تبلیغات
کد خبر: ۴۱۰۶۳

نعمت داشتن رهبری بصیر چیست؟

آیت الله محمد تقی مصباح یزدی

نعمت داشتن رهبری بصیر چیست؟

اگر در جريانات اخير، مقام معظم رهبري، و به دنبال ايشان مردم، سكوت كرده بودند و با تساهل و تسامح از كنار مسئله مي گذشتند، عاقبت اين انقلاب به كجا مي انجاميد؟ اگر كسي بگويد: اين تصميم قاطع رهبري، نمونه اي از آن تصميم قاطع علي براي جنگ با اصحاب جمل است، حرف بي جايي نزده است. اين يك بصيرت و فراست الهي است. اين مصداق اتقوا فراسه المؤمن فانه ينظر بنورالله...۱ است. اگر انسان از استعداد كافي و خدادادي بهره مند بود و د رعمل هم با خدا پيمان بست كه آن چه مورد رضايت الهي است، عمل كند و بر سر اين پيمانش هم استقامت كرد. حاشا و كلا كه خدا او را كمك نكند. خدايي كه ما مي شناسيم. اين گونه نيست.

از این باید در مورد عظمت این نعمتی که خدا به ما داده است و چنین رهبری به ما عطا فرموده، تفکر کنیم. اگر او را با همه رهبران دنیا مقایسه کنیم، چه نسبتی می توانیم برقرار کنیم؟ آن ها چه مقدار از لیاقت رهبر ما را دارا هستند؟ اگر به تعصب متهم نمی شدم صریح جواب می دادم؛ اما اجمالا عرض می کنم که به عقیده بنده، قابل مقایسه نیستند، اگر این نعمت را نداشتیم، می فهمیدیم که چه احتیاجی به آن داریم. معمولا آدمیزاد با مقایسه می فهمد که چه نعمتی دارد. وقتی قدر چشم سالم را می داند و شکر خدا را به جا می آورد که به او نابینایی را نشان دهند.

کشورمان را با کشور افغانستان مقایسه کنیم؛ چقدر مردم افغانستان با ارتش مارکسیستی شوروی و حکومت دست نشانده آنها مبارزه کردند. تقریبا هم زمان با انقلاب ایران، مبارزات آن ها هم شروع شد. سی سال از این جریان گذشته و عاقبت دشمن در خانه آنها آمده و اختیار همه امورشان را به دست گرفته است؛ ولی خدا به ما عنایت کرد و رهبری به ما داد که آن چنان پیروزی و عزتی نصیب ما شد که دیگران به آن غبطه می خورند. فرق ما با کشور افغانستان در چیست؟ آیا آن ها کم مبارزه کردند؟ من می دانم که بسیاری از گروه های افغانی خیلی بیشتر و عمیق تر از ما مبارزه کردند و سختی های شدیدتری را تحمل کردند؛ ولی بعد از این همه گرفتاری ها، ویرانی ها، عقب افتادگی ها و… در خانه خودشان زیر یوغ دشمن هستند؛ چرا؟

چون رهبری مثل امام نداشتند. این نعمت با چه چیزی قابل مقایسه است. با این حال یک عده افراد ناآگاه به خاطر خطای یک مسئولی، یا به خاطر وجود یک گناهی در جامعه می گویند: «خمینی چه کار کرد؟ فقط یک عده را به کشتن داد!» آیا واقعیت امر این است؟ در زمان حیات امام عده ای که حواسشان به امور بود، وقتی به ذهنشان خطور می کرد که اگر روزی امام از دنیا برود چه خواهد شد، آن چنان وحشت می کردند که نمی توانستند آن فکر را ادامه دهند؛ اما خدا جانشین شایسته ای که نسخه بدل امام بود را به ما عنایت کرد. آیا شایسته است که بگوییم: «او برای ما چه کار کرد؟!» این از سخنان همان دسته سوم است که ناآگاه اند؛ خیال می کنند چون در گوشه ای بی حجابی وجود دارد یا در اداره ای رشوه گرفته شده، پس هیچ کاری صورت نگرفته است؛ درحالی که این امور در زمان امیرالمؤمنین هم وجود داشته است. آیا ما حق داریم بگوییم: «این چه حکومتی بود که علی تشکیل داد؟» باید توجه به این نکته داشت که اگر این نعمت را نداشتیم چه می شد و اگر مویی از سر رهبر معظم انقلاب کم شود، چه خاکی بر سر ما خواهد شد.


فتنه ها معمولاً به وسیله سه گروه انجام می گیرد: یک گروه کسانی که به تعبیر قرآن کریم از شیاطین هستند و برای رسیدن به اغراض شوم خود یک سلسله پدیده های اجتماعی را طراحی می کنند. گروه دوم عامل مباشر در ایجاد فتنه در جامعه هستند که از عوامل پشت پرده، الهام می گیرند و پشتیبانی می شوند و برای رسیدن به آمال و آرزوهای پست دنیوی، دینشان را می فروشند. گروه سوم کسانی هستند که اهل اطاعت و عبادت اند و احیاناً معلوماتی هم دارند؛ ولی نسبت به فعالیت های شیاطین و نقشه های آن ها آگاهی ندارند؛ گاهی به گمان انجام وظیفه، کاری می کنند که در واقع عامل تأیید فتنه گران می شود. گاهی تأثیر ایشان در جامعه از هر دو گروه دیگر بیشتر است؛ ما نسبت به این گروه باید حساسیت بیشتری داشته باشیم. در اینجا نباید اسلحه ای به کار برد، نباید بی احترامی کرد؛ اما باید از راه های عاقلانه آن ها را متوجه اشتباهشان کرد.

البته در مسائل انسانی و اجتماعی که اراده و اختیار افراد در تحقق آن ها نقش دارد، فرمولی که صددرصد نتیجه بدهد، وجود ندارد. هیچ پیغمبری نتوانست تمام قومش را هدایت کند؛ هیچ امامی نبود که بتواند جامعه خودش را صددرصد اصلاح کند. قرآن از قول ایشان می فرماید:
«… ان أرید الا الاصلاح ما استطعت و ما توفیقی الا بالله…» ۲ بالأخره موضوع هدایت، انسان است و انسان هم موجودی مختار است. تدبیر انسان یک تدبیر مکانیکی نیست، به طوری که یک فردی را وارد کارخانه ای کنند و از آن طرف یک کالای خاص خارج شود. هرچقدر روی یک انسان کار تربیتی شود، نهایتاً فکر و اراده خودش مؤثر است که آن هم به مقدار معرفت و ایمانش بستگی دارد.


استراتژی و تاکتیک های شیاطین در ایجاد فتنه اجتماعی ما برای این که بتوانیم به سهم خودمان از وقوع فتنه ها در جامعه جلوگیری کنیم یا از شدت آن ها بکاهیم، باید تلاشمان را بیشتر صرف گروه سوم کنیم. ولی این کار ساده ای نیست؛ نقشه های آن شیاطین، نقشه هایی است که با کمک ابلیس و اتباعش طرح می شود و به خصوص در این عصر و زمانه بعد از تجارب چند هزار ساله ابلیس، آن قدر این طرح ها پیچیده شده است که افراد بسیار زیرک را هم به دام می اندازد. البته با استفاده از بیانات قرآن معلوم می شود که وجود این فتنه ها چیز تازه ای نیست؛ بلکه از روزی که جامعه انسانی تشکیل شده و شیاطین هم در میان انسان ها فعال شده اند، این امور به صورت های مختلف وجود داشته، ولی پیچیدگی های آن به تدریج افزوده شده است.

مواجه شدن با این فتنه های پیچیده کار آسانی نیست؛ ولی یک سری راه های کلی وجود دارد که باید آن ها را مدنظر قرار دهیم. یک دسته از این راه ها - به اصطلاح امروزی - جنبه راهبردی و استراتژیک دارد؛ یعنی یک خط مشی های کلی دنبال می شود، و یک دسته جنبه تاکتیکی و کاربردی دارد؛ یعنی در شرایط مختلف و در رابطه با اشخاص، گروه ها، احزاب و قشرهای مختلف جامعه و جنسیت های مختلف، تفاوت می کند و نسبت به هر گروه خاص، یک راه و شیوه متناسب با آن گروه انتخاب یا ابداع می شود. به طور کلی نقشه هایی که شیاطین برای ایجاد فتنه طرح می کنند، به این دو دسته کلی تقسیم می شود.

۱- الكافي، ج۱، ص ۲۱۸ ۲- هود/۸۸

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات