ابراهیم خدابنده:
نمیگذاریم هیچکس اسیر فرقه منافقین شود
ابراهیم خدابنده گفت؛ تعدادی از افراد جدا شده از منافقین فعال هستند تا چهره واقعی این فرقه را به جهان نشان دهند، من با این افراد در ارتباط هستم، ما نمیتوانیم افرادی که در سازمان هستند را نجات دهیم ولی میتوانیم مانع شویم که افراد دیگری به دام این فرقهها گرفتار شوند.
به گزارش افکارنیوز، ابراهیم خدابنده متولد سال ۱۳۳۲ تهران است، سال ۱۳۵۰ جهت ادامه تحصیل به انگلستان رفت و فوق لیسانس مهندسی برق گرفت. سال ۱۳۵۹ جذب فرقه تروریستی رجوی شد و به مدت ۲۳ سال عضو این سازمان بود وعمده فعالیت وی در بخش روابط بین المللی بود.
ابراهیم خدابنده نحوه آشنایی خود با سازمان را اینگونه بیان کرد: من در چارچوب انجمن اسلامی قبل از انقلاب اسلامی و زمان انقلاب فعالیت داشتم با این سازمان آشنا شدم، دفاعیات مسعود رجوی در کتابهای ما بود، از سال ۵۸ به تدریج این سازمان در خارج از کشور فعال شد، درانگلستان روی موضوع بحثاستقلال که در آن زمان بحثو دغدغه ذهنی ما جوانان بود کار میکرد.
در آن زمان تمام تبلیغات بر این بود که جمهوری اسلامی در برابر امریکا سازش به خرج می دهد حتی سازمان می گفت، گروگانهای لانه جاسوسی باید محاکمه و اعدام شوند یا باید به فلسطینیها سلاح داده شود، من و خیلیها مثل من، تصورمان بر این بود که این سازمان ضد امپریالسیم و حامی استقلال است و جمهوری اسلامی مماشات میکند و به سمت غرب میرود و با این بهانه سازمان منافقین خیلیها را جذب کرد.
وی در مورد نحوه رفتار سازمان با اعضا عنوان کرد: رفتار و یکسری ضوابط را سازمان به تدریج القا میکرد و ما باید اجرا میکردیم و اگر اجرا نمیکردیم در نشستهایی که مربوط به سرکوب روانی و تفتیش عقاید بود اینها را به فرد می قبولاندند، مثلا اینکه ما خانواده نباید داشته باشیم اصلا ارتباطی نباید با خانواده و دوستان خود داشته باشیم، یک زندگی کاملا اشتراکی و ذهن و عواطفمان باید همهاش در اختیار سازمان باشد، مثلا حتی کسانی مثل من که در خارج بودیم باید در خانههای جمعی زندگی میکردیم، تردد تکی، استفاده از اینترنت به صورت فردی و نگاه کردن تلویزیون ممنوع بود، همهی
ممنوعیتها برای این بود که ذهن ما کاملا تحت کنترل سازمان باشد.
این عضو جدا شده در مورد شکنجههای روحی و روانی این گروهک گفت: من شخصا چون در خارج از کشور فعالیت داشتم، تجربه شکنجه فیزیکی ندارم ولی خیلی از اعضای سازمان در اشرف بودند که به این مرحله هم رسیدهاند، هر کسی در سازمان جلوی آنها میایستاد به مرحله شکنجه فیزیکی میرسید. بیشتر شکنجهها جنبه روحی و روانی داشت یکی از پراتیکها که در سازمان اجرا میشد، فشار جمع است یعنی فرد را در یک جمع بزرگی سوژه میکنند و افراد را بر علیه فرد تهیج و با بدترین الفاظ او را سرکوب روانی میکنند و به لحاظ روانی آنقدر فرد را سرکوب میکند که دفاع روانیاش را از دست میدهد و دیگر توان نه
گفتن را ندارد و هرچه از او بخواهند انجام میدهد.
ابراهیم خدابنده در مورد فعالیت خود در این سازمان بیان کرد: فعالیت من عمدتا در روابط بینالمللی بود تلاش ما این بود که طبق دسته بندی که کرده بودیم روی سه حربه اصلی حقوق بشر، تروریسم وهستهای فعالیت داشته باشیم، بسته به مخاطب هر کدام را پررنگتر میکردیم، بعد یک ترس و نگرانی فوبیایی در شخص ایجاد میکردیم و در مقابل راه حل را سازمان منافقین نشان میدادیم و سعی میکردیم آنها را از یک طرف نسبت به ایران بدبین کنیم و از طرفی دیگر خودمان را مطرح کنیم.
