چه کسی صلاحیت اعتراض به جریان انحرافی را دارد؟
عباس صفری
این روزها، با اوجگيري اعتراضات نسبت به جريان انحرافي، شاهد تحرک و تقويت يک جريان سياسي هستيم که بر سه ادعا استوار است:
۱. ما خطر جریان انحرافی را از ۶ سال پیش دریافته بودیم و از همان زمان نسبت به قدرت گرفتن این جریان هشدار میدادیم.
۲. نظام با حمایت و هزینهکردن برای احمدینژاد دچار یک خطای راهبردی شد.
۳. افرادی که مدافع دولت احمدینژاد بوده یا هستند حق اعتراض به جریان انحرافی را نداشته و خود در این خصوص مقصر و بدهکارند.
خوشبختانه ۶ سال زمان درازی برای مرور وقایع سیاسی کشور نیست:
احمدینژاد پیش از انتخاب شدن به عنوان رئیسجمهور یک شخصیت ناشناخته و به نوعی یک پدیدهی سیاسی بهشمار میرفت، به همین خاطر قضاوت چندانی در مورد شخصیت سیاسی او پیش از خرداد ۸۴ در دسترس نیست؛ در واقع عمدهی قضاوتها در مورد منش و شخصیت سیاسی او به بعد از این تاریخ مربوط است. احمدینژاد که پس از نشستن بر مسند ریاست جمهوری بهصواب یا ناصواب بسیاری از معادلات سیاسی کشور را دگرکون نمود بسته به انگیزهی منتقدان و دشمنانش از ابعاد مختلفی مورد نقد و حمله قرار گرفته است:
نوع تعاملات او در سیاست خارجی، اظهاراتش در سازمان ملل، سفرهای استانی، نحوهی عزل و نصب مدیران، انرژی هستهای، سیاستهای بانکی و پولی و حتی شیوهی پوشش و سخنگفتن او از جمله مواردی بود که در سنوات اول ریاست جمهوری احمدینژاد مورد توجه منتقدان و دشمنان او قرار گرفت. جالب اینکه رفته رفته بر حجم انتقاد از این دست کاسته شده و مواردی از قبیل نحوهی اجرای قانون هدفمندی یارانهها، شیوهی مبارزه با مفاسد اقتصادی، نوع تعاملات او با مجمع تشخیص مصلحت نظام، شیوهی رفتار او با مصوبات مجلس شورای اسلامی، نحوهی اجرای احکام حکومتی و اخیراً تقویت جریانی تحت عنوان
جریان انحرافی مورد توجه منتقدان والبته دشمنان او قرار گرفته است. در هر حال آنچه مسلم است اینکه هشدار در مورد بروز و تقویت جریان انحرافی به هیچ عنوان در ادبیات انتقادی اوایل ریاست جمهوری احمدینژاد وجود نداشت، بویژه آنکه عنوان «جریان انحرافی» با مضمون فعلی خود یک جعل جدید در واژههای سیاسی کشور است.
البته شاید مدعیان معتقد باشند که انتقادهای ۵-۶ سال پیش آنها از احمدینژاد در زمینههایی نظیر سیاست خارجی، انرژی هستهای، سفرهای استانی، عزل و نصبها، برهم زدن معادلات سیاسی، مخالفت با برخی پیشکسوتان سیاسی و … دلیلی بر آگاهی آنها از وجود جریان انحرافی و تقویت آتی آن بوده است(!)
ادعای دیگر این دسته از مدعیان با استناد به آشکار شدن ابعاد مختلف انحرافات و تخلفات جریان انحرافی این است که حمایت نظام از احمدینژاد از ابتدا یک خطای راهبری بوده و با همین استدلال حامیان گذشته و حال دولت نیز حق انتقاد و اعتراض به جریان انحرافی را ندارند.
جالب اینکه عمدهی معتقدین به این دیدگاه که مدعی پیشگویی سیاسی خود در ۶ سال پیش هستند در کوران حوادثسال ۸۸ که درک مخاطرات آن نیازی به پیشگویی نداشت، اگر نگوئیم به حمایت پنهان و آشکار از مسببین آن پرداختند، وظیفهای جز سکوت و تماشا احساس نکردند.
