تبلیغات
کد خبر: ۴۲۰۷۰۰

تحلیل رویکرد امریکا در قبال مذاکرات

مساله مذاکرات هسته ای ایران و آمریکا را باید در یک تصویر بزرگتر از موضوعات صرف ایران و آمریکا و حتی روابط پرفراز و نشیب دو کشور دید.

تحلیل رویکرد امریکا در قبال مذاکرات

علیرضا میر یوسفی سخنگو و رایزن سابق نمایندگی ایران در سازمان ملل در گفت وگویی تحلیلی برای افکار نیوزبه تبیین رفتار امریکا در قبال مذاکرات هسته ای می پردازد وی می گوید: موضوع مذاکرات هسته ای و پرونده هسته ای را باید به عنوان معیاری قرار دهیم تا ببینیم آیا امریکا حاضر است به دور از خوی استکباری واقعیت کشورهایی مستقل مثل ایران را به رسمیت بشناسد یا کماکان می خواهد از تمامی ابزارهای خود برای سرکوب کردن کشورهایی که تسلیم منویات نامشروع آمریکایی ها نیستند، ادامه دهد.

در سال ۲۰۰۹ دوتن از اساتید دانشگاه های واشنگتن و مینه سوتا کتابی نوشتند تحت عنوان چشم انداز سیاست خارجی آمریکا که در دانشگاه های این کشور تدریس می شود. در این کتاب کشورها از دید آمریکا به کشورهای همسو آمریکا و دشمنان تقسیم می شوند. فلوچارت جالبی در این کتاب هست که نشان می دهد در صورت عدم هماهنگی با آمریکا از سوی دولت های غیرهمسو و حتی همسو، بلافاصله مکانیسم های کودتا یا براندازی علیه آن کشور در دستور کار قرار می گیرد.

به عبارت دیگر کودتا ویا عملیات براندازی همواره جزو ابزارهای اصلی سیاست خارجی آمریکا بوده اند. این موضوع سیاست تثبیت شده آمریکا در دهه های گذشته بعد از جنگ جهانی دوم بوده است.

بعد از جنگ عراق و ناکامی های آمریکا در این جنگ، این ایده بطور قوی ایجاد شد که ادامه این سیاست ها و هزینه های آن برای آمریکا امکانپذیر نیست و می بایست در این روش غالب در سیاست خارجی آمریکا تجدید نظر شود.

به عقیده این استراتژیست حوزه بین الملل دو یا سه دهه قبل متصور نبود که آمریکا هند یا برزیل را بعنوان قدرت های منطقه ای یا جهانی بپذیرد، ولی امروز آمریکا با هند پیمان همکاری های راهبردی می بندد. قدرت گیری گروه بیست نیز جلوه ای دیگر از این تغییر است. چندهفته قبل توماس فرید من مصاحبه ای با اوباما کرد و در مقاله ای ادعا کرد تعامل با کشورهایی مثل کوبا و ایران بخش مهمی از دکترین سیاست خارجی وی را تشکیل می دهد. ولی این که لابی های قوی اسرائیلی و عربی در داخل آمریکا اجازه چنین چرخشی را به دولت آمریکا در قبال ایران می دهد یا خیر، موضوعی است که عملکرد آمریکا در مذاکرات هسته ای پاسخ آن را خواهد داد. لذا تیم هسته ای، فرصت این تغییر را برای دولت آمریکا فراهم کرده است. باقی قضایا به اراده سیاسی و عملکرد عقلای سیاسی در آمریکا بستگی دارد.

وی در مورد ادبیات تبلیغاتی و تند مقامات آمریکایی اینطور توضیح می دهد که، قطعا این اظهارات سازنده نیست و به روند مذاکرات آسیب می زند. با این حال نمی توان انتظار داشت از نطق های اوباما در ایپک یا مصاحبه با دیگر رسانه ها، استراتژی دفاع ملی آمریکا را شنید. اگر قرار بود تمامی سخنرانی های مقامات و رئیس جمهور آمریکا ملاک تصمیم گیری های و محاسبات باشد، سخنرانی رئیس جمهور آمریکا در جمع طرفداران محیط زیست شنوندگان را متقاعد خواهد کرد که همین فردا آمریکا از مهمترین مخالف پیمان کیوتو و بزرگترین ناشر گازهای گلخانه ای به یک کشور متفاوت تبدیل خواهد شد.

قصدم دفاع یا تبرئه مقامات آمریکایی و اقدامات و اظهارات اشتباهشان نیست، ولی باید توجه کرد که اجلاس کمپ دیوید برای کم کردن فشار لابی های عربی طراحی شده است و کلا روش روسای جمهور آمریکا(به جز در مقاطعی خاص) ایجاد اجماع داخلی و خارجی است. کلا آمریکا خود را بعنوان یک قدرت هژمون تعریف کرده است، یعنی سعی می کند دیگران را با اقناع و رضایت با خود همراه سازد و اگر جواب نداد، سیاست اجبار را در مرحله بعدی بکار می گیرد. فعلا کسی که پیش قدم شده و بأرها و بارها به مقامات عالی ایران برای تغییر مسیر خصومت چهاردهه گذشته نامه نوشته است اوباماست و این رئیس جمهور آمریکاست که باید ادعا و ابتکار خود را ثابت کند. نمی بایست با یک غوره و مویز سردی و گرمی مان شود. اتفاقا تاکید بر ضرورت گفتگو بین ایران و کشورهای خلیج فارس توسط اوباما، تایید سیاست دیرپای ایران در این زمینه بود و تاکیدی بود بر مفاد مقاله دکتر ظریف در نیویورک تایمز.

رییس گروه مطالعات خاورمیانه دفتر مطالعات سیاسی و بین الملل معتقد است سیاست های اصولی و منطقی ایران چه در زمینه مذاکرات و چه در مسائل منطقه ای می بایست ادامه یابد و به یاد داشته باشیم استمرار در سیاست ایران همواره یک نقطه قوت بوده و هست.

میریوسفی اینطور تحلیل می کند که هنوز هم تغییر رژیم در قبال کشورهای ناهمسو در نگاه برخی استراتژیست های آمریکایی مطلوب ترین گزینه است. ولی آنچه باعثمی شود این گزینه بعنوان یک گزینه دور یا نزدیک مطرح شود، ارزیابی قدرت کشورهای ناهمسو و یک دید پراتیک است. آمریکا در جریان میدان تیان آنمن چین، جنگ گرجستان و روسیه و حوادثمختلف در ایران این گزینه را در دوره هایی مدنظر قرار داده است. با این حال بعد جنگ عراق این گزینه بیش از پیش دشوار به نظر می آید. چیزی که بعد از بیانیه لوزان تحت عنوان تغییر نسل رهبران ایران مطرح شد به قدری مضحک است که جز برای مصارف داخلی آمریکا هیچ کاربرد دیگری برای آن متصور نیست.

وی در پایان اینطور تحلیل می کند که يقينا تغيير نسل رهبران آمريكا طَي بيست سال آينده به گواهي متخصصين آمريكايي بسيار عميق تَر از تغييرات نخبگان در كشوري مثل ايران متحول خواهند بود. چه کسی فکر می کرد شخصی مثل اوباما رئیس جمهور کشوری شود که بر اساس WASP (نژاد سفید، انگلوساکسون و پروتستان) بنیان گذاشته شده و اداره می شد. چه کسی می داند وضعیت نخبگان سیاسی آمریکا در بیست سال آینده چگونه خواهد بود؟ نظير اين شعارها را با نزديكي به كمپين هاي انتخاباتي كه اتفاقا در حال ورود به آن هستيم بيشتر خواهيم شنيد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات