آلزایمر سیاسی درباره نتایج توافق هستهای
لیلاز در حالی اظهار میدارد که مسائل یکشبه حل نمیشود با نگاهی گذرا به اظهارات وی و همقطارانش طی ۲ سال گذشته بوضوح نشان میدهدپروژه پمپاژ مطالبات عجیب و غریب به ساحت جامعه و وعدههایی که قرار بود یکشبه محقق شوند را کلید زد، به پیش برد و اکنون نیز گویا قصد به هم ریختن کافه و بیان «من نبودم» را دارد.
به گزارش افکارنیوز، سعید لیلاز، فعال اصلاحطلب و از نظریهپردازان اقتصادی این جریان خاص سیاسی اخیراً در بخشی از گفتوگوی خود با روزنامه شرق اظهار کرده است: در میان اکثریت مردم و نخبگان، کسی گمان نمیکند لغو همه تحریمهای اقتصادی ایران سبب میشود تا مسائل بغرنج آن یکشبه حل شود. لازم به گفتن نیست که این تصور تا چه اندازه با واقعیت فاصله دارد!
او افزوده است: مشکلات اقتصاد و مدیریت در ایران بسیار عمیق، پرتعداد و پیچیدهتر از آن است که با لغو تحریمها، مسئله حل شود. من با این پیشفرض به این دلیل مشکل دارم که اولا به هیچوجه واقعیت را پوشش نمیدهد و ممکن است سبب سرخوردگی بعدی در جامعه شود. ثانیا عامل اصلی بیچارگی فعلی را پنهان میکند که عبارت است از سوءمدیریت در دولت گذشته. ثالثا مقصران اصلی را که پشت دیوار پوشالی تحریم پنهان شده بودند، معرفی نمیکند.
لیلاز در بخش دیگری از صحبتهای خود نیز درباره صدا و سیما میگوید: به نظر من موضعگیریهای صداوسیما نه برای من فعال سیاسی و نه ملت ایران، عامل تصمیم و تحلیل نیست. اگر آنها موفق به تقلیل این توافق هستهای شدند، پس چرا امضا شد و چرا قطعنامه به تصویب رسید و همه اذعان کردند که این سقف تلاشها و امتیازگیریها در شرایط فعلی بود؟ مردم ایران واقعا میدانند چه میکنند. در هر انتخاباتی که امکان حضور اصلاحطلبان و چهرههای مورد اعتماد مردم فراهم بوده است، آنها حرف خود را به کرسی نشاندهاند.
*مسئلهای که در روزهای پس از اعلام جمعبندی مذاکرات هستهای در وین و صدور قطعنامه شورای امنیت، توسط فعالان و رسانههای اصلاحطلب دنبال میشود بحثبدیلسازی برای وعدههایی است که در مابهاِزای توافق هستهای به مردم داده شد.
آنها به این حقیقت واقف هستند که طی ۲ سال گذشته وعدههایی درباره نتایج توافق هستهای به مردم دادهاند که مصداق «لوبیای سحرآمیز» است و اگر قرار باشد در بالای ابرها هیچ گنجی یافته نشود؛ سررشته کار از دست جریان سیاسی خاص به در خواهد شد.
لیلاز در حالی اظهار میدارد که مسائل یکشبه حل نمیشود و کسی هم چنین گمانی ندارد! که نگاهی گذرا به اظهارات وی و همقطارانش طی ۲ سال گذشته بوضوح نشان میدهد که جریان سیاسی خاص چگونه بدون آنکه به مسئله «سرخوردگی افکار عمومی» فکر کند؛ پروژه پمپاژ مطالبات عجیب و غریب به ساحت جامعه و وعدههایی که قرار بود یکشبه محقق شوند را کلید زد، به پیش برد و اکنون نیز گویا قصد به هم ریختن کافه و بیان «من نبودم» را دارد.
این سعید لیلاز بود که در حین امضای توافق موقت هستهای در ژنو که ۲ سال قبل بوقوع پیوست طی مصاحبهای با سایت جماران اظهار کرده بود:
به طور کلی معتقدم این مذاکرات بر وضعیت اقتصادی، به خصوص در حل و فصل مسایل کوتاه مدت حتما تاثیر مثبت خواهد بود. اقتصاد ایران اکنون دچار چالشهایی شده است که با در نظر گرفتن شرایط موجود میتواند مشکلات خود را رفع کند و بر معیشت مردم تاثیر بگذارد.
او تصریح کرده بود: در کوتاه مدت دریافتهای ارزی ایران بین ۵۰ تا ۱۰۰ درصد افزایش خواهد یافت و این نوید خوبی برای اقتصاد ایران است و میتواند در کنترل بازار تاثیر فراوانی داشته باشد…! این توافق ما را قادر میکند که فوریترین مسایل معیشتی را حل کنیم و در صنایع مختلف مانند صنایع پتروشیمی پیشرفت داشته باشیم.
چگونه است که یک جریان سیاسی که دو سال قبل درباره توافقی کمدستاورد اینچنین محالاتی را به زبان آورد و طی ۲ سال گذشته دائماً خواستار برگزاری جشن هستهای بوده؛ اکنون مدعی آن است که پمپاژ مطالبات به جامعه کار غیر بوده و حال که توافق نهایی هم صورت گرفته نباید منتظر تحقق مطالبات بود؟!
و آیا درک این حقیقت، دشوار است که دستاوردهای توافق هستهای وین، همجنس دستاوردهایی هستند که در توافق موقت در ژنو به مردم وعده داده شدند؟!
در اشاره به انتقادات لیلاز از صدا و سیما و بحثتقلیل توافق هستهای نیز قابل اشاره است که مسئله اصلی، تبلیغات صدا و سیما و سخنان منتقدان توافق نیست بلکه مناقشه بر سر «واقعیتها» است.
جریان خاص نمیتواند و نباید انتظار داشته باشد که بیش از این افکار عمومی را به تشویق و هلهله برای لباس نپوشیده پادشاه تشجیع و تشویق کند و همچنان نسبت به تغییر آدرس در باغ سبز وعده و وعیدها مبادرت کند.
آنها به مردم وعده ارزانی و بهبود سطح معیشت دادهاند و حتی وعده دادند که آب خوردن هم پس از توافق هستهای باحلاوتتر میشود و دیوار تحریمها ترک برداشته است و … اما اکنون دیگر یومالحساب فرا رسیده و آنها حتی اگر بخواهند هم نمیتوانند از مقابل چرایی عدم تحقق وعدههایشان بگریزند.
لذا مسئله نه صدا و سیماست نه احیاناً قلوب مغرضی که مخالفت توافق خوب هستند. چالش اصلی آنست که جلوی چشمهای مردم را نمیتوان گرفت.
بند آخر صحبتهای لیلاز مبنی بر اینکه در هر انتخاباتی که امکان حضور اصلاحطلبان بوده است، مردم حرف خود را به کرسی نشاندهاند نیز اینطور معنا میشود که از نظر او مردم در این انتخاباتها به جریان خاص رأی دادهاند!
این حرف صحیح نیست زیرا به اذعان خود اصلاحطلبان، شرایط حضور برای آنها در انتخاباتهای مختلفی فراهم و مطلوب بوده است اما مردم در این انتخاباتها حرف خود را بر کرسی دیگری نشاندند!
جریان سیاسی خاص طی ۱۴ سال گذشته در هیچ انتخاباتی نتوانسته حائز کسب اکثریت آرای مردم باشد…
گفتنیست، قبل از لیلاز، عبدالله ناصری، دیگر فعال اصلاحطلب نیز طی مصاحبهای اظهار کرده بود که جریان رسانهای مخالف دولت در تلاش هستند تا انتظارات اجتماعی(پس از توافق هستهای وین) را بالا ببرند و این مخالفان هستند که القا میکنند با حل پرونده هستهای ظرف مدت زمان بسیار کوتاهی تمام مشکلات اقتصادی و غیره باید حل شود!