اشغال بوشهر توسط انگلیسیها
مرگ " محمود جم " سناتور و نخست وزیر دوران پهلوی، ورود نیروهای سازمان ملل به تهران و بغداد پس از قبول قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت، قوای نظامی انگلیس وارد بوشهر شد و ژاندارم های ایرانی را خلع سلاح کردند.
به گزارش افکارنیوز، امروز ۱۹ مرداد ۱۳۹۳ خورشیدی برابر با ۱۳ شوال ۱۴۳۵ هجری و ۱۰ آگوست ۲۰۱۴ میلادی است که وقایع ذیل روی داده است.
*مرگ " محمود جم " سناتور و نخست وزیر دوران پهلوی(۱۳۴۸ ش)
محمود جم ملقب به مدیرالملک در سال ۱۲۵۸ ش در تبریز به دنیا آمد. وی پس از طی تحصیلات، در ۲۲ سالگی به دربار محمدعلی میرزا ولیعهد وارد شد و پس از استبداد صغیر، منشی ایران در سفارت فرانسه گردید. محمود جم در جریان کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹، آمادگی خود را برای همکاری با کودتاچیان و به ویژه رضاخان میرپنج اعلام نمود و با توجه به در اختیار داشتن مقام خزانه داری کل کشور، تهیه پول برای کودتا کوشید. وی پس از کودتا، چندین بار در پستهای گوناگون مشغول به کار شد تا اینکه در آذرماه ۱۳۱۴ و پس از برکناری ذکاءالملک فروغی، مامور تشکیل هیئت وزیران گردید. محمود جم از آن پس به مدت چهار سال
نخستوزیر و دو سال وزیر دربار بود و به هنگام تبعید رضا پهلوی، در خدمت رضاخان آخرین تلاش خود را به عمل آورد. از آن پس، کارهای دیگر نیز به او رجوع شد و در نهایت به عنوان سناتور انتصابی به مجلس رفت. محمود جم کسی بود که از روز اول کودتای ۱۲۹۹ تا روزی که رضاخان از ایران خارج شد، از همکاران نزدیک او به شمار میرفت. او به سلسله پهلوی بسیار نزدیک بود و پنجاه سال تمام در رأس مقامهای مهم و حساس سیاسی قرار داشت. ده بار وزارت، دو بار استانداری، دو بار مسؤول سفارت، چهار بار سناتور مجلس، یک بار معاون نخست وزیر و یک بار نخست وزیری، از جمله پستهای حساس محمود جم، طی نیم قرن
فعالیتهای سیاسی او محسوب میگردد. او از لحاظ سیاسی، فردی محافظه کار، بازیگر و زیرک بود و هیچگاه دست به عملی نزد که خصومت یا حتی مخالفت شدید گروههای سیاسی را علیه خود برانگیزد. وی با سفارت انگلیس نیز روابط بسیار حسنهای داشت. سرانجام محمود جم این مهره سرسپرده پهلوی پس از سالها خدمت به این رژیم، در ۱۹ مرداد ۱۳۴۸ در ۹۰ سالگی درگذشت.
