اسلامی را بخوانم یا… یا به یادتان آورم که همین جناب معاون سیاسی وزیر کشور دولت اصلاحات، آن زمان که کلید اجرای انتخابات دستش بود، دست به چه تقلب وحشتناکی زد؟! آن زمان در یکی از انتخاباتهای مجلس، آقای حداد عادل با حضور در یکی از شعب اخذ رأی، به نامزدهایی رأی دادند، من جمله به خودشان! حداقل خانواده خود آقای حداد هم چند رأیی به آرای ایشان در آن صندوق اضافه کرده بودند! نتیجه شمارش آرای این صندوق اما جالب بود و نشان میداد جناب حداد در این صندوق هیچ رأیی نداشته! آن ایام موضوع پیگیری شد و در کمال تعجب مشاهده شد تعدادی از صندوق آرا،
دست آخر از فلان آهنگری مخروبه سردرآورده!
خوب یادم است واکنش آقای حداد عادل را که گفته بود، «این هم شد حکایت رأی مدرس! بابا، من که خودم به خودم رأی داده بودم! اون رأی چی شد؟!» این را هم خوب یادم است که ماجرا هیچ سرنخی پیدا نکرد، الا دفتر معاونت سیاسی وزارت کشور دولت اصلاحات و شخص آقای تاجزاده! متأثر از همین افتضاح بزرگ، رابطه تاجزاده و دولت اصلاحات شکرآب شد. چندی بعد، خاتمی، تندرویهای امثال همین تاجزاده را از جمله دلایل ناموفقیت کارنامه دوم خرداد میخواند و افراطیها اما بر این عقیده بودند که کرم بیعرضگی از خود درخت دولت است!
اینک با شمای خواننده است تا از احساس خود رونمایی کنی، وقتی که ببینی همین تاجزاده متقلب، در سال ۸۸ نظام مظلوم ما را متهم به تقلب میکند! اگر سال ۸۸ «تقلب، اسم رمز آشوب» بود، آقای تاجزاده! برو دعا کن به حال جمهوری اسلامی. باور کن حتی با سیاست «نرمش قهرمانانه» هرگز این چنین نمیشد که شما یک چیزی هم طلبکار باشی. عدالت و قانون که در مورد شما اجرا نشد، «نرمش قهرمانانه» هم لااقل به خاطر ور قهرمانانهاش، یارای تأدیب حداقلی شما را داشت، فلذا گمانم بر این است که «شتر دیدی ندیدی زیادی مهربانانه» مصداق همان خوشی است که گاهی زیر دل آدم میزند!
آري، با فتنهگران دانهدرشت اگر نه بر اساس عدالت و قانون كه بر اساس همين نرمش قهرمانانه هم رفتار ميشد، باورم است در بيحيايي خود تجديدنظر ميكردند، البته به شرط حيات!