تبلیغات
کد خبر: ۳۵۳۰۹۵

شرط اصلی حصول توافق جامع ایران و ۱ + ۵

مایکل سینک رییس موسسه واشینگتن، روز سه شنبه ۷ مرداد ۱۳۹۳(۲۹ جولای ۲۰۱۳) با حضور در کمیته روابط خارجی سنای امریکا، به تشریح آخرین دیدگاه های خود درباره مذاکرات با ایران پرداخت.

شرط اصلی حصول توافق جامع ایران و ۱ + ۵

به گزارش افکارنیوز، متن کامل سخنان وی در این نشست چنین است.

سناتور رابرت منندز رئیس کمیته روابط خارجی سنا، باب کورکر عضو بلندپایه این کمیته و اعضای کمیته از شما به خاطر دعوت از من به منظور گفتگو درباره تلاش های دیپلماتیک آمریکا به منظور پایان دادن به تهدید ناشی از جاه طلبی های هسته ای ایران سپاسگزارم. من از همان ابتدا به عنوان مشاور وزیر امور خارجه آمریکا و سپس به عنوان یک مقام مسئول در شورای امنیت ملی آمریکا درباره مسائل ایران و اکنون به عنوان یک محقق، گفتگوهای ۱ + ۵ را دنبال کرده ام و ضمن اینکه من قویا از راه حل دیپلماتیک بحران هسته ای ایران حمایت می کنم در خصوص شرایطی که اکنون در آن حضور داریم نگرانم. «شعار اصلی» مذاکره کنندگان ما درخصوص این مذاکرات این جمله بوده و باید باشد که «عدم دستیابی به توافق بهتر از دستیابی به یک توافق بد است». اما چطور می توان از نقطه نظر آمریکا، تفاوت های یک توافق خوب را از یک توافق بد بیان کرد؟

* یک توافق خوب، توافقی است که به وضوح منافع آمریکا را نه صرفا منافع ما در خصوص عدم اشاعه هسته ای در سطح جهان بلکه ثبات در خاورمیانه و اعتبار و نفوذمان را در منطقه پیش می برد که در سال های اخیر به شدت افول داشته است.

* این گفتگوها تلاشی دیپلماتیک به منظور پرداختن به تهدیدی جدی علیه منافع مشترک با متحدان مان در این منطقه و فرای تهدیدهای ناشی از تلاش های هسته ای ایران است.

* همانطور که روال مذاکره ایجاب می کند، هر توافقی باید برای ایران نیز مورد قبول باشد؛ اما اینکه آیا توافقی خاص با رضایت ایران همراه می شود یا خیر نه تنها به محتوای این توافق بستگی دارد بلکه مقامات ایرانی باید به این باور برسند که گزینه های جایگزین توافق مذکور بدتر خواهد بود.

به نظر می رسد مذاکره کنندگان ما در مرحله نهایی دستیابی به توافقی تاریخی با رژیم ایران قرار دارند. اینکه آیا این توافق، «ماموریتی تاریخی یا اشتباهی تاریخی» است به این مسئله بستگی دارد که آیا این توافق به شکلی پایدار و مستمر عدم دستیابی ایران به سلاح هسته ای و پیشبرد منافع ما را در منطقه به شکلی گسترده تر تضمین می کند یا برعکس این توافق منطقه را بی ثبات تر می سازد، اعتماد متحدان ما را به عزم و اراده ما کاهش می دهد و ظرفیت هسته ای کافی در اختیار ایران برای تولید سلاح هسته ای در آینده ای نزدیک قرار می دهد.



وضعیت تعهدات بر اساس «طرح مشترک اقدام»

آنچه در ظاهر مشخص است این است که توافقنامه موقت یا طرح مشترک اقدام بین ایران و ۱ + ۵ تاحد زیادی آنطور که تبلیغ شده بود اجرا شده است.

