روزی که خاک بر سر ازهاری شد + عکس
وقتی مسئله درماندگی و بنبست دولت شریف امامی مطرح شد تنها راه باقیمانده که در دربار به آن فکر میشد روی کارآمدن یک دولت نظامی بود و طبعاً اسم تیمسار اویسی بیشتر از هر کس به گوش میرسید.
به گزارش افکارنیوز، دولت شریف امامی که در سال ۱۳۵۷ آمده بود مملکت را آرام کند اوضاع را بد و بدتر از پیش کرد و آن حرکتها و تشنجهای گاه و بیگاه دوره آموزگار به تشنج و اعتصاب و تظاهرات سازمان یافتهای تبدیل گردید که دیگر مقاومت در برابر آن ناممکن مینمود و البته جریان سفر آیتالله خمینی از نجف به پاریس پیش آمده بود و قرار گرفتن ایشان در مرکز توجه وسایل ارتباط جمعی دنیا و اعلامیههای پی در پی و نوار سخنان ایشان که با تیراژ وسیع و از شبکه مساجد و تشکیلاتی که روحانیت به وجود آورده بود در سطح مملکت پخش میشد و فلجی که اعتصابها به وجود
آورده بود و بالاخره هم شریف امامی در چنبره این حوادثتاب ماندن را از دست داد و سقوط کرد.
وقتی مسئله درماندگی و بنبست دولت شریف امامی مطرح شد تنها راه باقیمانده که در دربار به آن فکر میشد روی کارآمدن یک دولت نظامی بود و طبعاً اسم تیمسار اویسی بیشتر از هر کس به گوش میرسید. اویسی فرماندار نظامی بود و همه شواهد نشان میداد که عوامل مختلف و مخصوصاً شخص شریف امامی در دولت و شهبانو و یارانش در دربار، که در آن زمان دربار مدار بودند، مانع از آن شده بودند که حکومت نظامی در چهارچوب وظائف و مسئولیتی که به عهده داشت عمل کند، و در حقیقت نیروهای فرماندار نظامی را که ارتشی بودند به صورت شیر بی یال و دم و اشکم درآورده بودند. به همین سبب هم اویسی ناگزیر کنار
رفته بود. اما وقتی صحبت از یک دولت واقعی نظامی میشد اسم اویسی باز مطرح شد که بیاید و غائله را خاتمه دهد. اما درست این است که شهبانو و عوامل و یارانش که در آن زمان در دربار تصمیم گیرنده اصلی بودند، که در این باره مفصل صحبت خواهم کرد، مانع از نخستوزیری اویسی شدند. در نتیجه قرعه فال به نام ارتشبد ازهاری زده شد که نه سیاست را میشناخت و نه شرایط را و نه اساساً برای روزهای بحرانی تربیت شده بود. زیرا ارتشیان در زمان شاه حق دخالت در هیچ امر سیاسی را نداشتند و به طور کلی به شدت از سیاست کنار گذاشته میشدند. لذا دولت نظامی و طبعاً ارتشیان قادر به اداره مملکت در چنان
شرایط بحرانی نبودند و نشدند و حتی خود ارتشبد ازهاری نیز مرد آن میدان نبود و به زودی معلوم شد که دولت او نه یک دولت نظامی که در حقیقت یک شوخی سیاسی است.
در اینجا برای آنکه ماهیت این دولت و ذهنیت رئیس آن را روشن کنیم به نقل از یکی از دوستان درباریم ماجرایی را شرح میدهم که همه چیز را روشن میکند:![]()
روزی که قرار بود ازهاری به نخستوزیری منصوب شود و به همین علت هم به دربار احضار شده بود، در سرسرای کاخ سعدآباد با یکی از مقامات دربار رو در رو میشود و به سابقه آشنایی قبلی پس از احوالپرسی میگوید: فلانی دیدی چه خاکی بر سرم شد! و وقتی که آن مقام درباری با تعجب از ارتشبد جویا میشود که ماجرا چیست؟ ازهاری با نگرانی و آشفتگی جواب میدهد که: اعلیحضرت احضار فرمودهاند که فرمان نخستوزیری را به من بدهند! و میبینید که وقتی رئیس ستاد بزرگ ارتشتاران با این ذهنیت که پست نخستوزیری او یک نوع خاک بر سری است با مسئله برخورد میکند طبیعی است که حاصل کار چنین دولتی چه
خواهد شد! مزید بر همه آن که ارتشبد ازهاری به یک سکته ناقص هم دچار شد و این سبب تا حتی اگر کور سوی امیدی در پیشانی این دولت باشد یکسره از میان برود و حوادثراه طبیعی خود را طی کند و به آن سرانجامی برسد که نتیجه محتوم آن بود.
منبع:پس از سقوط ، سرگذشت خاندان پهلوي در دوران آوارگي ، خاطرات احمد علي مسعود انصاري ، مؤسسه مطالعات و پژوهشهاي سياسي ، تهران، بهار ۱۳۸۵ ، ص ۱۲۱ تا ۱۲۳