عبد صالح | فرزند روحالله
پایگاه اطلاعرسانی KHAMENEI. IR در ششمین قسمت از مجموعه چندرسانهای عبدصالح، با عنوان «فرزند روحالله» خاطرهای از عطوفت و رأفت حضرت امام خمینی رحمهالله نسبت به خانواده شهدا را منتشر میکند.
به گزارش افکارنیوز، با توجه به پهنای باند اینترنت خود، می توانید این فیلم را با کیفیت های مختلف زیر دریافت نمایید:
کیفیت خوب و فرمت Mp۴ و با حجم ۲۵.۸ MB
کیفیت پایین و فرمت Flv و با حجم ۲۰.۲ MB
مناسب برای تلفن همراه و فرمت ۳gp و با حجم ۱۲.۱ MB
متن خاطرهی رهبر انقلاب اسلامی:
امام واقعاً ابعاد خیلى گوناگونى داشت و جامعالاطراف و جامعالجهات بود. در این یک سال هم، ما واقعاً همیشه امام را در بین خودمان داشتیم. من در طول این یک سال، یک روز را سراغ ندارم که امام در جامعهى ما، حاضر نبوده باشد. من امیدوارم که صدها سال در کشور ما، همینطور باشد. سعى همهى ما باید این باشد، حالا که جسم امام نیست - «اعیانهم مفقودة»(۱) - اما هویت و فکر و راه و حرف دل امام که با صد زبان، آن را گفته و فقط با فریاد سیاسى آن را نگفته است؛ بلکه در آن، فریاد سیاسى و شعر عرفانى و لبخند و اخم و گریه براى یک حادثهى کوچک هست، در جامعه بماند.
مادر اسیری به من گفت که بچهام اسیر بود، امروز خبر آمد که شهید شده است، شما برو به امام بگو فدای سرتان، من ناراحت نیستم!
وقتى که خدمت امام آمدم، یادم هم رفت اول بگویم؛ بعد که بیرون آمدم، یادم آمد؛ به یکى از آقایانى که در آنجا بود، گفتم به امام عرض بکنید یک جمله ماند.
ایشان پشت درِ حیاط اندرونى آمدند، من هم به آنجا رفتم. وقتى حرف آن زن را گفتم، امام آنچنان چهرهایى نشان دادند و آنچنان رقتى پیدا کردند و گریهشان گرفت که من از گفتنش پشیمان شدم!
این واقعاً خیلى عجیب است. ما این همه شهید دادیم؛ مگر شوخى است؟ هفتاد و دو تن از یلان انقلاب قربانى شدند؛ ولى او مثل کوه ایستاد و اصلاً انگار نه انگار که اتفاقى افتاده است؛ حالا در مقابل اینکه اسیر را کشتهاند، چهرهاش گریان مىشود؛ اینها چیست؟ من نمىفهمم. آدم اصلاً نمىتواند این شخصیت و این هویت را توصیف کند.
بیانات در دیدار اعضاى ستاد برگزارى مراسم سالگرد ارتحال امام ۶۹/۰۳ / ۰۱
*
شنیده نشد که خانوادهى شهیدى بىتابى و ناشکرى کند. البته گریه کردن ایرادى ندارد؛ امّا ناشکرى نکردند. براى خدا دادند و این، آن چیزى است که مردان بزرگ عالم را تحت تأثیر قرار مىدهد. زمانى من به مازندران آمدم. در یکى از شهرهاى مازندران، بعد از سخنرانى، وقتى مىخواستم سوار اتومبیل شوم، دیدم خانمى به اطرافیان اصرار مىورزد که با من صحبت کند. گفتم که بگذارند بیاید. خانم جلو آمد و گفت: پسر من در دست بعثیها اسیر بود. همین چند روز قبل به من خبر دادند که او زیر شکنجه کشته شده است. شما که به تهران رفتید، از قول من به امام سلام برسانید و بگویید: پسر من فداى شما؛ من ناراحت
نیستم.
این جمله را در همین مازندران - در بابل یا سارى، یادم نیست - خانمى به من گفت. وقتى در تهران مطلب را به امام گفتم، آن مرد با عظمت و با ابهّت و آن کوه صبر و حلم، چنان در هم و منقلب شد که تعجّب کردم!
بیانات در حسینیهى «عاشقان کربلا» ى سارى ۷۴/۰۷ / ۲۲
*
۱) نهجالبلاغه، كلمات قصار، ش ۱۴۷