* آژانس بین المللی انرژی اتمی بیستم ژوئیه گزارش داد ایران به تعهدات خود بر اساس طرح مشترک اقدام عمل کرده است.

* دولت اوباما نیز گزارش داده است تخفیف تحریم ها علیه ایران در سطح شش تا هفت میلیارد دلار برآورد اولیه باقی مانده است.


با این حال برخی سوالات درباره این دو ادعا و جود دارد.

مرکز سیاست دو حزبی گزارش داده که ایران موفق شده است کارآمدی و بهره وری سانتریفوژهای آی آر - ۱ خود را در شش ماه گذشته ۲۵ درصد افزایش دهد.

موسسه دفاع از دموکراسی ها و اقتصادهای جهانی روبینی نیز اعلام کرده است درصورتیکه صادرات کنستانتره نفتی ایران را که مشمول تحریم ها نبوده است حساب کنیم، ارزش تخفیف تحریم های مستقیم علیه ایران به ۱۱ میلیارد دلار می رسد و با در نظر گرفتن سهم رشد اقتصادی فزاینده ایران به سبب افزایش اعتماد مصرف کننده و فعالیت های بازرگانی ناشی از طرح مشترک اقدام و کاهش تحریم ها، می توان گفت ارزش تخفیف غیرمستقیم تحریم ها علیه ایران بسیار بیشتر بوده است.

صادرات نفتی ایران به شکلی مستمر از زمان امضای طرح مشترک اقدام افزایش یافته است؛ میانگین صادرات روزانه نفت ایران در شش ماه اول سال ۲۰۱۴، یک میلیون و ۲۵۰ هزار بشکه تا یک میلیون و ۳۰۰ هزار بشکه بوده و اکنون این میزان یک میلیون و چهارصد هزار بشکه در روز است.

بخش اعظم افزایش صادرات نفتی ایران به افزایش واردات نفت چین از این کشور مربوط می شود که به طور میانگین روزانه ۶۲۷ هزار و ۷۴۲ بشکه نفت از ایران در شش ماه اول سال ۲۰۱۴ وارد کرده است که این رقم نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۴۸ درصد افزایش یافته است و تا آنجا که من اطلاع دارم آمریکا هیچ واکنشی به این افزایش قابل توجه نشان نداده است.

ذکر این مسئله نیز حائز اهمیت است با اینکه درآمدهای صادرات نفت ایران بیشتر از پیش بینی بوده است، دسترسی ایران به این درآمدها به سبب شرایط دریافت و پرداخت این وجوه همچنان دشوار است.

باید به خاطر داشته باشیم که طرح مشترک اقدام به همه فعالیت های هسته ای ایران نمی پردازد.

طرح مشترک اقدام پیشرفت در حوزه هایی خاص از فعالیت های هسته ای ایران را متوقف می سازد، سطح غنی سازی اورانیوم ایران و همچنین ذخایر اورانیوم بیست درصد ایران را کاهش می دهد اما اجازه ادامه فعالیت ایران را در حوزه های دیگر فعالیت هسته ای این کشور می دهد.

این توافقنامه به دو مورد از سه عنصر برنامه هسته ای ایران - موشک های بالستیک و تحقیقات در زمینه تسلیحاتی(یا ابعاد نظامی احتمالی) نپرداخته است.

به مسئله موشک های ایران اصلا پرداخته نشده است و حال اینکه مسئله تحقیقات تسلیحاتی به آژانس بین المللی انرژی اتمی واگذار شده است. در حالی که ایران همچنان با حضور بازرسان آژانس در تاسیسات پارچین مخالفت می کند و سرگرم انجام اقداماتی است که احتمالا هدف از آنها پاکسازی فعالیت های گذشته این کشور است، آژانس بین المللی انرژی اتمی در گزارشی ناامید کننده از عدم پیشرفت در تحقیقات خود در این بخش از فعالیت های ایران خبر می دهد.

