پیشنهاد یک اصلاحطلب برای مجازات مفسدین!
جواد اطاعت، فعال سیاسی اصلاحطلب و از اعضای حزب اعتماد ملی در بخشی از گفتوگوی خود با شماره اخیر روزنامه آرمان امروز با اشاره به مدل کشور چین برای مبارزه با فساد گفته است:
به گزارش افکارخبر، در کشورهایی همانند چین که با رویکرد اقتدارگرایانه فرایند توسعه را پیش میبرند، دستگاههای دولتی مسئول مبارزه بسیار جدی و قاطع با فساد هستند.
کشوری با بیلیونها دلار گردش مالی و رشد کمسابقه اقتصادی امروزه از جمله کشورهای نسبتا پاک در دنیاست. وزارت نظارت و بازرسی در این کشور از چنان اقتداری برخوردار است که اگر مسئولی در عروسی فرزندش هدیهای نامتعارف دریافت کند مورد بازخواست قرار گرفته و مجازاتها چنان عظیم و مهلک است که کمتر مسئولی به خود اجازه خواهد داد به فساد مبادرت ورزد.
در این خصوص تعدادی از مقامات کشور چین از جمله استانداران تنها به خاطر دریافت رشوههای اندک اعدام شدهاند. در چنین فضایی است که فساد از یک کشور برچیده خواهد شد!
او افزوده است: پیشنهاد میشود دولت با پیشگامی و به دور از نگاه سیاسی و با عزم جدی که البته سایر دستگاهها نیز باید اهتمام لازم را مبذول دارند، هردو رویکرد دموکراتیک و اقتدارگرا در مبارزه با فساد را مدنظر قرار دهد.
*در اشاره به صحبتهای اطاعت باید سه مسئله را مد نظر قرار داد:
نخست آنکه مسئله بروز فساد هرگز قابل جلوگیری نیست و در هنگام تلازم پول و انسان، یقیناً امکان فساد نیز وجود دارد.(کما اینکه در دولت امیرالمؤمنین علیهالسلام نیز چند مورد فساد مالی و سیاسی توسط برخی کارگزاران رخ داده است)
دوم آنکه بروز فساد، گناه یک جامعه نیست بلکه گناه یک حکومت و جامعه آنجاست که این فساد در آن جامعه و حکومت وجود داشته باشد اما عزمی برای برخورد با آن و رفعش نباشد.
و سوم آنکه پیشنهاد اعدام! برای کسی که ممکن است مرتکب مفسدهای شده باشد، یک سخن عوامانه است و فعالان سیاسی باید بدانند که قول و فعل آنان باید منشأ گرفته از درک درست از دین و قانون و عرف کشور خودشان باشد.
در شرع مقدس اسلام، امور قضایی در ذیل وظایف ولی زمانه قرار دارند و قاضیالقضات منصوب ولی زمانه نیز تفکر کمونیستی ندارد که بنا به صلاحدیدهایی مجرمین را با حکم اعدام یا ذبح یا سوزاندن و یا بخشش مواجه کند! زیرا احکام قضایی اسلام اولاً خشونتپایه نیستند و تأدیبی هستند و ثانیاً تابعی از امورات شرعی و عقل و مصالح عمومی هستند.(یعنی چه در هنگام صدور حکم اعدام و چه در هنگام تأکید بر عفو، در هر دو مورد، این تأدیب جامعه و رعایت دین الهی ملاک نظر است)
درباره حکومت کمونیستی چین قابل اشاره است که چینیها با وجود اعدامهای گسترده در سالهای متمادی اما همچنان نتوانستهاند فساد را ریشهکن کنند.
در اشاره به صحبتهای اطاعت همچنین باید گفت که بحثفساد در جمهوری اسلامی ایران با وجود اصرار یک جریان سیاسی خاص! اما به هیچوجه فراگیر نیست و اگر هم تأکیدات فراوانی از جانب سران نظام بر مبارزه با این مقوله وجود دارد به این دلیل است که فساد حتی در حالت وقوع کمتعداد نیز برای یک جامعه اسلامی زیاد است و باید با آن مقابله شود.
مقام معظم رهبری چند سال قبل در اشاره به تلاش عدهای مبنی بر مفسدنمایی از نظام اسلامی، طی سخنانی تأکید کردند:
ما گفتیم با فساد مبارزه میکنیم - این یک نقطه روشن در نظام است - اما عدّهای میخواهند این را به نقطه تاریک تبدیل کنند و بگویند فساد همه جا را گرفته است. نه آقا! فساد همه جا را نگرفته است. باید با فسادِ کم هم - هر جا بود - مبارزه کرد. ممکن است روزنامهای بردارد یک مورد فساد را درشت کند؛ مگر همه جا فساد هست؟ فساد در گوشههایی وجود دارد. انسانها لغزش دارند و دچار گناه میشوند؛ باید با این گناه مبارزه کرد. ما وقتی گناهکاریم که با فساد - ولو کمِ آن - مبارزه نکنیم؛ چون گسترش پیدا خواهد کرد. مبارزه با فساد لازم است؛ اما ناامید کردن مردم که بگوییم فساد همه جا را گرفته، یک خطای واضح
و ناشی از نادانی و فریبخوردگىِ کسانی است که آدم میداند خودشان آدمهای مغرضی نیستند؛ مغرضان که جای خود دارند