سؤال خطرناک سعید حجاریان!
سعید حجاریان، فعال اصلاحطلب و چهرهای که گفته میشود تئوریسین این جریان خاص سیاسی است اخیراً طی مطلبی در روزنامه شرق پس از توضیح دو تئوری در رابطه دولت و ملت یا حکومت و مردم؛ در خاتمه نوشته است:
به گزارش افکارنیوز، تأسیس دولت بر اساس دیدگاه فلسفی «جان لاک» مبتنی بر مالکیت است. براساس این دیدگاه مردم حق خود را برای صیانت از حقوقشان - تا حدی که آزادی خودشان سلب شود - به حاکم واگذار میکنند؛ حالا میتوان این پرسش را مطرح کرد که اگر بخواهیم قراردادی را فسخ کنیم شرایط چگونه است؟
آیا عقد قرارداد دوطرفه است یا شروطی دارد که نمیتوان آن را فسخ کرد. میتوان گفت هر عقد، شروط ضمن عقد خود را دارد که طرفین آن را حین انجام قرارداد میپذیرند؛ مانند حق طلاق و حق تحصیل که زن و مرد حین عقد ازدواج لحاظ میکنند…لذا میتوان گفت تعهد به قانون اساسی شرط ضمن عقد مردم و دولت است.
*مطالب تحلیلی حجاریان که با خوانش آنها، نوعاً اسامی کسانی همچون هابز، لاک و پوپر به ذهن متبادر میشود اگرچه در ظاهر غامض هستند اما معانی مشخصی دارند.
او در این یادداشت گویا در پی بیان همان شبهه همیشگی یا به عبارت بهتر القای این معنا است که اگر مردم روزی انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی ایران را نخواهند چه باید بکنند؟!
شبههای که قبلاً اینطور بیان میشد که اگر مردم در همهپرسی ۱۲ فروردین سال ۵۸ به جمهوری اسلامی ایران «آری» نمیگفتند آنگاه چه اتفاقی رخ میداد؟!
این سؤال ۲ پاسخ دارد.
پاسخ اول بدیهی است و آن اینکه رأی ندادن به صورتی از نظام حکومتی به این معنا نیست که شاکله آن حکومت باید به دوران پیشاانقلاب برگردد و زحمات و خوندلهای خود و یارانش را به دست باد بسپارد! بلکه به این معناست که پیرایشهای لازم در سبد گزینههای مطلوب اعمال میشود و از بین گزینههای مطلوب، یکی توسط مردم انتخابات میشود یا اینکه به گزینهای رأی آری یا خیر داده میشود.
پاسخ دوم اما پاسخی است که امام راحل بعنوان بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی به این سؤال میدهد.
آن یار سفر کرده در روز ۹ فروردین سال ۵۸ و قبل از برگزاری رفراندم، طی سخنانی در مدرسه فیضیه قم میفرماید:
«شما آزادید که به هرچه بخواهید رأی بدهید لکن رفراندم معنایش «آری» و «نه» است و لیکن شما آزاد هستید. به همین نکته هم توجه کنید که «نه» معنایش رژیم سلطنتی نیست؛ «نه» معنایش این است که جمهوری اسلامی را نمیخواهید. بعد میشود که شما رژیم سلطنتی خواستید و «نه» گفتید؛ میشود که جمهوری مطلق خواستید و «نه» گفتید؛ و میشود که جمهوری دموکراتیک خواستید و «نه» گفتید. «نه» معنایش رژیم سلطنتی نیست که از آن فرار کنید. در هر صورت شما مختارید که «آری» بگویید یا «نه» بگویید، یا هرچه دلتان میخواهد در ورقه بنویسید؛ کسی جلوی شما را نمیگیرد»
در ادامه این ۲ پاسخ، عدهای این شبهه یا به عبارت بهتر همان سؤال حجاریان را با ادبیاتی دیگر تکرار میکنند مبنی بر اینکه اگر در روزگاری، کسانی در نسلهای بعدی، از نظام و تصمیم پدرانشان خسته شدند و قصد تغییر و فسخ قرارداد خود با حکومت را داشتند آنگاه چه باید کرد؟!
پاسخ این است که اولاً قصد تغییر در نظامی که مستظهر به اصول عقلایی، وحی منزل، شرع اسلامی و تحلیل صحیح(به معنی فهم واقعیتهای جهان پیرامون) است؛ نه یک خواست به حق که «خیانت» به حقوق دیگران و خیانت به ساحت عقل و انسانیت است.
وانگهی موافقت و مخالفت با یک نظام سیاسی، امر دلبخواه و برآمده از فردیّت و از خستگی یا نشاط افراد نیست بلکه موافق و مخالف باید علت تصمیم خود را در سنجهی عقل و منطق به قضاوت بنشیند.
ثانیاً فرض بر اینکه کسی توانست هر ۴ مبنای عقل و شرع و وحی و تحلیل صحیح را زیر پا بگذارد و به قصد تغییر در نظام نائل شود…!
دو راه در پیش روی او وجود دارد. اول، هجرت از سایهی عملگری آن نظام و رفتن به حیطهی سرزمینی حکومتی دیگر و دوم دست بردن به قبضه شمشیر و جرأت مبارزه مردانه با آن نظام حاکم در کنار پذیرفتن تمام هزینههای این اقدام میلیتاریزه.(بدیهیست که پیگیری براندازی یک نظام سیاسی با پشت میز نشینی در سایه همان نظام و در سایه استفاده از امنیت و خدمات آن حکومت؛ چیزی جز نفاق و در ادامه مفتضح شدن در مقابل قضاوت تاریخ نیست)
که البته منطقاً میتوان گفت کسی که در راه مخالفت خود حاضر میشود عقل و شرع را زیر پا بگذارد؛ پس یقیناً به چیزی به نام مبارزه مردانه نیز پایبند نمیشود و لذا جز دامان تروریسم و نفاق و فتنه، آغوشی برایش گشاده نخواهد شد.
و ثالثاً باید دانست که اساساً سؤال و شبهه ذکر شده توسط حجاریان، در هیچیک از نظامات سیاسی دنیا به این زودی(پس از ۳۶ سال) و در مرحله نوپایی مطرح نمیشود و حتی شبههخواهان نیز میگذارند تا «غوره مویز شود» و عمر حکومت به رؤیت نسلهای چند دهمین خود برسد؛ آنگاه به طرح چنین سؤالات خاصی میپردازند. تا خیرخواهانشان به رفع شبهات نسلهایی که اصحاب و سپس تابعین اصحاب انقلاب را ندیدهاند، بپردازند و بدخواهانشان آرزوی اسلاف درگذشته خود مبنی بر براندازی آن حکومت را پِی بگیرند!
در خاتمه اشاره به این صحبت نیز خالی از لطف نیست که رِندی میگفت: فتنهگران سال ۷۸ و ۸۸ در شهوتی جوانانه قصد دارند تا زندهاند؛ در عصر خودشان، کشانده شدن نظام جمهوری اسلامی و انقلاب را به سمت و مسیر دلخواهشان ببینند. آنها کاری به نسلهای بعد ندارند...