حتی به مسئله تولید سوخت که در طرح مشترک اقدام آمده است نیز تنها به شکلی جزئی پرداخته شده است و این در حالی است که ایران همچنان به ذخیره سازی اورانیوم غنی شده به میزان لازم برای ساخت بیش از یک سلاح هسته ای و تولید سانتریفوژهای پیشرفته ادامه می دهد که در صورت نصب آنها، مدت زمان لازم برای فرار هسته ای این کشور به میزان زیادی کاهش می یابد.

طرح مشترک اقدام نه تنها فرصت استراحتی را برای پیشرفت های هسته ای ایران فراهم کرده بلکه فشارهای اقتصادی غرب را نیز متوقف کرده است.

طرح مشترک اقدام تاخیری را در فشارهای اقتصادی فزاینده علیه ایران به وجود آورده است. مطالعه دکتر پاتریک کلاوسون در موسسه واشنگتن در بخش سیاست خاور نزدیک نشان می دهد تهران از فرصت ایجاد شده به واسطه طرح مشترک اقدام برای اصلاحات مهم در حوزه اقتصاد کلان - کاهش مخارج، اصلاح نرخ ارز، سیاست پولی سخت گیرانه - تا ثبات اقتصادی اش استفاده کرده است.

تحقیقات کلاوسون نشان می دهد این اصلاحات نرخ تورم ایران را از بیش از چهل درصد در اوائل سال ۲۰۱۳ به ۱۷ درصد در حال حاضر کاهش داده و این کشور را در مسیر دستیابی به رشد اقتصادی ۱/۵ درصدی در سال کنونی و ثبت رشد اقتصادی ۲/۳ درصدی در سال آینده حتی بدون کاهش تحریم های بین المللی قرار داده است.

طرح مشترک اقدام در سطحی وسیع تر، شرایط پیشرفت دیپلماتیک قابل توجهی را برای ایران فراهم کرده است. ایران در ازای توقف موقتی فعالیت های هسته ای خاص که امکان احیای آنها وجود دارد امتیازاتی را از آمریکا دریافت کرده که از آغاز این فرایند دیپلماتیک در سال ۲۰۰۳ به دنبال آنها بوده است.

آمریکا به صورت ضمنی شرطی را که در قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل متحد درباره تعلیق فرایند غنی سازی ایران، بازفراوری و فعالیت های مرتبط با آب سنگین بود رد کرده است و این کشور تاییدیه آمریکا را درباره ادامه نامحدود غنی سازی اورانیوم دریافت کرده است.

علاوه بر این ایران مشروعیت لازم را برای تاسیسات خود در نطنز و اراک به دست آورده است که به صورت محرمانه و ضمن نقض تعهدات خود بر اساس معاهده منع اشاعه هسته ای(ان پی تی)، آنها را ساخته است.

در نهایت، طرح مشترک اقدام تاکید می کند که هرگونه اعمال محدودیت بر فعالیت های هسته ای ایران - به جز ساخت سلاح هسته ای - موقت خواهد بود.



پیشرفت مذاکرات بر اساس طرح مشترک اقدام

طرح مشترک اقدام چارچوب مذاکرات را دستخوش تغییراتی کرد و در آن به جای تمرکز بر تخلفات ایران، به نیازهای عملی این کشور برای فعالیت های چرخه سوخت هسته ای توجه شده است.

شورای امنیت سازمان ملل متحد پیشتر ایران را ملزم کرده بود همه فعالیت های هسته ای خود را به حال تعلیق درآورد و این مسئله که آیا اجازه ازسرگیری این فعالیت ها به ایران در زمانی دیگر داده می شود یا خیر مفتوح بود.

این موضع توسط مقامات دولت اوباما که آن را «حداکثری» نامیدند و سناتور جان کری در سال ۲۰۰۹ آن را مضحک خواند، تغییر یافت.