*ورود نیروهای سازمان ملل به تهران و بغداد پس از قبول قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت(۱۳۶۷ ش)
پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت از طرف جمهوری اسلامی ایران، آتشبس میان طرفین از تاریخ ۲۹ مرداد ۱۳۶۷ش برقرار شد. شورای امنیت پیش از آن و در تاریخ هجدهم مردادماه سال ۱۳۶۷ش، قطعنامه ۶۱۹ را تصویب کرد که به موجب آن، گروه ناظران نظامی ایران و عراق و سازمان ملل(موسوم به یونیماک) که از حدود ۴۰۰ نفر از ۲۵ ملیت مختلف تشکیل شده بود، در مرزهای دو کشور مستقر شدند. یکی از دلایل واهی رژیم بعثی عراق برای تجاوز به حریم نظام جمهوری اسلامی ایران، اختلاف بر سر مرزهایی بوده است که در قرارداد ۱۹۷۵م الجزایر تعیین شده بود. پس از نزدیک به هشت سال جنگ نابرابر که تمام موجودیت رژیم
عراق در خطر قرار گرفت، آمریکا و دیگر متحدان و یاوران رژیم بعثعملاً وارد جنگ گردیدند و حضرت امام خمینی(ره)، با در نظر گرفتن مصالح عالی نظام اسلامی و با درک توطئه گسترده آمریکا و غرب برای سرکوب انقلاب اسلامی و مردم مسلمان و انقلابی ایران، پس از مشورت با فرماندهان عالی نظامی و مسئولان مملکتی، قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت را پذیرفتند. شورای امنیت در این قطعنامه دو کشور ایران و عراق را به برقراری آتشبس و صلح دعوت کرده بود. جمهوری اسلامی ایران بهواسطه ویژگیهای مثبت برخی از مفاد این قطعنامه، ب هویژه، بندهای مربوط به معرفی متجاوز و پرداخت غرامت جنگی، موافقت
خود را با پذیرش آن اعلام کرد. اما با وجود پذیرش قطعنامه ۵۹۸ توسط جمهوری اسلامی ایران، رژیم عراق که خود نیز آن قطعنامه را پذیرفته بود، تا زمان برقراری آتش بس رسمی در مردادماه سال ۱۳۶۷ش(اوت ۱۹۸۸م) به تهاجمات خود علیه جمهوری اسلامی ایران ادامه داد و خوی تجاوزگری خود را بار دیگر آشکار ساخت.
*قوای نظامی انگلیس وارد بوشهر شد و ژاندارم های ایرانی را خلع سلاح نمود.انگلیسیها درآمد تلگرافخانه بوشهر را ضبط کردند.(۱۲۹۴ش)
رویدادهای مهم این روز در تقویم هجری(۱۳ شوال ۱۴۳۵)
قیام اسلامی ملت عراق علیه استعمار انگلیس به رهبری آیت اللَّه شیرازی(۱۳۳۸ ق)
پس از اعلان جنگ انگلستان به امپراطوری عثمانی در سال۱۳۳۲ ق(۱۹۱۴ م) و تصرف بصره، علمای بزرگِ نجف، حکم به مقابله صادر کردند. در طول سالهای بعد، گروههایی به وجود آمدند که مخالف حضور انگلستان در عراق بودند. این حرکت با حمایت آیتاللَّهمیرزا محمدتقی شیرازی، رنگی دیگر به خود گرفت و مردم مسلمان با فتوای جهادی میرزا، علیه غاصبان انگلیسی قیام کردند. این حرکت اسلامی به قیام ۱۹۲۰ م عراق مشهور است.
