تبلیغات
کد خبر: ۴۴۱۴۰۲

چرا اوباما دیپلماسی را در قبال ایران به کار گرفت؟

هافینگتون پست نوشت چندین هفته باقی مانده تا دریابیم آیا کنگره آمریکا رسما توافق هسته ای مورد حمایت کاخ سفید را تصویب یا رد می کند. با این حال، جدال سیاسی در این باره در حال افزایش است.

به گزارش افکارخبر، روزنامه هافینگتون پست در گزارشی به قلم لی اچ همیلتون با عنوان «چرا اوباما دیپلماسی را در قبال ایران به کار گرفت؟»، نوشت: از ماه گذشته که آمریکا و چندین تن از هم پیمانانش به توافق هسته ای با ایران دست یافتند، باراک اوباما اعلام کرده است در مواجهه با مهمترین چالش های جهانی نخست باید دیپلماسی را امتحان کرد. من - نویسنده - اساسا با ارزیابی های رئیس جمهور آمریکا موافقم. اما موضوع مهم این است که‌ آیا ما باید هر نوع دیپلماسی را در قبال دشمنانمان بکار گیریم.

شک و تردید های گسترده در رویکرد آمریکا در قبال مذاکره با دشمنانمان وجود دارد و ما از این حیثبا دو گروه مواجه هستیم. در یک طرف، حامیان جان اف کندی رئیس جمهور پیشین آمریکا قرار دارند که در سال ۱۹۶۱ در نخستین سخنرانی خود به عنوان رئیس جمهور آمریکا گفت: «اجازه دهید بدون ترس مذاکره کنیم.»

در سوی دیگر، افرادی قرار دارند که با رویکرد دیک چنی معاون سابق رئیس جمهور آمریکا قرار دارند که گفته بود: «ما با شیطان مذاکره نمی کنیم. ما آن را شکست می دهیم.»

هر کسی که دوران حرفه ای سیاسی مرا - طی و پس از حضور من در کنگره - دنبال کرده است، می داند که من به شدت از دیپلماسی تهاجمی حمایت می کنم. علاوه بر این، من بر این باورم که دلایل زیادی وجود دارد که ما بر اساس آنها باید با دشمنان خود وارد گفتگو شویم. اما فکر نمی کنم بتوانیم حیاتی ترین موضوعات جهانی را بدون گفتگو با دیگر کشورها و رهبران خارجی حل کنیم حتی اگر به شدت با آنها مخالف باشیم.

اما اشتباه نکنید. بر این باور نیستم که دیپلماسی می تواند سبب تحقق همه اهداف ما شود. دیپلماسی یک نوش دارو نیست. دیپلماسی نمی تواند سبب از بین رفتن همه مشکلات جهان شود و در جهان دشوار باید به همراه دیگر ابزارهای قدرت آمریکا از این گزینه نیز حمایت کرد از جمله اعمال تحریم ها و توسل به نیروی نظامی. اما این اقدامات نیز تضمین نمی کند مشکلات جهان کمتر شود.

دلایل زیادی برای گفتگو با دشمنانمان وجود دارد. مذاکره با دشمنان فرصتی را در اختیار ما قرار می دهد تا بتوانیم سیاست های خود را به آنها توضیح دهیم و در عوض درکی بهتر از رویکردهای آنها نیز داشته باشیم. این اقدام به ما اجازه می دهد اطلاعاتی را درباره دشمنان خود و اهداف آنها به دست آوریم. گفتگو همچنین سبب می شود ما سوء‌تفاهمات را از بین ببریم و همان گونه که تاریخ نشان داده است می توانیم سریع تر وارد یک درگیری واقعی شویم.

در برخی موارد حتی می توانیم با آنها به توافق برسیم اما باید خاطرنشان کنیم که دیپلماسی تنها ابزار دست یابی به توافق محسوب نمی شود. اغلب، فایده نخست بکار گیری دیپلماسی این است که این اقدام از دست زدن به رفتارهای بد جلوگیری می کند و احتمال تشدید تنش های غیر عمدی را کاهش می دهد، اقداماتی که گاهی اوقات می توانند به وقوع یک جنگ منجر شوند.

البته دیپلماسی همواره موثر نیست و سبب نمی شود همواره به آن چه که می خواهیم دست یابیم. متأسفانه، این اقدم سبب خواهد شد شمار زیادی از مشکلات لاینحل باقی بمانند و ما مطمئنا نباید همه تخم مرغ های خود را در یک سبد قرار دهیم. برای نمونه کره شمالی را در نظر بگیرید که ما به اشتباه فکر می کردیم به توافقی با حاکمان دیکتاتور آن دست یافته ایم که سبب محدود شدن زرادخانه هسته ای این کشور می شود. می توان به اوکراین نیز اشاره کرد، جایی که درگیری های شدید علیه جدایی طلبان حامی روسیه همچنان ادامه دارد و این موضوع نشان دهنده مشکلاتی است که برگزاری گفتگو در پی دارد.

کره شمالی و اوکراین هر یک نمونه در این باره محسوب می شوند که دیپلماسی در قبال آنها با شکست مواجه شده است. اما همه مذاکرات نباید به صورت علنی برگزار شود. در حالی که بسیاری از مذاکرات می تواند و باید به صورت علنی برگزار شود اما بسیاری از تماس ها باید خصوصی و محرمانه باقی بمانند. دیپلماسی اقدامی زمان بر و مستلزم بکار گیری صبر است و اغلب شامل برگزاری مذاکرات گسترده می شود که می تواند سال ها به طول بینجامد.

دیپلماسی اغلب مستلزم دادن امتیازات و مصالحه است که به مذاق بسیاری از مقامات سیاسی جهان در حال حاضر خوش نمی آید. زمان آن گذشته است که آمریکا بتواند نتایج مورد دلخواه خود را بر دیگران دیکته کند. اما ما می توانیم کاری کنیم که بیشتر اهدافمان محقق شود. دیدگاه چنی - که از مصالحه با دشمنانمان شانه خالی می کرد - نشأت گرفته از این نوع دیپلماسی بود که به باور من برای رسیدن به پیشرفت های واقعی ضروری است. تنها تگو با کشورهای دوست نمی توان به یک توافق دست یافت.

ارزیابی تعامل با دشمنانمان از طریق دیپلماسی همچنین مستلزم آنست که همه گزینه های جایگزین را نیز در نظر بگیریم که شامل اعمال تحریم های اقتصادی و تهدید به اقدام نظامی می شود. ما همواره می توانیم حمایت ملی را در استفاده از نیروی نظامی به دست آوریم زیرا نیروهای نظامی ما در جهان بهترین هستند. اما اخیرا، شاهد اعمال محدودیت هایی بر ارتش خود بوده ایم به ویژه در افغانستان و عراق. در حالی که توسل به نیروی نظامی می تواند تا حدودی سبب برقراری ثبات شود اما نمی تواند سبب حل مشکلات فرهنگی، اقتصادی و سیاسی دست کم در کشورهایی شود که در بالا بدان ها اشاره کردیم.

البته اکنون زمان گفتگو با دشمنانمان نیست. در حالی که ما هم اکنون در مذاکرات با ایران و کوبا حضور داریم، بحثهایی مشروع در باره زمان مناسب گفتگو با طالبان یا داعش(گروه تکفیری صهیونیستی) نیز در جریان است. افراد کمی در حال حاضر از ایده گفتگو با کره شمالی حمایت می کنند، کشوری که برای وارد شدن به مذاکراتی جدی به منظور بر طرف کردن تهدیدی که این کشور برای منطقه در پی دارد، اعلام آمادکی نکرده است.

اما زمانی که با حضور افرادی شایسته و در زمانی مناسب این اقدام صورت گیرد می توان گفت دیپلماسی می تواند سبب گشایش در جهان شود و مهمتر از همه آن که سبب نجات جان افراد شود.

ما همچنان در جهانی مملو از خشونت و دشواری زندگی می کنیم. در عین حال، ما در پی برقراری صلح در جهان هستیم. گروه هایی وجود دارند که فعالانه در تلاش برای کشتن و آسیب رساندن به ما هستند. مطمئنا زمان هایی فرا خواهد رسید که ما آنها را هدف قرار دهیم قبل از آن که آنها به ما حمله کنند. اما همچنان به شدت بر این باورم که همواره باید به دیپلماسی فرصت داد. و حتی اگر این روند به شکست بینجامد فرصت جلب حمایت دیگران و استفاده موثر از نیروی نظامی فراهم خواهد شد.

هیچ کسی بر این باور نیست که پیشبرد دیپلماسی اقدامی آسان است و یا این که دیپلماسی همواره نتایج دلخواه را در پی خواهد داشت.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات