تبلیغات
کد خبر: ۴۳۷۳۹۷

اگر یک اسرائیلی بودم به توافق چگونه می‌نگریستم؟

اسرائیل نخست‌وزیری دارد که راهبرد وی رد توافق ایران بدون داشتن هیچ طرح جایگزین معتبر و دستکم شمردن تهدید داخلی بدون هرگونه طرح معتبر اولیه است.

اگر یک اسرائیلی بودم به توافق چگونه می‌نگریستم؟

به گزارش افکارخبر، توماس فریدمن، روزنامه‌نگار و تحلیلگر آمریکایی با انتشار یادداشتی در نشریه نیویورک‌تایمز به بررسی دیدگاه‌های احتمالی اسرائیلی‌ها در مورد توافق هسته‌ای ایران و گروه ۱ + ۵ پرداخت. در این یادداشت آمده است: همزمان با سخنان آشکار ایالات متحده و اسرائیل در مورد توافق هسته‌ای ایران، من از خود این پرسش را انجام می‌کنم که اگر من یک خواربارفروش اسرائیلی، یک ژنرال اسرائیلی و یا نخست‌وزیر اسرائیل بودم چگونه به این توافق نگاه می‌کردم؟

اگر من یک خواربارفروش اسرائیلی بودم که این توافق را تنها از طریق رادیو دنبال می‌کند، به خاطر به رسمیت شناختن حق ایران برای غنی‌سازی اورانیوم از آن متنفر بودم و به خاطر اینکه ایران علیرغم اینکه پیمان منع اشاعه هسته‌ای را امضا کرده است، این کشور به طور مرتبط برای گسترش قابلیت(توان هسته‌ای) خود تقلب کرده است. در نهایت، ایران شعار «مرگ بر اسرائیل» را در راهپیمایی‌های خود سر می‌دهد و در سال ۲۰۰۶ از کنفرانسی برای پشتیبانی از ردِ هلوکاست حمایت کرد. فراتر از آن، گروه‌های وابسته به ایران، شبه‌نظامیان شیعه لبنانی، حزب‌الله، در سال ۲۰۰۶، یک جنگ(بدون بهانه) را علیه اسرائیل آغاز کرد و زمانی که اسرائیل علیه اهداف نظامی و غیرنظامی حزب‌الله اقدامات تلافی‌جویانه‌ای را انجام داد، حزب‌الله هزاران موشک تأمین شده از سوی ایران را به سرتاسر اسرائیل شلیک کرد. به عنوان یک خواربار فروش اسرائیلی، من این توافق را از عمق جان رد می‌کردم.

اگر من یک ژنرال اسرائیلی بودم، من در بدبینی خواربارفروش شریک بودم، اما(همچون دیگر افسران نظامی اسرائیلی) به نتیجه‌ای متفاوت می‌رسیدم. من سخن آبا إبان سیاستمدار سابق اسرائیلی را به یاد می‌آوردم که گفت زمانی که اسرائیلی از سازش با فلسطینی‌ها سخن می‌گویند به این معنا نیست که ما خلع سلاح شده‌ایم. اسرائیل نه تنها بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ بمب هسته‌ای دارد، بلکه با استفاده از هواپیماها، زیردریایی‌ها و موشک‌های دور برد خود می‌تواند آن‌ها را به سوی ایران شلیک کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کنم که چرا حزب‌الله از سال ۲۰۰۶ تا کنون هیچ حمله بدون بهانه‌ای را علیه اسرائیل آغاز نکرده است، زیرا به تجربه مشخص شده است که دکترین اصلی اسرائیل این است: هیچ دشمنی نمی‌تواند ما را آنقدر دیوانه کند که این منطقه را ترک کنیم.

به نوشته توماس فریدمن، اسرائیل زمانی که مجبور باشد، جنگی بدون رحم را اجرا خواهد کرد … این یک تصویر زیبا نیست، اما اینجا منطقه اسکاندیناوی نیست. اسرائیل در یک منطقه سرشار از اعراب مسلمان دوام آورده است … ایران، حماس و حزب‌الله می‌دانند که ژنرال‌های اسرائیلی می‌دانند که آن‌ها قدرت بازدارندگی عمده‌ای را در مقابل بمب‌های ایران دارند.

