بازی ضد انقلاب با مرگ طبیعی یک زندانی
رسانه های ضد انقلاب پس از مرگ طبیعی وی همواره سعی داشته اند تا مرگ زمانی را بنحوی وارونه جلوه دهند و ادعاهایی را مطرح نمایند.
به گزارش افکارخبر، شاهرخ زمانی متولد ۱۳۴۳، نقاش ساختمانی که تبدیل به یکی از عناصر راه کارگر و حزب کمونیست کارگری در زندان شد، طبق اعلام همبندیهایش و گزارش پزشک زندان، بعد از گذراندن نزدیک به چهار سال محکومیتش به علت سکته مغزی فوت کرد.
وی در خانوادهای ضدانقلاب به دنیا آمد و پدرش از جاسوسان دوجانبه " ک گ ب " و ساواک بود و از هواداران حزب توده به شمار میرفت. تعداد دیگری از اعضای خانواده وی نیز در گروههای چپ وابسته به خارج از کشور فعالیت داشتند.
زمانی به تبعیت از فضای خانوادگی به احزاب بیخاصیت چپ در معاندت با انقلاب پیوست و فعالیتهای سازمانیافتهای را در استانهای تهران و تبریز صورت داد و اقدام به تبلیغات جریان چپ، افکار و اقدامات تشکیلاتیشان کرد.
او در سازمان ضدانقلاب راه کارگر بانام مستعار صفر در کنار پدرش فعالیت داشت و پس از فرار مسئول گروه، وی تشکیلات شرق تهران را به دست میگیرد. زمانی در سال ۱۳۶۶ با یکی از اعضای سازمان به نام منور شادمان با اسم مستعار بنفشه ازدواج تشکیلاتی کرد. گرفتن مسئولیت وی در تهران موجب شد به تیم خارج از کشور ضدانقلاب متصل شود و با هدایت عناصر خارج نشین، جلساتی را برگزار نمود.
وی در دهه ۱۳۶۰ بهکرات توسط نیروهای انقلابی دستگیرشده بود که در آخرین دستگیری به ۱۱ سال حبس محکوم گردید. وی در زندان نیز توانست با خارج از کشور ارتباط برقرار کند و از طریق منافقین با احمد شهید تماسی برقرار نماید. وی در زندان نیز تلاشهایی را برای برهم ریختن فضای محیط و تهییج سایر گروههای زندانی پرداخت و از طریق همان کانالهای ارتباطی اخبار زندان را به بیرون از زندان منتقل مینمود.
رسانه های ضد انقلاب پس از مرگ طبیعی وی همواره سعی داشته اند تا مرگ زمانی را بنحوی وارونه جلوه دهند و ادعاهایی را مطرح نمایند.
شبکه های وابسته به سرویس های جاسوسی غربی سوژه های مرده را بهترین گزینه برای خبرسازی خود قرار می دهند، چرا که می توان به هر نحوی افکار عمومی را در این راستا تحت تاثیر قرار داد.