خاطره عسگراولادی از پیشبینی امام در مورد آینده انقلاب
عرض کردم پیامی دارم ولی رویم نمیشود بگویم. فرمودند: بگویید. هیچ چیز برای ما غیرقابل پیشبینی نبوده است. گفتم که در تهران منتشر شده است که دادستان قم برای شما مشغول تهیه اعلام جرم است و میخواهد برای شما اعلام جرم کند. ایشان فرمودند: خوب بکند این کار را. از چه نگرانی؟
به گزارشافکارنیوز، حبیب الله عسکر اولادی مسلمان فرزند حسین در سال ۱۳۱۱ شمسی، در یک خانواده متدین و از پدر و مادری اهل دماوند، در تهران متولد شد. با شروع جنگ جهانی دوم و وخیم شدن اوضاع اقتصادی امکان تحصیل از وی گرفته شد، لذا به کار در بازار تهران اشتغال یافت و چند سال در بازار دروازهای تهران به خرده فروشی برنج پرداخت، وی در منزل برادر بزرگترش صادق سکونت گزید، سکونت عسگر اولادی در این محل و نزدیکی محل کار او با مسجد " امینالدوله " باعثآشنایی وی با برنامههای مذهبی مسجد شد و در کلاس علوم دینی " شیخ حسین زاهد " در مسجد جامع تهران شرکتو دروس
حوزوی را تا سطح فراگرفت. خاطره عسگر اولادی از پیش بینی حضرت امام در مورد آینده انقلاب / شما نگران شهادت من نباشید
عسگراولادی در سالهای پایانی دهه بیست، به هنگام تحصیل علوم حوزوی در مسجد " امینالدوله " و بعدها در حوزه علمیه مروی و در حالی که سیزده سال بیشتر نداشت به فعالیتهای سیاسی به رهبری " آیت الله کاشانی "، جلب و در سال ۱۳۲۷ در یک راهپیمایی که به دعوت " آیت الله کاشانی " به هواداری از مردم فلسطین تشکیل شده بود، دستگیر و بازداشت شد.
از سال ۱۳۲۷، پس از آزادی از زندان تا ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، در جریانات، با آهنگ روحانیت، در متن فعالیتها بود، در ۱۳۲۷ به فعالیتهای سیاسی وارد و با حوادثملی شدن نفت آشنا شد و در تجمعات و تظاهرات این دوران شرکت میکرد، وی که با فعالیت جمعیت فدائیان اسلام نیز آشنا بود، در ۱۳۳۳، به همراه عدهای از دوستانش که در مسجد امینالدوله با هم آشنا شده بودند، تصمیم به تاسیس هیئتی مذهبی تأسیس گرفته و هیئتی به نام هیئت " مؤید " تأسیس کردند و در مسجد امینالدوله به فعالیت مشغول شدند.
با شروع نهضت اسلامی به رهبری امام خمینی(ره)، با ایشان آشنا شد و به قم رفت و آمد میکرد و از طرف امام(ره) مأمور وصول وجوهات شرعی در بازار تهران شد، در ماجرای تصویب لایحه انجمنهای ایالتی و ولایتی، ارتباط هیئت وی با بیت امام(ره) گستردهتر شد و این ارتباط باعثائتلاف آنان با دو هیئت مسجد " شیخ علی " و هیئت اصفهانیهای بازار و تشکیل هیئتهای مؤتلفه اسلامی گردید.
با فرا رسیدن محرم سال ۱۳۸۳ که مصادف با خرداد ۱۳۴۲ بود، مؤتلفه اسلامی که به تازگی تشکیل شده بود، در جلسهای تصمیم گرفت اعلامیه امام را خطاب به هیئت های مذهبی راجع به با شکوه برگزار کردن مراسم عزاداری محرم، تکثیر و در اختیار مردم قرار دهد، همچنین با صدور اعلامیه اخطار گونهای، از تمامی خطبا و وعاظ و مداحها خواست تا بر طبق خواسته امام عمل شود، مؤتلفه اسلامی سپس طرح یک راهپیمایی بزرگ را در روز عاشورا تهیه کرد، عسگر اولادی از طراحان راهپیمایی این روز به همراه " مهدی عراقی " و " ابوالفضل توکلی بینا " به قم رفتند تا موافقت امام(ره) را جلب کنند.
در جریان وقایع پانزده خرداد ۱۳۴۲، هیئتهای مؤتلفه اسلامی دو تصمیم مهم هجرت علمای شهرهای بزرگ برای تجمع در تهران و اعتراض به بازداشت امام و فعالیت برای تثبیت مرجعیت امام خمینی(ره) برا اتخاذ کردند.
در سال ۱۳۴۳ که هیئتهای مؤتلفه به ترور " حسنعلی منصور " اقدام کرد، عسگر اولادی نیز به همراه شاخه نظامی مؤتلفه به جرم نگهداری چمدان اسلحه دستگیر و به حبس ابد محکوم شد و در ۱۳۵۶ مورد عفو قرار گرفت و از زندان آزاد شدف وی پس از پیروزی انقلاب اسلامی به مجلس شورای اسلامی راه یافت و با تأسیس کمیته امداد امام خمینی، به عنوان نماینده ایشان در این نهاد، عهدهدار مسئولیت شد، عسگر اولادی در ۱۳۶۰ در منزل خود مورد سوء قصد قرار گرفت که این ترور با شکست رو به رو شد، پس از تأسیس جمعیت مؤتلفه اسلامی در ۱۳۶۹، عسگر اولادی به عنوان دبیر کل آن انتخاب و به کار مشغول شد. سالها وی در مقام
دبیرکلی موتلفه بود که در تیر ۸۳ جای خود را به " محمدنبی حبیبی "، سپرد اما همچنان کرسی ریش سفیدی وی پابرجا باقی ماند.
حبیبالله عسگراولادی بعد از گذشت ۸۱ سال از عمر خویش سرانجام صبح۱۴ آبانماه در اولین روز از ماه محرمالحرام بعد از پشت سرگذاشتن یک دوره بیماری سخت در بیمارستان " دی " دعوت حق را لبیک گفت.
خاطره عسگر اولادی از پیش بینی حضرت امام در مورد آینده انقلاب / شما نگران شهادت من نباشید
اواخر اسفند سال ۱۳۴۱ من از طرف برادران در جمعیتهای موتلفه اسلامی ماموریت پیدا کردم که چند امانت را خدمت امام ببرم و پیامی هم تقدیم کنم. در مسیر، تحت تعقیب قرار گرفتم و در شهر قم از کوچه و پس کوچه خودم را نزدیک خانه امام رساندم. برادر طلبهای پشت در بود. ساعت ده شب بود. در را باز کرد. به او گفتم: به آقا بگویید فلان کس از تهران آمده.
برادر طلبه رفت تا برای من کسب اجازه کند، امام اجازه فرمودند. به درون اتاق رفتم. مقداری کتاب در اطرافشان بودن و مشغول مطالعه بودند. عرض سلام کردم و نشستم. پس از اظهار لطف و محبتشان فرمودند: چه خبر؟ زبانم بند آمده بود و هیچ چیز نمیتوانستم بگویم. بار دوم ایشان فرمودند: خب چه خبر؟ چه اطلاعی داری؟ باز زبانم بند آمده بود و هیچ چیز نمیتوانستم بگویم. بار سوم ایشان فرمودند: خیلی شرافت میخواهد که خون انسان در راه خدا بریزد، چه شده؟ من مرده یک حرکت کردم و زبانم باز شد و اول شروع کردم از ضعفهایم گفتن و گفتم تا دم در تعقیب شدم. آنها همین روبروی منزل شما ایستادهاند و فکر
میکنم اگر از این در بروم مرا میگیرند؛ در حالی که همسرم مریض است و در خانه منتظر شام است با دو فرزند و در کشوی میزم چنین اسراری است و فردا صبح از نظر آبرو به کسی مقروض و بدهکارم و به کسی نگفتم و آمدهام.
ایشان فرمودند:(با قدری کم و زیاد محتوای فرمایش ایشان را به خاطر دارم) پس شما هنوز فکر نکردهاید که کجا میخواهید بروید. هنوز خود را آماده نکردهاید، برای اینکه یک مسیری در پیش داریم تا این حرفها را با خودتان و خانوادهتان حل کنید. بسیار خوب! کارهایتان را بگویید من هم همین امشب کارهایی دارم. تعدادی نامه از خواهران و برادران دانشجو از اروپا و آمریکا رسیده بود. امام مطالبی را از آنها یادداشت کرده بودند و ایشان در آن وقت شب نامهها را باز و مطالعه نمودند و دعا کردند که غرب و جاذبههایش نتوانسته این فرزندان اسلام را جذب کند و در آنجا به جای اینکه محو این جاذبههای
بشری بشوند به فکر اسلام و به فکر ملتشان هستند. اسناد و مدارکی را که برادرانمان از وزارتخانهها توانسته بودند به دست بیاورند به ایشان تقدیم کردم. گرفتند و دعا کردند که اشخاص خودشان را به خطر میاندازند تا اسلام بماند و فرمودند هر کدام از اینها را اگر بگیرند ممکن است سبب اعدام آورندهاش بشود اما اینها برای عزت اسلام و حفظ اسلام چنین از خودگذشتگی دارند. پس از دعایی که فرمودند پرسیدند: خوب، دیگه؟
عرض کردم پیامی دارم ولی رویم نمیشود بگویم. فرمودند: بگویید. هیچ چیز برای ما غیرقابل پیشبینی نبوده است. گفتم که در تهران منتشر شده است که دادستان قم برای شما مشغول تهیه اعلام جرم است و میخواهد برای شما اعلام جرم کند. ایشان فرمودند: خوب بکند این کار را. از چه نگرانی؟ گفتم: برادران ما نگرانند از اینکه نکند این اعلام جرم اسباب این شود که شما بازداشت و محاکمه شوید. فرمودند: «ثم ماذا»
عرض کردم ممکن است که نتیجه محاکمات سنگین باشد. ایشان فرمودند: یعنی چه سنگین باشد؟ عرض کردم با چیزهایی که توانستند از دادستانی بیاورند برای شما تقاضای اعدام میخواهد بشود. سری تکان دادند و فرمودند: من فکر میکنم که ۱۰ نفر امثال من باید کشته شوند تا ماسک از چهره آنها برداشته شود. تا این دشمن قرآن که قرآن چاپ کن معرفی میشود و این دشمن، مسجد ساز معرفی میشود ماسک از چهرهاش بیفتند. من در فکر آنم که چرا شماها از بازداشت من برخود میلرزید. اگر من را گرفتند داد بزنید. اگر من را محاکمه کردند فریاد بزنید. و اگر این توفیق نصیب من بشود که شهید بشوم. چه بهتر، برای ملت اسلام
سر نخی جدی است برای آغاز جدی مبارزه. سپس فرمودند: چطور یک مسلمان برای کار مهم به قم میآید و خطرات فراوانی دارد و به کسی نمیگوید. چطور یک سرباز در انجام وظیفه سربازیش اسلحه(تدارکاتی که نوامیس یک سرباز است) را در کشورهایش باقی میگذارد؟ چطور یک مسلمان متعهد فکری برای زن و دو فرزندش نمیکند که اینها شبی که او به دنبال وظیفهای میآید بیشام نباشند؟ بدانید راهی که ما در حرکت هستیم شش ماه و یک سال، دو سال نیست حداقل سی سال تلاش میخواهد. سی سال باید بکشیم و کشته شویم. فکر نکنید پس از سی سال ما دارای یک حکومت واقعی خداپسندانه هستیم. ما پس از سی سال ممکن است بخشی از
آن حکومت را در بخشی از این جهان توانسته باشیم برقرار کنیم و از آنجا کارمان را آغاز کنیم. چه بسا هیچیک از ماها که در امروز هستیم آن روز نباشیم. شما موظف هستید که از همینجا بروید به برادرانتان بگویید، اگر آمادگی این راه طولانی را ندارند، اگر نمیتوانند چنین شرایطی را در خودشان پدید بیاوند، در سطحی که میتوانند، باشند و در وسط معرکه نیایند. و بعد فرمودند امشب اینجا بمانید.
خاطره عسگر اولادی از پیش بینی حضرت امام در مورد آینده انقلاب / شما نگران شهادت من نباشید
عرض کردم به جهت تعهد نسبت به فرزندانم به هر قیمت شده باید امشب به تهران بروم. من دعا میکنم که امشب برای شما چیزی پیش نیاید، اما نه اینکه برای شما پیش نیاید شماها باید دستگیر شوید باید به زندان بیفتید، باید کلانتری و زندان و دادگاه و شکنجههای اینها را درک کنید، باید خودتان لمس کنید. اگر انسان دشمن را نشناسد به معنای واقعی کلمه، یا دشمن را کوچک میشمارد و به ماجراجویی دست میزند و خیال میکند دشمن نیرویش کم است و با یک حرکت ناآگاهانه تمام نیروها را نابود میکند و یا در اثر ناشناسایی، دشمن را بسیار بزرگ خیال میکند و منتظر فرصتها میماند و هیچ تلاشی نمیکند.
برای اینکه تلاش آگاهانه و درست باشد باید دشمن را آنچنان که هست بشناسیم. من دعایم این است که امشب مشکلی برای شما پیش نیاید.(که به لطف الهی چیزی هم پیش نیامد.)
*منبع: مصاحبه حبيبالله عسگراولادي مسلمان با روزنامه اطلاعات ـ مورخه ۲۳ خرداد ۶۰