۱ + ۵ بر اساس طرح مشترک اقدام نه تنها کاهش تحریم ها بلکه فهرست بلندبالایی از مشوق های دیگر را به ایران در ازای موافقت با توقف فعالیت های هسته ای اش پیشنهاد کرد. به عبارت دیگر اگر ادعاهای ایران درباره رد سلاح هسته ای درست باشد، ما به ایران پیشنهاد دریافت چیزی را دادیم که به شدت به آن نیاز داشت و در ازای آن چیزی می خواستیم که این کشور به آن نیازی نداشت.

رد این پیشنهاد از جانب تهران - و همچنین پیشنهادهای اخیر درباره واگذاری فعالیت های مهم چرخه سوخت - نشان می دهد این کشور برای این فعالیت ها بیشتر از رفاه اقتصادی اش ارزش قائل است که این موضع گیری، موضع گیری حساس برای کشوری است که از نعمت ذخایر قابل توجه سوخت فسیلی برخوردار است و در هر رویدادی، پیشنهادهایی را درباره دریافت سوخت هسته ای وارداتی از کشورهای دارای قدرت هسته ای دریافت می کند.

ایران با پیروزی در این میدان، موضع حداکثری را اتخاذ و اعلام کرد نه تنها به ۱۹ هزار سانتریفوژی که در اختیار دارد بلکه به ۱۰۰ هزار سانتریفوژ دیگر یا تعدادی بیشتر نیز نیاز دارد.

در نتیجه این فرایند، ایران توانست پیشنهاد اخیر خود را درباره حفظ ذخایر سانتریفوژ کنونی خود در ازای کاهش تحریم ها به عنوان امتیازی قابل توجه به تصویر بکشد.

از زمان امضای طرح مشترک، علائمی دیده نمی شود که نشان دهد طرح مشترک اقدام به سوی توافقنامه ای پیش می رود که در آن منافع آمریکا پیش برده شود.

آمریکا به شکلی قابل توجه مطالبات قدیمی ایران را کاهش داده است. آمریکا علاوه بر امتیازات مهمی که صرفا به خاطر دستیابی به طرح مشترک اقدام داده است امتیازات دیگری نیز داده است از جمله اینکه رئاکتور تحقیقاتی اراک می تواند به صورت رئاکتور آب سنگین تولید پلوتونیوم - البته با برخی اصلاحات - باقی بماند و نیازی نیست تاسیسات غنی سازی اورانیوم نطنز بسته شود.

علاوه بر این، هیچ نشانه ای دال بر قرار گرفتن موضوع تحقیقات تسلیحاتی یا برنامه موشکی ایران در یک توافق بین ایران و ۱ + ۵ وجود ندارد.

محدودیت اصلی که بر اساس یک توافق بر ایران اعمال می شود احتمالا درباره تعداد و نوع سانتریفوژها، سطح غنی سازی اورانیوم و تولید پلوتونیوم و ابعاد و ماهیت ذخایر اورانیوم غنی شده این کشور است. ایران همچنین ملزم خواهد بود با بازرسی های بیشتر آژانس بین المللی انرژی اتمی موافقت کند.

قطعا، مسائل مهمی وجود دارد اما در هر حال، این محدودیت ها موقت خواهد بود. با این حال هیچ نشانه ای وجود ندارد که ایران ملزم به برچیدن یا انتقال بخشی از زیرساخت های هسته ای خود به خارج از این کشور باشد.

بنابراین هر توافقی که حتی درباره مسائل هسته ای حاصل شود نه جامع و نه نهایی خواهد بود بلکه احتمالا به ایران اجازه فعالیت های هسته ای در طیفی وسیع تر از طرح مشترک اقدام را می دهد.

به نظر می رسد، ما به جای آنکه ایران را به برچیدن برنامه هسته ای خود در ازای برچیدن تحریم ها ملزم کنیم درصدد کاهش فشارها علیه این کشور در ازای تعهد تهران به توقف موقتی گسترش برنامه ای هستیم که با تمرد از تعهدات بین المللی اش در گذشته ایجاد کرده است.

انجام مذاکره ای موفقیت آمیز نه تنها به ارزشی که طرفین برای این توافق قائلند بستگی دارد بلکه این مسئله نیز حائز اهمیت است که آیا طرفین توافق با درنظر گرفتن منافع خود، این راهکار را در مقایسه با گزینه های جایگزین، موردی بهتر می دانند یا بدتر. ما تهران را متقاعد نکرده ایم که گزینه جایگزین این توافقنامه به منافع ایران صدمه می زند.

ایران احتمالا از زمان امضای طرح مشترک اقدام این تصور را دارد که دو گزینه جایگزین مصالحه دیپلماتیک - تحریم های بیشتر یا حمله نظامی - تهدیدهای چندانی به شمار نمی آیند.

اگر گفتگوهای هسته ای شکست بخورد و ایران نیز به شکلی قابل توجه فعالیت های هسته ای خود را افزایش ندهد و درصورتیکه آمریکا به شکلی واضح اراده خود را به نمایش نگذارد، متقاعد کردن واردکنندگان نفتی نظیر چین برای دوری گزینی از ایران بسیار دشوار خواهد بود. همانطور که گفتم چین در شش ماه گذشته واردات نفت خود را از ایران افزایش داده و آمریکا نیز هیچ واکنشی به این اقدام نشان نداده است.

اعتبار نظامی آمریکا که پیشتر به سبب کوتاهی ما در اجرایی کردن خط قرمز رئیس جمهور در قبال سوریه تضعیف شده بود و همزمان با بلاتکلیفی دولت در مواجهه با بحران هایی در عراق، اوکراین و دریای چین جنوب بیشتر از قبل صدمه دیده است.

در مجموع، آمریکا در شرایطی نامساعد چهار ماه گفتگوهای هسته ای را آغاز می کند.

ایران پیشتر امتیازات ارزشمندی را از ۱ + ۵ گرفته است و این کشور همچنین به دنبال مبنایی جدید برای دیپلماسی آینده خود خواهد بود.

در حالی که ارزش یک مصالحه دیپلماتیک برای ایران کاهش یافته، دورنما و هزینه گزینه های جایگزین تهدیدآمیز نیز کاهش یافته است و این امر اشتیاق تهران را به قبول پیشنهادهای سخاوتمندانه تر کاهش می دهد.

این پیشنهادهای سخاوتمندانه احتمالا مدرکی است دال بر اینکه ایران در حال سپری کردن تغییری راهبردی است که ما از مدت ها قبل به دنبال آن بودیم اما حمایت ایران از تروریسم، فعالیت هایی با هدف بی ثباتی در منطقه و اظهاراتی تند علیه آمریکا بدون وقفه ادامه می یابد.

در چنین شرایطی، دستیابی به توافقی محدود که توانمندی قابل ملاحظه ای را در زمینه سلاح هسته ای در اختیار ایران باقی می گذارد به جای پیشبرد منافع آمریکا، در جهت عکس آن حرکت می کند.

وظیفه حساس و مهم سیاست گذاران آمریکا درصورتیکه بخواهند به راه حل دیپلماتیک ارزشمندی درخصوص بحران هسته ای ایران دست یابند این است که این معادله را اصلاح کنند.

راه پیش رو چانه زنی اساسی بین ایران و آمریکا باید بر سر «برچیده شدن» باشد، یعنی ایران زیرساختهای هسته ای غیرقانونی اش را در ازای برداشته شدن تحریم ها جمع آوری کند.

- آمریکا باید خودش را برای قبول برنامه هسته ای صلح آمیز جهت تامین برق در ایران آماده کند اما برنامه ای که بر اساس سوخت وارداتی باشد. تا زمانیکه صلح آمیز بودن فعالیتهای ایران ثابت نشود آمریکا نباید فعالیتهای چرخه سوخت بومی در ایران را بپذیرد.