خدابنده به مقایسه حقوق بشر در ایران و سازمان منافقین پرداخت و گفت: طبعا نمیتوانم بگویم همه جا بدون اشکال است، ولی در مقایسه با مناسبات خود سازمان بخواهم بگویم، درون سازمان برای هیچکس حقی قائل نمیشوند، اعضا حق هیچگونه ارتباطی با بیرون ندارند، چند هفته گذشته بعد از اتفاق بند ۳۵۰ اوین داشتم با خودم مقایسه میکردم زندانیان بند ۳۵۰ هزاربار راحتتر از اعضای اشرف با بیرون در ارتباط بودند، سران اشرف کوچکترین حقی برای افراد قائل نبودند ولی شعارهای زیبایی میدادند مثلا مریم رجوی یک بیانیه ۱۰ مادهای به مناسبت روز زن صادر کرد و گفت زنها باید از این حقوق برخوردار
باشند در صورتی که حتی یک ذره از این حرفها در درون سازمان منافقین به رسمیت شناخته نمیشود.
ابراهیم خدابنده در مورد جدایی خود از این فرقه گفت: جدا شدن از فرقه ها فوقالعاده مشکل است بندهای ذهنی فرد را نگه میدارد، فرار از بندهای ذهنی خیلی سخت تر از فرار از بندهای فیزیکی است، افرادی که گرفتار فرقهها هستند عمدتا با کمک از بیرون میتوانند فرار کنند، اما نحوه جدا شدن من از فرقه برمیگردد به ماموریتی که به سوریه داشتم، قرار بود حدود ۲ میلیون دلار پول نقد و مقداری طلا و جواهرات از عراق به اروپا منتقل کنیم، در سوریه من به همراه دوستم دستگیر شدیم و از مدارکی که داشتیم متوجه شدند که ما عضو سازمان منافقین هستیم و ما تحویل مقامات ایران داده شدیم.
وی ادامه داد: بعد از تحویل به زندان اوین منتقل شدیم، در زندان که بودم متوجه شدم هر آنچه سازمان منافقین راجع به ایران گفته است دروغ بود؛ من در بند ۲۰۹ بودم که شرایط به مراتب بهتر از سازمان منافقین بود، در زندان بودم که برادرم برایم کتابی فرستاد در مورد فرقهها که من ترجمهاش کردم و توسط انتشارات دانشگاه اصفهان چاپ شد.
بعد از مطالعه کتاب متوجه شدم آنچه درون سازمان اتفاق میافتد یک کنترل ذهن مخرب فرقهای است به تدریج احساس کردم در سازمان مورد مغزشویی قرار گرفتم، همانجا تصمیم گرفتم که به نسل جوان این فرقهها و روش جذبشان را بشناسانم.
ابراهیم خدابنده نحوه برخورد مقامات ایرانی را فوقالعاده خواند و گفت: وقتی وارد ایران شدم برخوردها فوقالعاده و دور از انتظار بود حتی مدتها در اوین فکر میکردم این برخوردها نمایشی است و به زودی شکنجهها شروع میشود به خصوص اینکه من اصلا اطلاعات نمیدادم، خود را برای همه نوع شکنجه آماده کرده بودم، جز اینکه بنشینیم و صحبت کنیم.
وی بیان کرد: من در صحبت کم میآوردم نمیتوانستم دفاعی کنم مخصوصا وقتی چیزهای را میدیدم که مغایر گفتار سازمان منافقین بود، در سازمان به ما گفته بودند کارگران شهرداری صبحها اجساد را از جوی آب جمعآوری میکنند، یا صورت زنان آرایش کرده را با تیغ خط میاندازند و خیلی موارد مشابه دیگر، اما ما را با ماشین به خیابان آوردند و دیدیم همه زندگی عادی خودشان را دارند و ما که برای آزادی به سازمان منافقین رفته بودیم حالا تنها کاری که کردهایم آزادی خود را از دست داده بودیم.
این عضو سابق گروهک تروریستی در مورد ارتباط خود با دیگر جدا شدگان از این فرقه گفت: در حال حاضر تعداد جداشدگان از اعضای درون سازمان خیلی بیشتر است، بسیاری به دنبال زندگی خود رفتند و تعدادی از افراد فعال هستند تا چهره واقعی این فرقه را به جهان نشان دهند، من با این افراد در ارتباط هستم ما نمیتوانیم افرادی که در سازمان هستند را نجات دهیم ولی میتوانیم مانع شویم که افراد به دام این فرقهها گرفتار شوند.
ابراهیم خدابنده در پایان گفت: ما اعضای جدا شده فعالیت خود را بیشتر در زمینه افشاگری متمرکز میکنیم در همین زمینه به بسیاری از دانشگاهها رفتهام، شیوه های جذب این فرقهها را بازگو میکنیم و امیدوارم بتوانیم در کار خود موفق باشیم تا دیگر هیچ کسی اسیر دست این فرقه تروریستی نشود.