و رهبران ایران مدتهای مدیدی است که نشان داده‌اند رویکرد انتحاری ندارند. همانگونه که شامی فلدمن و آریل لویت، دو تن از استراتژیست‌های اسرائیلی اخیرا در نشریه نشنال اینترسنت نوشته‌اند: «این قابل توجه است که طی ۳۶ سال، جمهوری اسلامی بقای خود را هیچ گاه مانند آنچه که صدام سه بار انجام داد، به قمار نگذاشته‌ است - با حمله علیه ایران در سال ۱۹۸۰، تجاوز به کویت در سال ۱۹۹۰ و شرط‌بندی بر سر اینکه جورج بوش در سال ۲۰۰۳ حمله نخواهد کرد. اگر من یک ژنرال اسرائیلی بودم، این توافق را دوست نمی‌داشتم، اما می‌توانستم مزیت‌های آن را ببینم، خاصه اگر ایالات متحده بازدارندگی آن را افزایش دهد.

اگر من نخست‌وزیر اسرائیل بودم، در ابتدا اذعان می‌کردم که اسرائیل با دو تهدید موجودیتی روبه‌رو است: یکی، خارجی، که یک بمب ایرانی است و دیگری، داخلی، ناکامی در جداشدن از فلسطینیان کرانه باختری و تشکیل دو دولت، و رها کردن راه حل یک دولت، گزینه‌ای که نهایتا اسرائیل به وضعیتی می‌رسد که بر چنان تعدادی از فلسطینیان حکمرانی خواهد کرد که دیگر یک دولت یهودی نخواهد بود.

برای مقابله با تهدید ایران، من همچون نخست‌وزیر اسرائیل، یهودیان آمریکا را به مخالفت با دولتشان و تلاش برای متوقف کردن توافق هسته‌ای تشویق نمی‌کردم - من هیچ جایگزین معتبری ندارم.

این توافق به مدت ۱۵ سال، میزان ذخیره اورانیوم ایران که مناسب برای ساخت بمب هسته‌ای است را به شدت کاهش داد و زمان گریز هسته‌ای آن را فراتر از سه ماه برده و به یکسال می‌رساند. من مطمئن هستم که اگر بتوانم برای ۱۵ سال ایران را به مدت یکسال از ساخت بمب هسته‌ای دور کنم، طی آن زمان فناوری‌های دفاعی اسرائیل به شیوه‌های بیشتری برای کشف و نابودی هرگونه گزیر هسته‌ای ایران پیشرفت خواهد کرد.

و همچنین به این تشخیص می‌رسیدم که اگر لابی‌گرهای من در واشنگتن در ترغیب کنگره به اصلاح توافق موفق می‌شدند، نتیجه کار به یک توافق بهتر منتج نمی‌شد. بلکه هیچ توافقی در کار نخواهد بود، بنابراین ایران همچنان تنها سه ماه از بمب هسته‌ای فاصله خواهد داشت - و بدون هیچگونه بازرسی‌های سرزده، و شکست تحریم‌ها، این اسرائیل و نه ایران است که از نظر دیپلماتیک منزوی می‌شود.

در نتیجه به عنوان نخست‌وزیر اسرائیل، به جای مقابله با رئیس جمهوری آمریکا، حمایت اسرائیل از این توافق را به وی منتقل می‌کردم اما از ایالات متحده می‌خواستم آنچه حقیقتا اهمیت دارد را افزایش دهد - توان بازدارندگی آن را - از طریق ترغیب کنگره به دادن اجازه به این رئیس جمهوری و هرکسی که پس از وی سرکار بیاید برای استفاده از هر ابزاری برای نابودی هرگونه تلاش ایران برای ساخت یک بمب. من به بازرسان سازمان ملل اطمینان ندارم، من به بازدارندگی اطمینان دارم. و اینکه از آمریکا بخواهم تا بمب‌های فوق قدرتمند سنگر‌شکن خود موسوم به به MOB را در خاورمیانه مستقر کند، بمبی که می‌تواند هرگونه رآکتور ایران که در دل کوه‌ها مخفی شده باشد را نابود کند. در این صورت، ایرانی‌ها پیام را دریافت خواهند کرد.

و به عنوان نخست‌وزیر اسرائیل تمام انرژی خود را برای کنار کشیدن از فلسطینیان کرانه باختری به منظور حفظ اسرائیل به کار می‌بردم. این امر - به علاوه توافق با ایران و به علاوه بهبود بازدارندگی ایالات متحده - می‌تواند اسرائیل را در مقابل دو تهدید موجودیتی آن که پیشتر ذکر شد، حفظ کند.

متأسفانه، اسرائیل نخست‌وزیری دارد که راهبرد وی رد توافق ایران بدون داشتن هیچ طرح جایگزین معتبر و دستکم شمردن تهدید داخلی بدون هرگونه طرح معتبر اولیه است.

انتهای پیام/پ

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات