کتابهای سریعالقلم را چه کسی مینویسد؟!
چندی قبل بود که خبرگزاری فارس در لابهلای یکی از گزارشهای تحلیلی خود به آقای محمود سریعالقلم از استادان دانشگاه و چهرههای نزدیک به جریان خاص که گفته میشود مشاور رئیسجمهور روحانی نیز هست اشاره کرد.
به گزارش افکارخبر، او در کتاب عقلانیت و توسعه یافتگی ایران از این میگوید که پذیرش گذرنامه یک ایرانی توسط کشورهای مطرح غربی نظیر فرانسه، انگلیس و آمریکا اوج احترام یک دولت به شهروندان خود است!
پس از انتشار این مطلب که البته نظیر آن قبل از این و به کرّات در سایر رسانهها نیز نقل شده بود، گویا آقای سریعالقلم در اعتراض به بسیج دانشجویی دانشگاه شهید بهشتی که گزارش فارس را بازنشر کرده بود؛ اعلام کرده است که چنین مفاهیمی در کتاب او وجود ندارد.
او در همین رابطه کتاب عقلانیت و توسعه خود را نیز به دانشجویان بسیجی هدیه کرده و با استفهامی انکاری خواسته است، بداند که در کدام بخش کتاب وی، چنین مفاهیمی وجود دارد؟!
*آقای محمود سریعالقلم در کتاب عقلانیت و توسعه خود ۲ مرتبه صراحتاً به ارتباط مستقیم «احترام» و «اوج احترام» با چیزی به نام «گذرنامه» یا همان پاسپورت اشاره میکند.
او در صفحه ۴۲۴ چاپ پنجم کتاب خود در همین رابطه میگوید:
«عشق و تعصب به سرزمین، قدرت و عظمت است که باعثمیشود سیاستمداران تلاش کنند، گذرنامه کشورشان از نهایت احترام برخوردار باشد.»
بدیهیست که گذرنامه یا همان پاسپورت صرفاً برای ورود به سایر کشورها کاربرد دارد و بدیهیتر است که منظور آقای سریعالقلم از «اوج احترام» یقیناً تلاش برای گذر صاحب پاسپورت از فرودگاه کشورهای گابن و چاد و مکزیک نبوده است بلکه کشورهای ممدوح ایشان نظیر آمریکا و انگلیس و فرانسه و فنلاند و چین و ژاپن مورد نظر بودهاند و باز هم بدیهیست که آقای سریعالقلم بر اساس عنوان کتاب خود و محتوای آن در حال موعظه مردمان سنگاپور و اوکراین و آمریکا نیستند بلکه صریحاً در حال سخن گفتن از ایران و ایرانی هستند.
آقای سریعالقلم البته منظور واضح خود را در بحث«احترام به گذرنامه» در فرازی دیگر از کتاب یاد شده نیز مجدداً مورد اشاره قرار میدهد و میگوید:
«اگر به گذرنامه یک کشور در دنیا احترام بگذارند، این یک سرمایه است»!
در عین حال ممکن است قصد آقای سریعالقلم از اعتراض به دانشجویان بسیجی، این بوده باشد که چرا «عین نص» کلام کتاب ایشان در گزارش فارس نیامده است؟!
پاسخ این سؤال هم ساده است.
اولاً وظیفه خبرنگار رساندن «پیام» است. و پر واضح آنکه وقتی خبرنگار در هنگام نوشتن یک گزارش خبری _ تحلیلی قصد دارد در حد اشاره به نظر شخصیتی، مطلبی را نقل کند، به نقل فحوا و پیام صحبت یا نوشته او بسنده میکند و نیازی به آوردن متن دقیق بیانات! نیست.
و ثانیاً ما در کشور اخباریون و نصپرستها زندگی نمیکنیم که عقل را به کناری گذاشته و صرفاً با کلمات و الفاظ محاجّه کنیم و یا زبان ما عربی نیست که با تغییر یک کسره و فتحه، محتوای جملهای تغییر کند.
اما مسئله دیگری هم وجود دارد که اشاره به آن خالی از لطف نیست.
بخش زیادی از افکار عمومی در ایران اسلامی میدانند که تنی چند از استادان اصلاحطلب ایرانی به اصطلاح متجدد! هستند که اهل پوشیدن کراوات در مجامع خارجی هستند و عقاید عجیبی با تیترهای «آمریکا دیگر قصد براندازی ایران را ندارد»، «آمریکا و فرانسه پیشرفتهاند و ما عقبمانده و عقب افتادهایم»! «مردم ایران دروغگو و خشن و کمتحمل و غیرهاند»، «خوداتکایی چیز بیهودهای است»، «سیاست به لبوفروشها و رانندهتاکسیها ربطی ندارد» و … دارند.
این حقیقت واضح از باب تذکار و اتّقوا من مواضع التّهم بیان شد تا اگر پس از این کسی صحبتی را درباره افکار آقای سریعالقلم گفت و آن نقل احیاناً در کتابها و مقالات و سخنرانیهای ایشان قید نشده اما به افکار اردوگاه ایشان شبیه بود؛ نه جای تعجب است نه جای گلهگذاری به دانشجویان بسیجی...