خاطره تلخ آقای رئیس جمهور
در سال ۱۳۵۴، برای سخنرانی جشن نیمهی شعبان، عصر آن روز به گرمسار رفته بودم. پس از سخنرانی با اتومبیل پیکان خودم و با کمی عجله به سمت تهران حرکت کردم تا به برنامهی سخنرانی بعد از نماز مغرب و عشا در مسجدی در غرب تهران در منطقهی سلسبیل برسم.
به گزارش افکارنیوز، در جادهی گرمسار ایوانکی منطقهای به نام سردره است که آن زمان دارای پیچ و خم زیاد و قسمتهایی از جاده هم کنار دره بود که البته اکنون جاده، توسعه یافته و اصلاح شده است. من با سرعت در حال حرکت بودم. در یکی از آن پیچها متوجه پیکان سبز رنگی شدم که از روبهرو با انحراف به چپ به سمت من میآمد. من برای اینکه با ماشین روبهرو برخورد نکنم، ماشین را به شانهی خاکی جاده هدایت کردم و همزمان از ترمز استفاده کردم که متأسفانه
ماشین چرخید و به سمت چپ جاده منحرف شد و از جاده خارج و به تپهی روبهرو برخورد و از آنجا به کف درهای که عمقی بیش از ده متر داشت غلطید.
بر اثر ضربه بر سرم، مدت کوتاهی بیهوش شدم و وقتی به هوش آمدم، نتوانستم موقعیت خودم را درست تشخیص دهم. کم کم متوجه شدم اتومبیل من کاملاً واژگون شده و سقف آن روی زمین است. من هر چه تلاش میکردم، راهی پیدا نمیکردم تا از ماشین خارج شوم. چون دربهای ماشین به سقف پرس شده و سقف هم فرورفتگی پیدا کرده بود. بالاخره با زحمت فراوان توانستم از قسمت شیشهی درب سمت راننده، خودم را بیرون بکشم و از ماشین خارج شوم. خروج من از ماشین آنقدر دشوار بود که وقتی افسر
راهنمایی و رانندگی برای بازدید صحنه به پایین دره آمده بود، باور نمیکرد که من از ماشین خارج شدهام و میپرسید:
چطور توانستید از ماشین خارج شوید. به هر حال وقتی از ماشین خارج شدم، بلافاصله خود را به بالای دره رساندم. محل سقوط من در کف دره به گونهای بود که سرنشینان اتومبیلهای عبوری نمیتوانستند ماشین من را ببینند، بنابراین چارهای نبود جز آنکه خود را به بالای دره برسانم. وقتی به بالای دره رسیدم و از کنار جاده به ماشین خودم نگاه کردم، تازه متوجه خطر شدم و بدنم شروع به لرزیدن کرد و دیدم نه کفشی به پا دارم و نه عمامهای بر سر. کنار جاده نشستم و بلافاصله چند اتومبیل، توقف
کردند و همه از وضع ماشین و زندهماندن من دچار حیرت شده بودند.
چون میدانستم آقای اکرمی در آن ساعت در ایوانکی سخنرانی دارد، لذا با یک ماشین خودم را به ایوانکی رساندم و به مسجدی رفتم که در آنجا ایشان سخنرانی میکرد. وقتی وارد حیاط مسجد شدم، بدون عمامه و کفش و با سر و صورت خاکی، افرادی که در حیاط مسجد بودند و من را میشناختند، شوکه شدند. فوری برای من کفش آوردند. سر و صورت را شستم و چند دقیقهای استراحت کردم تا منبر آقای اکرمی تمام شد و با هم به تهران آمدیم. ورودی شهر تهران، در خیابان خراسان دوستی داشتم که آنجا نمایشگاه اتومبیل
داشت. او اهل خوانسار و از فعالین هیئت خوانساریها در تهران بود که مدتی من در آن هیئت منبر میرفتم. مقابل نمایشگاه وی پیاده شدم و حادثه را برایش تعریف کردم. ایشان گفت: باید برویم محل حادثه را ببینیم و اینکه چگونه باید ماشین را از دره خارج کنیم و به تهران بیاوریم. به اتفاِ به محل تصادف بازگشتیم و موقعی رسیدیم که هوا رو به تاریکی بود. بعد دیدیم جمعیت زیادی ایستادهاند، افسر راهنمایی هم آنجا بود. من رفتم و خودم را به افسر راهنمایی معرفی کردم و گفتم که رانندهی این
ماشین من هستم. او باور نمیکرد و میگفت: امکان ندارد شما رانندهی این ماشین باشید، زیرا با وضع این ماشین، راننده نمیتواند سالم باشد!
با هم کنار ماشین رفتیم. از من پرسید: اگر شما رانندهی این ماشین بودید، چطور از ماشین خارج شدید؟ محل بیرون آمدن را به وی نشان دادم، اما او پافشاری میکرد که از این ماشین نمیتوانستهاید خارج شوید. به او گفتم: میشود یا نمیشود، رانندهی ماشین من هستم! گرچه در این حادثه خونی از بدنم نیامد، اما سر و سمت چپ بدنم کاملاً متورم و سیاه شده بود. تعدادی از مردم گرمسار هم که موضوع را شنیده بودند، به محل حادثه آمده بودند و از اینکه من را سالم میدیدند، خیلی خوشحال بودند.
آخر شب به تهران بازگشتیم و فردای آن روز با جرثقیل اتومبیل را به تهران حمل کردیم. سلامت من در این حادثهی خطرناک بنا به تعبیر همهی افرادی که ماشین را در کف دره دیده بودند و حتی افسر راهنمایی، به یک معجزه شبیهتر بود. شاید بتوان گفت چون روز مبارک نیمهی شعبان بود و من هم برای شرکت در جشن میلاد حضرت ولیعصر(عج) و سخنرانی به آنجا رفته بودم و در بازگشت هم برای یک سخنرانی دیگر به همین مناسبت عازم تهران بودم، لطف خداوند و عنایت آن حضرت که صاحب عصر و زمان است،
باعث نجات من شد.
منبع: كتاب خاطرات حجة الاسلام دكتر حسن روحانی، انتشارات مركز اسناد انقلاب اسلامی؛،ص ۱۳۸۸