منافقین دربند ۳۵۰ اوین
ماجرای بند۳۵۰ اوین و هجمه گسترده رسانه های ضد انقلاب پیرامون آن و علل الخصوص عصبانیت شدید منافقین از کشف وسایل ارتباطی از داخل رندان و خبرهای کذب در مورد مظلومیت زندانیان بند ۳۵۰ اوین ما را بر آن داشت تا به بررسی وشناخت برخی از زندانیان این بند بپردازیم تا بتوانیم دلیل این همه حواشی و دروغ پردازی و حمایت از زندانیان سیاسی را توسط منافقین بیابیم.
به گزارش افکارنیوز، یکی از این زندانیان به نام غلامرضا خسروی متولد سال ۱۳۴۰ - آبادان می باشد که اولین بار در مرداد ماه سال ۱۳۶۰ به جرم ارتباط با گروهک منافقین دستگیر و به ۶ سال زندان محکوم شد.
اما پس از آزادی نه تنها از اعمال خود پشیمان نشده بود بلکه باز هم به فعالیت های خود به نفع گروهک منافقین ادامه داد تا مجددا در سال ۱۳۸۶ در رفسنجان به جرم جاسوسی و همچنین کمک های مالی به این فرقه دستگیر و روانه زندان شد.
خسروی در اعترافاتش با ابراز بغض و کینه نسبت به نظام جمهوری اسلامی ایران و پذیرفتن ارتباط با گروهک تروریستی منافقین وافتخار به دشمنی با جمهوری اسلامی ایران عملا خود را یک منافق تمام عیار معرفی کرده است.
نهایتا با توجه به اعترافات و بررسی های لازم در هشتم آذر ماه سال ۱۳۸۸ در دادگاه انقلاب تهران به اتهام محاربه مجرم شناخته شد.
حال شاید پاسخ برخی سوال های خود در مورد ناراحتی منافقین از یافتن گوشی های تلفن همراه و سیم کارت هایی برای ارتباط با خارج از کشوررا متوجه شویم.
این ناراحتی ها و دروغ پردازی ها همگی می تواند یک دلیل داشته باشد و آن از دست دادن عناصر جاسوس در زندان است و طبیعی است که منافقین خود را به آب و آتش بزنند و با لجن پراکنی های مختلف و هجمه های گسترده تلاش کنند تا این شکست را مخفی سازند.
اما سوالی که همچنان ذهن ما را به خود درگیر کرده این است که چرا با توجه به مشهود بودن ارتباط این افراد با منافقین و ثابت شدن فعالیت های ضد امنیت ملی این افراد نیروهای قضایی اینقدر با تسامح با این افراد برخورد می کنند؟
در همان کشورهایی که ادعای حقوق بشر می کنند و سنگ زندانیان را به سینه می زنند با جاسوسان خود چگونه برخورد می کنند؟
آیا برای افرادی که مهره های گروهک های تروریستی بودند و اقدامات ضد امنیت ملی آنها محرز شده و در زندان نیز نه تنها پشیمان نشده اند که حتی به فعالیت های جاسوسانه خود ادامه داده اند چه حکمی باید صادر شود؟؟؟