از شکنجه دیده های انقلاب سراغ نمی گیرند
این بار شروع کردند به سوزاندن، - معذرت می خواهم از گفتن - بدن را برهنه می کردند و قسمت هائی از بدن را می سوزاندند به طوری که پوست جمع می شد. در این حالت من ناگهان بوی کباب احساس کردم. بعد هم موها و ریش هایم را سوزاندند و بوی کله پاچه احساس کردم. خیلی خوشحال شدم و احساس کردم دارم می روم آن دنیا. یک حال خوبی پیدا کردم و رفتم برای بیهوشی. یک لبخندی زدم که اینها با تکه های یخ آنقدر زدند به صورت و بدنم که از حال نروم. بعد مرا بردند زیر آپولو و خون از زیر ناخن های دست و پایم..
شكنجه گران مشهور ساواك چنان جنایتهایی در تاریخ به ثبت رسانده اند كه هنوز شنیدن آن مو بر تن آدمی راست می كند؛ اما پرسش اینجاست كه شكنجه گران ساواك چگونه به این رذالت رسیدند؟![]()
علیرضا عزیزی، مبارزی که در عنفوان جوانی زیر دست شکنجه گران تا سرحد مرگ رفته و بارها از خدا طلب مرگ کرده، بعد از شرح شکنجه ها برای «آینده» به این سوال این گونه جواب می دهد:
اصلاً بنا نداشتم وارد این چیزها بشوم و از نقل شکنجه و شکنجه گری متنفرم و نه برای خاطرات و نه برای جامعه نقل این چیزها را مفید نمی دانم. نمی دانم چه شد اینها را گفتم. ولی از نظر اخلاقی هم بد نیست که معلوم بشود چه جوری است که انسان اگر در یک بستر ناصحیح قرار بگیرد، تا چه جاهایی باید برود. مبنا را انسان یک وقت می گذارد بر محبت و انسان دوستی و یک وقت می گذارد بر شقاوت و پستی. آن وقت فکر نمی کند خشت اول را که گذاشت به این جاها برسد و این در هر مکان و زمانی هم صدق می کند به عنوان مثال امیری که بازجوی مستقیم من بود پس از شکنجه های وحشیانه اش میرفت وضو می گرفت و در همان اتاق
بازجویی به نماز می ایستاد.
این انقلابی گمنام تمایلی به انجام این مصاحبه نشان نمی داد و گویا نه تنها با ما، بلکه از هرگونه مصاحبه و بیان خاطرات خودداری می کرده است. ولی بعد از اصرارها و به دلایلی که از زبان خود ایشان به آن اشاره می شود مصاحبه را با ایشان آغاز کردیم.
این گفت و گو برای ما تا مدتها تکان دهنده است؛ هم گاهی آزاردهنده و هم گاهی باعثغرور می شود. این که چگونه افرادی مبارز و مظلوم به چنین شکنجه هایی سپرده شده اند، آزاردهنده است و این که آنان با چه اراده و ایمان محکمی تا حد مرگ رفته اند و دوستان خود را لو نداده اند، احساس شیرینی به ما می دهد. البته در می یابیم نه علیرضا عزیزی، بلکه بسیاری دیگر از مبارزان آن عصر اکنون در سکوت حاشیه نشینند و دیگرانی هستند که جولان می دهند و البته این سوال برایمان هست که چگونه از این واقعیتهای تلخ و شیرین عبرت بگیریم!
در این مصاحبه آمده است:
*…در این وضعیت که منزل ما پر از اعلامیه بود و ارتباطاتم با افراد و سازمان های مبارز گسترده شده بود، من دستگیر شدم و آمادگی تشکیلاتی و سازمانی هم برای دستگیری نداشتم. لذا تمام امیدم به این هم محلی بود که یک کاری بکند و بتواند خودش را به منزل و مغازه برساند و پاکسازی هایی انجام بدهد. پناه بردم به خدا و یک مرتبه به ذهنم آمد همان تاکتیک مرحوم محمودیان را پیاده کنم و خودم را تیپ دیگری تعریف کنم. خلاصه این آقای عضدی ما را تحویل گرفت و به من گفت: " چه کاره ای؟ کجا داشتی می رفتی؟ ". گفتم: " من نمی دانم، این پسره گفت بیا بریم حال کنیم. من هم گفتم بریم ". – من خودم را زده بودم به لحن
لاتی و اعتیاد– گفت: " فلان فلان شده … تو می دانی اینجا کجاست؟ ". گفتم: " چه می دانم حتماً کلانتری جایی است دیگر! ". بعد گفت: " تو معتادی؟ " گفتم: " آره، ولی تفننی. " گفت: " به چی؟ " گفتم: " حشیش. " گفت: " چه جوریه؟ " گفتم: " این جوری. " گفت: " چه جوری می کشند؟ " گفتم: " این جوری " گفت: " قیمتش چنده؟ " گفتم: " اینقدر. " گفت: " با این که با تو بود کجا می رفتی؟ " گفتم: " چه می دانم فلان فلان شده کجا من را می برد؟ " عضدی هم به من گفت … خودتی و با دستش یک حرکت زشتی انجام داد. بعد هم من را فرستادند زیر دست " حسینی " شکنجه گر معروف کمیته مشترک.
همان گونه که عرض کردم در رادیوهای خارجی شنیده بودم که در برابر شکنجه ها چکار باید بکنم. اشرف دهقان در خاطرات رادیویی اش و بقیه زندانیان آزادشده می گفتند اگر شکنجه کردند، اذیتشان کنید. لذا اولین شلاقی که به من زدند فریاد کشیدم. گفتند چقدر نازک نارنجی! اینها می زدند، من هم صدایم را بلندتر می کردم تا اینکه شلاق ها زیاد شد و کم کم طاقت فرسا شد. به گونه ای که جان را به لب می رساند. خود حسینی هم می زد. حسینی شکل زدنش طوری بود که نمی گذاشت خون جاری شود. شلاق را روی جای شلاق قبلی نمی زد و به ترتیب می زد، به نحوی که هماتوم و خون مردگی درست شود که خود این هماتوم و خون مردگی بعد از
مدتی باعثدرد شدیدی می شد. مثل این که دست آدم بین در بماند.![]()
بازجوها در حالی که روی بدنم افتاده بودند هر یک از من چیزی می خواستند. من نیز که از یک طرف زیر شکنجه های ساواک درحال جان کندن بودم و ازطرف دیگر از ترس دسترسی مامورین به اسناد و مدارک داخل خانه و مغازه عذابی جهنمی را تحمل می کردم از خدا می خواستم که جانم را بستاند. هر چه زمان می گذشت شدت و نوع شکنجه ها سخت تر میشد و جانم به لب رسیده بود به گونه ای که آرزو می کردم ای کاش پدرم زنده بود و قسمتی از این بار سنگین را به دوش او می انداختم که مبارزین ضربه نخورند. کلافه بودم و نمی دانستم تکلیفم چیست؟ مقاومت تا حد مرگ یا اعتراف به موارد جزئی.
در این گیر و دار بود که از من پرسیدند اکبر کیه؟ این سؤال خیلی من را خوشحال کرد چون…
*چون همه جور شکنجه روی من انجام میدادند - و می شود گفت من از افرادی بودم که انواع شکنجه های کمیته مشترک را تجربه کردم – احتمال شکستن مقاومتم زیاد بود. لذا به نظرم رسید حالا که اینها به مرگ گرفته اند به تب راضی شان کنم و پافشاری روی موارد بدیهی را کنار بگذارم. البته این تبادل ذهنی با خودم زیر ثانیه های مرگبار شکنجه و خون اتفاق می افتاد. برای این میگویم همه شکنجه ها زیرا مثلا شکنجه های الکتریکی شان سه نوع بود: کوبشی، لرزشی و سوزشی. و همه اینها را برایم میگذاشتند در حالی که برای اکثر افراد یکی از این موارد اعمال می شد. در وضعیتی بودم که از هر کسی کمک می خواستم. ائمه
اطهار(ع) و هر چه امامزاده می شناختم را صدا می زدم و وقتی می دیدم کسی به دادم نمی رسد، از شدت فشار فریاد می زدم " یا در "، " یا دیوار "! و شدیدا تقلا می کردم که خودم را از تخت رها کنم. آنها هم دستم را بستند به تخت و باز شروع کردند، من هم آن زمان با عده ای از دوستان که متاسفانه بعد از انقلاب به گروه فرقان پیوستند کونگ فوتوآ کار میکردم و زورم زیاد بود. دستم را از تخت کندم. چهار نفری ریختند سرم و یک چیزی گذاشتند جلوی دهانم. من هم پولیپ داشتم و نمی توانستم از بینی نفس بکشم، داشتم خفه می شدم که فریاد کشیدم اکبر رئیس من بوده چرا من را می زنید.
…
* این گونه بین مبارزین مرسوم بود که اگر قرار اول لو می رفت، کسی که زیر شکنجه بود، باید تا قرار دوم دوام می آورد ساواکی ها هم که خبر داشتند، تا قرار دوم شکنجه را ادامه می دادند. این بار شروع کردند به سوزاندن، - معذرت می خواهم از گفتن - بدن را برهنه می کردند و قسمت هائی از بدن را می سوزاندند به طوری که پوست جمع می شد. در این حالت من ناگهان بوی کباب احساس کردم. بعد هم موها و ریش هایم را سوزاندند و بوی کله پاچه احساس کردم. خیلی خوشحال شدم و احساس کردم دارم می روم آن دنیا. یک حال خوبی پیدا کردم و رفتم برای بیهوشی. یک لبخندی زدم که اینها با تکه های یخ آنقدر زدند به صورت و بدنم که
از حال نروم. بعد مرا بردند زیر آپولو و خون از زیر ناخن های دست و پایم بیرون می زد. هر بار هم که نزدیک بود از حال بروم، به هوشم می آوردند. خلاصه این وضع ما بود. بعد از تاریکی هوا و چندین ساعت که تا حد مرگ شکنجه ام کردند، بردند و پرتم کردند در سلول انفرادی بند یک و در این حالت بدنم غرق خون و خون مردگی بود. به طوری که تا دو سه روز صدایی مانند حیوان در حال زایمان می دادم و ناله می کشیدم. بیهوش می شدم و به هوش می آمدم. بعداً فهمیدم سه روز گذشته. چون غذاهای زندانی را داخل سلول پرت می کردند. به هوش که آمدم دیدم غذاها داخل سلول ریخته است. کنترل ادرارو مدفوع را هم نداشتم و با عرض
معذرت تا چند روز بعد ادرار خونی ام ادامه داشت.
همزمان با سالروز قیام ۱۵ خرداد، بخش اول این گفت و گو را ببینید.