- کنگره باید بر این نکته اصرار داشته باشد که تاسیسات هسته ای ایران که با تعهدات این کشور در چارچوب ان پی تی مغایرت دارد برچیده شود. این امر برای ثبات منطقه و یکپارچگی ساختار پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای در جهان حائز اهمیت است.

- ایران این شرایط را بسیار سخت نشان خواهد داد اما در حقیقت این شرایط هیچ سختی برای اقتصاد ایران و مردمش نخواهد داشت. در عوض ایران از برنامه هسته ای صلح آمیزی بهره مند خواهد شد که در بسیاری از کشورهای دیگر هم مثل آمریکا وجود دارد و مشکلات اقتصادی اش برطرف می شود. گزینه دیگر که دادن اجازه به ایران برای داشتن تاسیسات هسته ای بزرگ و گسترده است به نظر من غیرعاقلانه است و با توجه به تصمیم ایران برای پیشبرد توان هسته ای اش گزینه موفق و خوبی نخواهد بود.

- موفقیت هر توافقی که به ایران اجازه فعالیت های هسته ای بیشتری را بدهد اول از هر چیز به میزان بازرسی ها بستگی دارد.

- البته حجم برنامه هسته ای ایران، خودداری ایران از آشکارسازی فعالیتهای هسته ای گذشته و تهیه نقشه راه برای بازرسان و تعلل در دادن مجوز به بازرسان برای بازدید از تاسیسات نظامی مثل پارچین موانعی بر سر این بازرسی ها خواهد بود.

- این عوامل احتمال شناسایی تاسیسات هسته ای مخفیانه را کاهش می دهد. با توجه به اینکه منابع اطلاعاتی می گویند اگر ایران بخواهد بمب هسته ای بسازد احتمالا از تاسیسات مخفیانه اش استفاده خواهد کرد، این امر مهم است.

- موفقیت یک توافق به این بستگی دارد که عواقب تقلب و فریبکاری برای ایران تا چه حد سخت خواهد بود و همینطور اینکه ما و هم پیمانانمان تا چه اندازه می توانیم و تمایل داریم که توافق را اجرا کنیم.

- از آنجائیکه اعمال تحریم های مجدد روندی کند و نامشخص دارد، درصورتیکه ایران فریبکاری کند احتمالا گزینه های ناگواری برای واشنگتن بجا می ماند که انتخاب بین مواخذه دیپلماتیک و اقدام نظامی خواهد بود. این امر مهم است که ما اکنون عاقلانه عمل کنیم تا در آینده دچار مشکل نشویم. چنین توافقی عواقب منفی برای منافع آمریکا در خاورمیانه و فراتر از آن خواهد داشت.

- چنین توافقی موجب می شود حکومتی که تمایل دارد از گروههای مخالف آمریکا حمایت کند تشویق شود و جسارت پیدا کند.

- این امر به تلاش های ایرانیان برای نشان دادن آمریکا به عنوان کشوری غیرقابل اعتماد و متزلزل اعتبار خواهد داد و مشروعیت شورای امنیت سازمان ملل را زیر سوال می برد.

- این امر موجب خواهد شد هم پیمانان آمریکا در منطقه بخواهند با توان هسته ای ایران رقابت کنند و بدون هماهنگی با آمریکا با فعالیتهای ایران مقابله کنند.

- نهایتا، این امر تلاش های آمریکا برای محدود کردن گسترش فن آوری های غنی سازی و فعالیتهایی را که قابلیت استفاده دوگانه دارند تضعیف خواهد کرد.

بنابراین فقط درصورتی می توان به توافقی که گروه ۱ + ۵ ارائه کرده(توافقی که در آن به ایران اجازه داده شود در ازای بازرسی های دقیق و شدید فعالیت هسته ای محدودی داشته باشد) فکر کرد که ببینیم ایران تغییر استراتژیک گسترده ای را پذیرفته است.

- درحالیکه هیچ تضمینی برای موفقیت ارائه نمی شود، مطمئن بودن از چنین تغییر استراتژیکی موجب می شود در مورد پایبندی ایران به توافق اطمینان حاصل شود.

- تمایل ایران برای آشکارسازی فعالیت های هسته ای گذشته و متوقف کردن اقداماتی که باعثبی ثباتی می شود مثل حمایت از تروریسم و تامین سلاح برای شبه نظامیان برای جنگ های نیابتی مواردی است که می تواند تغییر استراتژیک ایران را ثابت کند.

- چنین اقداماتی باید به عنوان شرایط لازم و نهایی برای برداشتن تحریم ها مد نظر قرار بگیرد. این امر فوایدی برای ایران هم خواهد داشت چون دورنمای عادی شدن روابط با جامعه بین الملل و برداشته شدن همه تحریم ها نه فقط تحریم های هسته ای را به همراه دارد.

- به نظر نمی رسد این موارد در مذاکرات کنونی مورد بررسی قرار بگیرد. وجود نشانه ای که ثابت کند ایران مطابق با توافق عمل کرده است قبل از برداشته شدن تحریم ها بسیار مهم است.

موفقیت در مذاکرات فقط به محتوای ارائه شده از جانب ما بستگی ندارد بلکه به اعتبار گزینه های دیگر ما و تهدیدهایی که جایگزین توافق خواهد بود نیز بستگی دارد. اگر گزینه های دیگر بسیار بد به نظر برسد به احتمال زیاد ایران توافق را می پذیرد.

- تهدید به اعمال تحریم با پیامی متحد ار سوی کاخ سفید و کنگره معتبرتر خواهد بود، پیامی مبنی بر اینکه اگر تا ۲۴ نوامبر موفقیتی در مذاکرات حاصل نشود فشارها بیشتر خواهد شد.

- با واکنش نشان دادن به افزایش صادرات نفتی ایران می توان تحریم ها را تشدید کرد.

- روشن کردن این موضوع که ما همچنان به تعهدمان در خاورمیانه پایبند هستیم می تواند اعتبار نظامی ما را بیشتر کند.

- با واکنش شدید نشان دادن به دیگر تهدیدهای منطقه ای، مخصوصا در عراق و سوریه، و انجام اقدامات بیشتر برای مقابله با سیاستهای بی ثبات کننده ایران مخصوصا در مورد تامین سلاح برای گروههایی مثل حماس، حزب الله و جهاد اسلامی می توان اعتبار نظامی مان را معتبر کرد.

- نهایتا، کنگره و دولت آمریکا باید متفقا اطمینان داشته باشند که چه با ایران به توافق برسیم و چه نرسیم منابع اطلاعاتی و دیپلماتیک به کار نظارت بر فعالیتهای ایران ادامه خواهند داد. پس از انجام توافق ما می توانیم به مشکلات دیگر بپردازیم.

رسیدن به توافق هسته ای که بتواند منافع ما و هم پیمانانمان را به خوبی تضمین کند کار سختی خواهد بود که نیاز به صبر و برداشتن گام هایی برای مشخص شدن تعهد ما به خاور میانه دارد. این دو مسیر عملی می تواند از هر دو طرف تقویت شود. اگر ایران به این درک برسد که آمریکا نمی خواهد به مذاکرات ادامه دهد و همینطور قصد ندارد فورا از منطقه خارج شود احتمالا توافق هسته ای سختگیرانه را می پذیرد و به آن عمل می کند. بنابراین جمله ای که می گویند نرسیدن به توافق بهتر از رسیدن به یک توافق بد است فقط زمانی معنی پیدا می کند که معیار سنجشی برای خوب یا بد وجود داشته باشد. برای آمریکا این معیار باید بر اساس حیطه پیشبرد منافع ما و هم پیمانانمان در خاورمیانه و فراتر از آن باشد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات