اصرار کوچکزاده بر وسط گود بودن دولت و در راس امور بودن مجلس
دولت تو در وسط میدانی! نه در راس امور
به گزارش خبرنگار سياسي "افكار"، مهدي كوچك زاده در مطلب اخير وبلاگش دولت را مورد خطاب قرار داده و آورده است:
دولت! تو در وسط میدانی نه در راس امور و بار بر دوش توست! این افتخار ندارد؟
۵ جمله از آنکه به حق در راس امور است.
۱ - " … ما الان برنامهى پنجم را در پیش داریم. برنامهى پنجم الزامات خیلى زیادى بر دوش همه گذاشته. البته وسط میدان، طبعاً دولت است، که مجرى است؛ اما دستگاه قوهى مقننه، دستگاه قوهى قضائیه، دستگاههاى جنبىاى که وجود دارند، اینها همه، هم مسئولند، هم مؤثرند. اگر بنا باشد که سر قدم به قدم کارها و حرفها بگوئیم حالا که اینجور شد، پس هیچى، همکارى نمیکنیم، کار پیش نمیرود. همکارى کنید، کمک کنید و براى آن کسى که در وسط میدان اجراء قرار دارد، تسهیلات فراهم کنید. البته مصالح را در نظر بگیرید، لیکن کمک کنید که کار اجرائى بخوبى انجام بگیرد و پیش برود.
بیانات در دیدار جمعى از مسئولان نظام جمهورى اسلامى " ۱۶/۱ / ۸۹
۲ - " اجرا کار سختى است. کسانى از شماها خودشان مجرى بودند، وزیر بودند، یا در بخشهاى مختلف اجرائى حضور داشتند؛ اجرا خیلى فاصله دارد با طراحى اجرا، با آن طرحى که باید انسان تهیه کند تا اجرا شود. بنابراین باید به واقعیتها توجه داشت. دولت، آن عنصر وسط گود است که میخواهد کارها را انجام دهد. باید ما کار دولت را تسهیل کنیم. باید ما کار دولت را رعایت کنیم. درست است که دولت باید به قانون عمل کند، این هم درست است که مجلس باید کارى کند که دولت بتواند به قانون عمل کند؛ والّا اگر فرض کنیم یک تکلیفى بر دوش دولت گذاشتیم، اعتبارش را تصویب نکردیم؛ خوب، این نمیشود؛ اینها مشکلات دارد.
یا فرض بفرمائید دولت لایحهاى را به مجلس مىآورد - که دولت طبعاً با توجه به امکاناتش، با توجه به قدرت خودش، با توجه به موجودى کشور و زمینههاى مساعد، این لایحه را تنظیم کرده - بعد در مجلس تصرفاتى در این لایحه میشود که بکلى یک چیز دیگرى از آب در مىآید. غالباً دولتىها از این جهت به ما گله میکنند. بنده هم دستم در کار است. من، هم در دولت، هم در مجلس بودهام؛ میدانم چه جورى میشود عمل کرد و چه جورى میشود درستش کرد و چگونه میشود یک جور دیگر عمل کرد. باید به این نکات توجه شود.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى " ۱۸/۳ / ۸۹
۳ - " عمدهى بار ادارهى مدیریت کشور بر عهدهى قوهى مجریه است و نظام باید از قوهى مجریه، از رئیسجمهور، از مسئولین و از وزرا، حمایت کند. امام هم حمایت میکردند؛ بنده هم در دورههاى گذشته همیشه حمایت میکردم. منتها خب، این خصوصیاتى که عرض کردیم، موجب بشود که انسان گرمتر حمایت کند و در این قدردانى و حمایت، دلگرمتر اقدام کند… "
دیدار رئیسجمهوری و اعضاى هیئت دولت ۰۲/۰۶ / ۱۳۸۷
۴ - " دولت آن کسى است که توى میدان است. من هم توى مجلس بودم، مثل شماها نماینده بودم، هم توى دولت بودم؛ هر دو حالت را من درک کردم. خوب، بله، نماینده متوقع است که من زحمت میکشم، مىنشینم قانون میگذارم، باید به این قانون عمل بشود؛ این حرف درستى است، حرف حقى است؛ اما دولت هم حرف حقى دارد؛ دولت میگوید من توى این سنگلاخ، توى این راه دشوار، توى این سربالائىِ نفسگیر، دارم با این همه بار میروم؛ یک جا گیر میکنم، کمکم کنید؛ سختگیرى نکنید. دولت، آن عنصر وسط میدان است؛ وسط معرکه است. توى این دستهجات سینهزنى عَلمهائى حمل میشود - ظاهراً اینجاها به آن میگویند عَلم یا علامت؛ ما
در مشهد به آن میگوئیم جریده، یعنى همین علامتهاى بزرگ - که گاهى ده شاخه، دوازده شاخه است و خیلى هم سنگین است. این گردنکلفتهاى مشهد مأمور کشاندن این جریده بودند؛ خیلى هم سخت بود. یادم هست این جریدهها را توى بازار مىآوردند. یک جائى از بازار بود که یک قدرى وسیعتر هم بود؛ آنجا باید این را دور میزدند و نمایش میدادند و کارهائى میکردند. این یک نفرى که داشت جریده را حمل میکرد، ده نفر، دوازده نفر از او پذیرائى میکردند: یکى عرقش را پاک میکرد، یکى آب توى دهنش میکرد، یکى خداقوّت میگفت، یکى گاهى شانهاش را مالش میداد. " ۳/۴ / ۱۳۸۸
۵ - " … بار سنگین ادارهى کشور، بر دوش ارگانهاى خدمتگزار و کارگزار است. مجلس و دستگاه قضایى، بخشى از این بار را بر عهده دارند؛ اما معظم این بار، بر دوش دولت است. اساسیترین بارها، بر دوش دولت است؛ لذا همه وظیفه دارند که از دولت حمایت بکنند. این، یک توقع زیاد نیست. " ۱۴/۰۹ / ۱۳۶۹
/ ب +