*رحلت مرجع بزرگ تقلید حضرت آیت اللَّه العظمی " سیدحسین بروجردی "(۱۳۸۰ق)
مرجع بزرگ شیعه آیتاللَّه العظمی سید حسین طباطبایى بروجردی در سال ۱۲۹۲ قمری در بروجرد متولد گردید. وی فقیه بزرگوار و عالم وارستهای بود که زندگی خویش را در راه پربار ساختن مکتب فقهی اهلبیت عصمت و طهارت(ع) سپری ساخت. دراصول و رجال از شاگردان حاج سیدمحمد شفیع جابلقی بود و ضمن آشنایى با تاریخ فقه، حدیثو تفسیر را از سیدجعفر کشفی دارابی اخذ کرد. آیت اللَّه بروجردی به حدیثو رجالِ حدیث، تسلط کامل داشت. دانشور بروجرد در ۲۸ سالگی راهی نجف اشرف گردید و در مدت هشتسال از محضر عالمانی همچون آخوند ملامحمد کاظم خراسانی، شیخالشریعهی اصفهانی و علامه سیدمحمد کاظم یزدی
بهره برد و به مقامی عالی در علم دست یافت. و طبقات روات و محدثین را کاملاً میشناخت. ایشان پس از آن ساکن بروجرد گردید ولی به درخواست علما و فضلای قم، در سال ۱۳۶۳ ق راهی این شهر شد و زعامت حوزهی علمیه را برعهده گرفت. این عالم برجسته شاگردان فاضلی را پرورش داد که حضرات آیات مرتضی مطهری، سیدمحمد حسینی بهشتی، جعفر سبحانی، محمدفاضل لنکرانی، ناصر مکارم شیرازی و… از آن جملهاند. در زمان این شخصیت، در اقصی نقاط جهان و ایران بناها ومساجد عظیمی بنا شد. از جمله مسجد اعظم قم و مسجد بزرگ بندر هامبورگ در آلمان را میتوان نام برد. تألیفات او عبارتند از: جامع احادیثشیعه، تعلیقه
بر اسفار، طبقات رجال، رسالهای در منطق، حاشیه بر کفایةالاصول، حاشیه بر کفایهی شیخ طوسی. ایشان سرانجام در ۱۰ فروردین سال ۱۳۴۰ش در ۸۸ سالگی در قم رحلت نمود و در حرم حضرت معصومه(س) مدفون گردید.
رویدادهای مهم این روز در تقویم میلادی(۱۰ آگوست ۲۰۱۴)
عزل " لویی شانزدهم " پادشاه فرانسه از سلطنت در جریان انقلاب کبیر فرانسه(۱۷۹۲م)
با آغاز انقلاب کبیر فرانسه و درگیری جمهوری خواهان با سلطنتطلبان، موقعیت لویى شانزدهم، پادشاه فرانسه در خطر افتاد و فرار نافرجام او و خانوادهاش در بیستم ژوئن ۱۷۹۱م لطمه سنگینی بر وجهه وی وارد آورد. این مساله باعثشد تا تلاش برای برکناری لویى شانزدهم و الغای رژیم سلطنت از فردای آن روز آغاز شود. پس از چندی، مجلس قانونگزاری فرانسه به جنگ علیه اتریش رای داد و با وقوع شکستهای اولیه فرانسه در این جنگ، شایعاتی درباره ارتباط دربار با دشمن انتشار یافت که بر هیجان و مخالفت عمومی با رژیم سلطنتی افزود. از این رو از روز بیستم ژوئن سال ۱۷۹۲م، تظاهراتی علیه رژیم در پاریس
آغاز شد که به تدریج گسترش یافت. از اوایل ماه اوت آن سال، کمونها یا انجمنهای محلی که تحت نفوذ مخالفان سلطنت بودند، قطعنامههایى مبنی بر تقاضای عزل لویى شانزدهم از سلطنت صادر کردند و روز دهم اوت را به عنوان ضرب الاجل برای اجرای درخواست خود تعیین نمودند. ولی مجلس در رسیدگی به این تقاضا مردد بود.
تا اینکه روز دهم اوت ۱۷۹۲م، گروهی از انقلابیون مسلح به کاخ محل اقامت خانواده سلطنتی یورش بردند و پس از چند ساعت درگیری، آن را به اشغال خود درآوردند. مجلس قانونگزاری فرانسه نیز پس از این واقعه، به عزل لویى شانزدهم از مقام سلطنت رای داد ولی اتخاذ تصمیم نهایی درباره سرنوشت خانواده سلطنتی و رژیم آینده کشور را به مجلس دیگری که کُنوانسیون نامیده شد محول نمود. بحث کنوانسیون درباره سرنوشت لویی شانزدهم، ۲۴ ساعت به طول انجامید و در نهایتْ به عزل و سپس اعدام او در ۲۱ ژانویه ۱۷۹۳م منجر گشت. (ر.ک: ۲۱ ژانویه)