ایران هر زمان بیپول میشود از اقتصاد مقاومتی حرف میزند!
سعید لیلاز، فعال سیاسی اصلاحطلب و از چهرههای اقتصاددان این جریان، اخیراً طی صحبتهایی درباره اقتصاد ایران اظهار کرده است: ایران هر زمان بیپول میشود حرف از اقتصاد مقاومتی، ساختار و … میزند و هروقت پولدار میشویم تنها به فکر خرج کردن هستیم.
به گزارش افکارخبر، او همچنین تصریح کرده است: اگر امشب فروش نفت ایران دو برابر شود درآمد نفتی سال۹۵ به نصف بدترین سالهای دوران تحریم میرسد چراکه آثار مثبت رفع تحریمها را کاهش درآمد نفت پیشخور کرده است. چون در ایران چشماندازی برای بهبود فروش نفت وجود ندارد خیلی از این دست پیشبینیها دور از انتظار نخواهد بود.
*اگر لحن نامؤدبانه نسبت به طرح بحث«اقتصاد مقاومتی» را در نظر نگیریم! قسمت نخست سخنان لیلاز از لحاظ منطق هم درست نیست.
اقتصاد ایران یک اقتصاد نفتی و دولتهای ایران هم عموماً رانتیر بودهاند و در این هیچ شکی نیست.
اما در این مسئله هم حتی با تلاش و ممارست نمیتوان شک ایجاد کرد که مقامات بلندپایه جمهوری اسلامی ایران بویژه مقام معظم رهبری بودهاند که از سالها قبل بر لزوم بستن شیرهای نفت کشور و شکلگیری اقتصاد خوداتکا تأکید مؤکد داشتهاند.
مقام معظم رهبری حتی مدتی قبل در این زمینه جریان سیاسی تکنوکرات را مخاطب خاص قرار داده و در مضمون بیان کردند که همین افراد بودند که مانع قطع وابستگی کشور به نفت میشدند و اساساً اعتقادی هم به چنین مسئلهای نداشتند چون فکر میکردند شدنی نیست!
جالب آنکه چند ماه پس از سخنان مقام معظم رهبری نیز حسین مرعشی در یک گفتوگوی رسانهای با تمسخر به وزیری اشاره کرد که در اوایل دهه هفتاد به دنبال قطع وابستگی بودجه کشور به نفت و بستن شیرهای این سوخت فسیلی بوده است!
لیلاز بایستی به جای به مسلخ بردن حقیقت به آن اعتراف کند و بگوید که کارنامه دولتهای سازندگی و اصلاحات در قطع وابستگی به نفت، افزایش درآمدهای غیر نفتی کشور و بیتوجهی به تواصی رهبر معظم انقلاب چه بوده است؟! اما متأسفانه وی صورتی وارونه از حقیقت را بیان میکند و سوگمندانه آنکه در همین گفتوگو نیز بیانیه میخواند و اینطور اظهار میکند که «بهترین دوران توزیع درآمد بر اساس عدالت اجتماعی مربوط به دوران اصلاحات بوده است اما در انتخابات سال ۸۴ شاهد بودیم جریان فکری دیگری به قدرت رسید!»
و البته هم او بود که زمان دیگری هم در دوران دولت کنونی، رئیسجمهور روحانی را «قهرمان عدالتپروری» نامیده بود.
درباره بخش دوم صحبتهای وی و ترمزکشی پیرامون وعدههای پسابرجامی برخی دولتیون و اصلاحطلبان نیز باید اشاره کرد که نمیتوان در فضای سیاست و اقتصاد و تحلیل با «وارو زدن» ایفای نقش کرد!
به این معنی که نمیشود قبل از برجام حتی آب خوردن مردم را نیز به تحریمها گره زد و یا مثل شخص لیلاز، قبل از توافق موقت ژنو در دو سال قبل به مردم گفت که با این توافق فوریترین مشکلات معیشتی حل میشود و میزان دریافتهای ارزی ایران تا ۱۰۰ درصد افزایش مییابد!!! و یا باز هم مثل او، قبل از برجام، روحانی را قهرمان عدالتپروری نامید! اما به محض اینکه توافق حاصل میشود به ناگاه در مقالهای توسط لیلاز نوشته شود که آثار تحریمها به این زودی هویدا نمیشود، در صحبتی از وی نقل شود که اثر مثبت رفع تحریمها پیشخور شده و از جانب دولتیها و سایر اصلاحطلبان نیز پس از برجام
شنیده شود که نباید فعلا انتظار رونق اقتصادی داشت، مردم نباید انتظار بیش از حد داشته باشند، از ارزانی خبری نیست، توافق وین عصای موسی نیست که معجزه کند و …
دقت شود که صحبت ما هم این نیست که ضرورتاً باید از توافق هستهای انتظار معجزه داشت بلکه سخن اصلی آن است که چرا یک جریان سیاسی خاص درباره شرایط اقتصادی کشور، هم در دوران پیشابرجام و هم در دوران پسابرجام ناراستی میکند و نه حاضر است درباره اثر تنها ۲۰ درصدی تحریمها بر اقتصاد ایران سخن بگوید، نه درباره اینکه باید به برجام به اندازه دستاوردهای توافق موقت ژنو در دو سال قبل و یا معاهدات هستهای دولت اصلاحات در سالهای ۸۲ و ۸۳ امید بست نه بیشتر…