تبلیغات
کد خبر: ۳۷۳۷۰

شهید آیت‌الله صدوقی به روایت خودش

سالگردسومین شهید محراب

شهید آیت‌الله صدوقی به روایت خودش

بنده در سال ۱۳۴۹ قمري كه وارد قم شدم، دو سه روز پس از ورود با امام خميني آشنا شدم و كمكم آشنائي ما بالا گرفت و به رفاقت كشيد؛ نميشد هفتهاي بگذرد و دو سه جلسه در خدمتشان نباشم؛ از جمله كساني كه براي آمدن من به يزد سفارش زياد كرد آقاي خميني بودند.

به گزارش خبرگزاری فارس؛ شهید آیت‌الله صدوقی از یاران صدیق و باوفا و از دوستان سی‌ساله ‌امام امت بود، او یار امام و یاور ملت محروم بود که به حق در عمل نشان داده بود
همه خصائل اخلاقی و روحی و ابعاد وجود حضرت امام(ره) و انبیاء و صلحاء در وی جمع و خلاصه شده بود؛ او مردی از سلاله پاک تشیع علوی و ادامه دهنده راه حضرت علی(ع)، امام حسن(ع) و امام حسین(ع) و ائمه اطهار بود؛ شهید صدوقی عابدی مخلص و زاهدی بی‌ریا بود که از کار شبانه‌روزی و در خدمت مردم بودن هیچ احساس خستگی نمی‌کرد و مقاوم بود؛ گروهک منحرف منافقین راستی و بزرگی این مرد بزرگ را برنتابید و ردای خدمتش در ظهرگاه یازده تیر ۶۱ به خون پاکش مطهر شد.

این مجاهد نستوه در زندگی خویش را چنین روایت کرده است:
بنده محمد صدوقی در سال ۱۳۲۷ هجری قمری، ۷۵ سال پیش، در خانواده‌ای روحانی در یزد متولد شدم؛ پدرم مرحوم آقامیرزا ابوطالب یکی از روحانیون معروف این استان بود. پدرم، فرزند مرحوم میرزا محمد رضا کرمانشاهی یکی از علما و بزرگ این استان بود و ایشان هم فرزند آخوند ملامحمد مهدی کرمانشاهی بودند.
سال ورود آخوند ملامحمد مهدی به یزد، روشن نیست چرا که ایشان به وسیله فتحعلی شاه از کرمانشاه به یزد تبعید شدند. تنها مدرکی که ما برای صدوقی بودن، داریم و اینکه از نواده‌های مرحوم صدوق بزرگ هستیم؛ ‌ همان لوح تاریخی جد بزرگ و جد دوم ماست که در لوح قبرشان این جمله هست «الذی کان بالصدق نطوق کیف و هو من نسل الصدوق» کسی که به صدق و راستگوئی سخن گفت چگونه چنین نباشد و حال آنکه او از نسل صدوق است و به این جهت نیز شهرت ما صدوقی است.

*مهاجرت به اصفهان

در سال ۱۳۴۸ قمری برای ادامه تحصیلات به اصفهان رفتم و در مدرسه چهار باغ که حالا مدرسه امام صادق(ع) نام دارد مشغول تحصیل بودیم و پیشرفتمان هم خیلی خوب بود که متأسفانه یک زمستان بسیار سردی پیش آمد و توقف برای ما خیلی سخت شد؛ شاید متجاوز از بیست روز برف سنگین آمد و کسب و کار و تقریباً همه چیز از دست مردم گرفته شد. هر روز صبح دنبال ذغال و چوب می‌رفتیم و ظهر دست خالی برمی‌گشتیم تا اینکه مرحوم سید علی نجف آبادی یک روز وارد مدرسه چهار باغ شد و دید که همه طلبه‌ها دچار کمبود سوخت هستند و بعد دستور داد تا یکی از چنارهای بزرگ مدرسه را بیاندازند و بین طلبه‌ها تقسیم کنند.
پس ازمدتی که خیلی به سختی گذشت؛ از طریق قمشه و آباده بطرف یزد حرکت کردیم و این سفر قریب ۲۹ روز طول کشید و بالاخره با هرزحمتی که بود خودمان را به یزد رساندیم.

*سفر به قم

یکسال بعد یعنی در سال ۱۳۴۹ قمری برای ادامه تحصیلات با خانواده بطرف قم رفتیم و اقامت ما در شهر قم ۲۱ سال بطول انجامید؛ مرحوم شیخ عبدالکریم حائری یزدی مؤسس و مدیر حوزه علمیه قم وقتی که در قم ما را شناختند مورد لطف و محبت خود قرار دادند و کم کم کار بجائی رسید که رفتن خدمت ایشان برای بنده مثل واجبات بود و بعضی ازگرفتاری‌ها که برای طلاب پیش می‌آمد، خدمتشان عرض می‌کردم و ایشان هم کمک‌هائی توسط بنده به اهل علم کردند پیشرفت ما در تحصلات خیلی خوب بود تا اینکه در سال ۱۳۵۵ قمری آیت‌الله حائری از دار دنیا رفتند. بعد از درگذشت ایشان در اثر فشار پهلوی که می‌خواست همه اهل علم را از لباس روحانی خارج کند اوضاع بر اهل علم خیلی سخت شد که بعداً توسلاتی از اهل علم شد و خیلی مؤثر افتاد.

تحصیل در آن دوره خیلی سخت بود؛ به جهت اینکه در آن زمان قم مرجعی نداشت چرا که مرجع تقلید مرحوم آسید ابوالحسن اصفهانی بودند که ایشان هم در نجف اقامت داشتند. آقایان مرحوم آیت الله حجت این سه سرپرستی حوزه را داشتند و خیلی هم زحمت کشیدند تا وقتیکه مرحوم آیت‌الله بروجردی به علت کسالت در بیمارستان فیروزآبادی بستری شدند و درهمین خلال بعضی از اهل قم و مدرسین بفکر افتادند که ایشان را به قم بیاوردند و به همین خاطر نامه‌هائی از قم به خدمتشان ارسال شد و اشخاصی به نمایندگی از روحانیت با ایشان ملاقات کردند. بنده هم به اتفاق داماد آقای صدر به بیمارستان رفتیم و بعد همراه مرحوم آیت‌الله بروجردی به قم آمدیم، عمده سعی و کوشش برای آمدن آقای بروجردی به قم از ناحیه حضرت آیت الله العظمی امام خمینی بود و ایشان خیلی اصرار داشتند که اینکار انجام شود.

*اقامت در یزد

در سال ۱۳۳۰ شمسی که برای انجام کاری به یزد آمدم، مرحوم حاج آقا وزیری از روحانیون سرشناس یزد پیشنهاد ماندن ما را داد و در این باره خیلی سعی و کوشش کرد و تلگرافاتی هم به قم شد. آقایان هم با اینکه در پاسخ تلگراف نوشته بودند که ماندن من در قم ضرورتش بیشتر است، مع الوصف پذیرفتند و ما برای همیشه وارد یزد شدیم.
در اینجا که ماندنی شدیم در کنار درس و بحثبعضی از کارها را شروع کردیم از جمله تعمیر مدارس؛ مدرسه خان خیلی خراب بود و مدرسه عبدالرحیم خان هم مرکز زباله بازار شده بود و مسجد روضه محمدیه را هم تعمیر کردیم و خلاصه اینکه کارهائی را که مربوط به روحانیت می‌شود شروع کردیم.

*آشنایی با امام خمینی(ره)

در آن وقت امام خمینی، یکی از مدرسین خیلی مبرز حوزه بودند که همه ایشان را بعنوان اینکه یک مرد فوق‌العاده است، می‌شناختند؛ تدریس‌شان هم خیلی بالا گرفت و با اینکه آقایان مراجع هم بودند ولی تدریس ایشان در قم اولویت پیدا کرد یادم هست که امام خمینی در مسجد سلماسی نزدیک محله یخچال قاضی، تدریس می‌کردند و مسجد تقریباً پر می‌شد و ایشان یک آقای معروفی مشتهر به فلسفه و عرفان فقه و اصول و استاداول شناخته می‌شدند.
بنده در سال ۱۳۴۹ قمری که وارد قم شدم، دو سه روز پس از ورود با امام خمینی آشنا شدم و کم‌کم آشنائی ما بالا گرفت و به رفاقت کشید و گاه در تمام مدت شبانه‌روزی با ایشان بودم و مدت طولانی که در قم بودیم، انس ما عمده با ایشان بود و نمی‌شد هفته‌ای بگذرد و دو سه جلسه در خدمت‌شان نباشم و یادم نمی‌رود که یک ماه رمضان حدیث«طیرمشوی» از کتاب عبقات را و دوره این کتاب را در شب نشینی‌ها‌ئی که با ایشان و چند تن دیگر از دوستان داشتیم، از اول تا آخر مفصلاً خوانده شد. از جمله کسانی که برای آمدن من به یزد سفارش زیاد کرد آقای خمینی بودند.

*مبارزه تحت رهبری امام(ره)

سال ۱۳۴۱شمسي كه قضيه انجمنهاي ايالتي و ولايتي شروع شد. من با امام خميني تماس مستقيم داشتيم و خيليها اينجا رفت و آمد ميكردند و مديريت جمع كردن آقايان روحانيون و تلگراف كردن راجع به اين انجمنها تقريباً زير نظر بنده بود. مجالس فوقالعاده هم و تقريباً هر روز و شب يك اجتماع روحاني تشكيل ميشد و الحمدلله در اثر سعي و كوشش و فشار آقاي خميني دولت مجبور شد كه اين پيشنهاد را لغو كند. بعد از اينكه اين قضيه تمام شد قضيه آن شش ماده پيش آمد كه ازطرف شاه پيشنهاد شده بود و همه ديدند كه اين بدتر از آن قضيه انجمنهاي ايالتي و ولايتي است و كسي هم كه از اول با آن مخالفت كرد آقاي خميني بود؛ بعضي از آقايان هم از اول حاضر به همكاري نبودند ولي كم كم كار به جائي رسيد كه آنها هم مجبور شدند و گوشه كنار تلگرافهائي ميزدند و اعلاميههائي صادر شد در آن موقع از طرف ساواك يك كسي پيش من آمد و گفت كه مأمور مراقب شما هستم. شما چه نقشي داريد؟ ما هم علناً نقش خود را گفتيم و كارهائي را هم كه انجام داده بوديم، گفتيم و اطلاعيهها و تلگرافات را همه را نشانش داديم و گفتيم كه در اين جا تا آخر هم هستيم، هر اقدامي كه قرار است از طرف ساواك نسبت به ما بشود زود انجام بدهيد ولي چون بهانه صحيحي نداشتند، نتوانستند ما را تعقيب كنند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات