تحلیل جوانفکر از سکوت احمدی نژاد
علی اکبر جوانفکر مدیر مسوول روزنامه ایران در سرمقاله امروز این روزنامه به قلم خود در تحلیل سخنان دیروز احمدی نژاد آورده است:
کمتر کشوری را میتوان سراغ گرفت که رئیس جمهور آن برای پاسخ به سؤالات نمایندگان رسانههای ارتباط جمعی، هر از گاهی وقت موسعی را اختصاص دهد و با صبر و حوصله به پرسشهای خبرنگاران که به صورتی کاملاً آزاد و باز مطرح میشود، پاسخ گوید.
آقای احمدینژاد به سبب ارتباطات گستردهای که با محیط پیرامونی خود و با قشرهای مختلف مردم برقرار کرده است، فینفسه به عنوان یک رسانه ارتباط جمعی شناخته میشود، اما این نکته نیز شایسته تأکید است که رئیس جمهور به شکل بارزی بر مسائل عمومی کشور از جمله تحولات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مسلط است و فرایند رویدادهای جاری در منطقه و جهان را با دقت و تیزهوشی رصد میکند و با فهم و درک صحیح، به بررسی و تحلیل آنها میپردازد و همین امر سبب شده است تا او بر اساس دانش، آگاهی و شناخت دقیق و منطقی از مسائل، به پرسشهای کنجکاوانه خبرنگاران پاسخ دهد.
از جمله نکات تأملبرانگیزی که رئیس جمهور محترم در نشست خبری عصر دیروز بر آنها تأکید ورزید، «سکوت الهامبخش وحدت» در برابر فشارهای سیاسی و تبلیغاتی یک جریان خاص بود. کسانی که سالهای آغازین انقلاب را به یاد دارند، این سخن را اولین بار از شهید مظلوم بهشتی شنیدند. او این جمله را در برابر موج سنگین تخریب منافقین و عوامل وابسته به جریان بنیصدر ابراز کرده بود و البته آنها حتی حاضر نشدند سکوت او را تحمل کنند و سرانجام آیتالله بهشتی را به همراه ۷۲ تن از یاران انقلاب، مظلومانه به شهادت رساندند.
رئیس جمهور پیشتر نیز در جلسه هیأت دولت تصریح کرده است که برخی از حرفها را در دل خود نگه میدارد. ضربالمثلی وجود دارد که میگوید سکوت علامت رضایت است اما با جرأت میتوان گفت که سکوت آقای احمدینژاد، بلندترین فریاد اعتراض است. بدون تردید او به کسانی که با بیپروایی و جسارت تمام، وی و همکارانش را آماج انواع تهمتهای ناروا و توهینها قرار دادهاند، معترض است و چنین رفتاری را زیبنده کسانی که خود را افرادی مسلمان، انقلابی و متعهد به تبعیت از ولایت معزز فقیه و آرمانهای انقلاب اسلامی وانمود میسازند، نمیداند.
رئيس جمهور محترم با سكوت معنيدار خود به مدعيان و زيادهخواهان، درس آزادگي و انصاف و مروت ميدهد. به آنها ميآموزد كه مناصب قدرت، بيارزشتر از آن است كه عدهاي براي تصاحب آن، حاضر شدهاند به هر روش و منش مذمومي متوسل شوند، وحدت ملي را به خطر اندازند، دشمنان را اميدوار و دوستان را مأيوس سازند، موازين اخلاقي و ارزشي را زير پا بگذارند و حتي با خودزنيهاي پي در پي، توجهات را به سوي خود جلب كنند. سكوت الهام بخش وحدت، موضع شفاف رئيس جمهور محترم در برابر كساني است كه قافيه سياست را پيش روي خود باخته ديدهاند و به هر وسيلهاي متشبث ميشوند تا بلكه بتوانند آب رفته را به جوي
بازگردانند. به آنها ميتوان گفت كه براي جبران مافات، بايد به خود آيند، از ادامه راه ناصوابي كه در پيش گرفتهاند، باز ايستند، شهامت خود را با پذيرش خطايي كه مرتكب شدهاند، نشان دهند و از كوبيدن بر طبل توخالي جريان انحرافي كه صرفاً بازتاب دهنده يك صداي گوش خراش است، دست بردارند.