اما چرا حامیان و دلسوزان نظام از ابتدا متوجهی خطری به نام جریان انحرافی نشده و از آن غافل ماندند؟
جواب آن روشن است: جریان انحرافی خود زائیده و بزرگشدهی این دوران است.
حتی اگر بتوان ردپای زایندگان این جریان را در قبل از ریاست جمهوری احمدینژاد جستجو کرد اما بدون شک تولد و رشد آن محصول حضور ششسالهی بانیان آن در رأس امور اجرایی کشور است. حال سؤالی که مطرح میشود این است که آیا با دنبال کردن ردپای این جریان انحرافی در اطراف رئیس جمهور از همان ابتدا نمیشد تولد و رشد این جریان را پیشبینی نمود و از آن جلوگیری کرد؟
پاسخ به این سؤال همان پاسخی است که به تمامی موارد مشابه میتوان داد؛ به عنوان مثال:
- آیا با دنبال کردن ردپای اطرافیان نامزدهای ریاست جمهوری و حتی پیشینهی خود آنها نمیشد با جلوگیری از نامزدی آنها از بروز حوادثسال ۸۸ جلوگیری کرد؟
- آیا با دنبال کردن ردپای اطرافیان رئیس جمهورهای چهار دورهی پیش از احمدینژاد نمیشد از تشکیل طبقهی مرفه در میان مسؤولین، بسیاری از مفاسد اقتصادی، طرح ایدهی رئیسجمهور مادامالعمر، وقایع سال ۷۸، تعلیق فعالیتهای هستهای و … جلوگیری کرد؟
پاسخ روشن است: تا زمانی که یک موضوع فرعی و بالقوه به یک بحران اصلی و بالفعل تبدیل نشود، جوازی برای مقابله با آن وجود ندارد.
در نظر بگیریم که شورای نگهبان، هشدارها و پیشگوییهای برخی دلسوزان در مورد اقدامات آتی برخی از نامزدهای ریاست جمهوری را که تنها چند ماه بعد به واقعیت پیوست، را در تأیید صلاحیتها دخیل مینمود آیا در آن صورت همین افراد، نظام را به پیشداوری و قصاص قبل از جنایت محکوم نمیکردند. آیا همین افرادی که مدعی پیشگویی دربارهی آیندهی سیاسی احمدینژاد هستند، رفتار نامزدهای شکستخوردهی انتخابات سال ۸۸ را هم پیشبینی کرده بودند؟
آنچه که نظام از آن حمایت کرده و برای آن هزینه میکند، پشتیبانی از ارکان نظام از قبیل: قانون، اسلامیت و جمهوریت است. حمایت از آراء مردم و پشتیبانی از رئیس جمهور منتخب، حمایت از فرد نیست بلکه جلوگیری از بدعتهای غیرقانونی است. همانگوهه که پیشتر نیز از آراء مردم و رئیسجمهورهای منتخب با اقتدار حمایت کرده است.
احمدینژاد رئیس جمهور قانونی کشور است و از تمامی حمایتهای قانونی در این زمینه برخوردار است؛ همانگونه که در برابر تمامی مراجع قانونی نیز باید پاسخگو و مسؤول باشد. همان نظامی که با اقتدار از آراء مردم و منتخب آنها حمایت کرده و با اردوکشی خیابانی مقابله میکند، از ابزار کافی برای جلوگیری از برخی رفتارهای غیرقانونی رئیس جمهور نیز برخوردار است.
و کلام آخر اينکه صالحترين افراد براي اعتراض به جريان انحرافي، حاميان دولت و دلسوزان نظامند که هرگونه آفت و آسيبي را بر تارک دولت برنميتابند و به جاي اشتغال به پيشگويي ۶ ساله تکليف خود را در حمايت از اقدامات مثبت دولت و مبارزه با انحراف در هر مقطعي به روشني و شفافيت ميشناسند، و اهل تحير و تماشا نيستند، همانگونه که در حوادث سال ۸۸ نيز چنين بودند. بديهي است افرادي که انتقادات راست و نارست خود را آميخته به اغراض سياسي و بدهبستانهاي جناحي ميکنند و سابقهي سکوت در برابر انحراف را دارند، صلاحيت لازم براي پرداختن به انحرافات دولت را ندارند.