تبلیغات
کد خبر: ۴۷۳۶۵

یک مؤمن انقلابی، چه می خواهد؟

یک مؤمن انقلابی، چه می خواهد؟ می خواهد که در دنیا، اثری از ظلم و جور نباشد؛ می خواهد که گردنکشان عالم، میدان گردنکشی پیدا نکنند؛ می خواهد که زندگی انسانها، زندگی شیرین و سعادتمندانه ای باشد؛ می خواهد که عزّت و شرف توحید و دین الهی و پایبندی به آن، مثل پرچم افتخاری، بر سر همه ی مسلمانان به اهتزاز در بیاید.

یک مؤمن انقلابی، چه می خواهد؟

مروري بر ديدگاه هاي رهبرمعظم انقلاب اسلامي درباره انقلاب اسلامي

اسلام به ملّتهای طرفدار خود، این توان را می بخشد که بتوانند بشر را هدایت کنند. ملّت ما به برکت اسلام بود که توانست پرچمی را بلند کند، تا ملّتهای مظلوم دنیا به آن پرچم، به چشم پرچم نجات نگاه کنند. از تبلیغات بلندگوها و بوقهای تبلیغاتی استکباری و صهیونیستی که همیشه همه ی حقایق را وارونه جلوه می دهند بگذرید، خواهید دید که جمهوری اسلامی، انقلاب اسلامی، چهره ی امام و شخصیت ملّت ما، در میان ملّتهای عالم مایه ی امید بوده و به آنها نشاط و حرکت داده است. این، به برکت اسلام بود.
دشمنان اسلام خیلی سعی کردند که ملّت طرفدار اسلام و ملّت مبارز و فداکار ایران را در چشم مردم دنیا، یک ملّت کهنه پرست، خرافی، ارتجاعی، ضد ترقی، ضد عدالت، ضد آرزوها و آرمانهای بشری معرفی کنند. اگر بدانید چه قدر پول خرج کردند، برای این که چهره ملّت ایران را در دنیا خراب کنند؛ ولی حقیقت به عکس خواسته ی آنها عمل کرد. علی رغم همه ی تبلیغات آنها، امروز اگر شما به آن جاهایی بروید که ملّتها زیر ستمند؛ آن جاهایی که ملّتها و دولتها در مسایل زندگی خودشان در رابطه ی با قدرتها و ابرقدرتها، دچار مشکل هستند کشورهای جهان سوم، کشورهای اسلامی و غیراسلامی خواهید دید که ملّتها نسبت به ایران و جمهوری اسلامی و امام بزرگوار این امت و مبارزات و مجاهدات شما، دارای دل خوش بین و علاقه مند و روح صمیمی هستند.
بیانات در دیدار با فرزندان ممتاز شاهد، جانبازان شهرهای مشهد و تهران و استان کردستان، جمعی از دانش آموزان مدارس تهران و مدرّسان مراکز تربیت معلم، و گروهی از ورزشکاران و مسئولان سازمان تربیت بدنی کشور ۲۱/۶ / ۶۹



حکمت غیب بین امام
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
من تصورم این است که امام یک حکیم بود؛ یعنی همان فعل و انفعالات معنوی باطنی پشت پرده را مثل جریانهای زیرزمینی آب که علم خاصی دارد می دید. هر کس اگر چشم هم نداشته باشد، دست که بزند، جریان آب رود را می فهمد و با گوشش، صدای شرشر آن را هم می شنود؛ اما جریان آبهای زیرزمینی را نه. این، معنای حکمت است. من می دیدم، آن انسان استثنایی زمان ما که هیچ کس با او قابل مقایسه نیست مثل این که جریانهای زیرزمینی حوادثو پشت پرده را می بیند. نمی خواهیم بگوییم که امام، غیب می دانست. خیر، هیچ کس جز کسی که خدای متعال به او اذن داده باشد، از غیب خبری ندارد. امام هم نه ادعا داشت و نه ما در مورد آن بزرگوار، این ادعاها را داریم. دید حکمت، غیر از این است؛ یعنی چیزهایی را با یک احساس معنوی درک می کند.
همه ی این حوادثی که شما در انقلاب دیدید و امام درباره ی آن چیزی گفتند و شد، از این قبیل بود. نه این که تصور کنید ایشان محاسبه ی مادّی و سیاسی می کردند. نه، آن بزرگوار اهل این محاسبات نبودند. البته فکر سیاسی خیلی پخته یی داشتند و حقایق را می فهمیدند؛ اما این طور نبود که همان محاسباتی را که معمولاً می کنند، انجام بدهند. این، همان غیب و ملکوت عالم و ملکوت وجود شماست که باید به آن ایمان و اعتقاد داشت. راه رسیدن به آن هم تقواست.
این که ملّت ایران و رهبری مثل امام، در مقابل تجمع وسیع تمام احزاب کفر و نفاق، از شرقیش تا غربیش، از مسلمان امریکایی مذاقش تا مسلمان سوسیالیست مزاجش، از منافق و مرتجعش تا شهوترانش(عده ای فقط به خاطر شهوترانی، با جمهوری اسلامی مبارزه می کردند و برای آن کارها دلشان لک زده بود! لذا از این دستگاه بدشان می آمد و با آن مبارزه می کردند) بایستند و مطمئن به پیروزی باشند، ناشی از تقوایی است که به آنها حکمت و بصیرت را می بخشد.
البته تقوای عمومی تقوای ملّت غیر از تقوای خصوصی یکایک افراد است. تقوای عمومی، یعنی همین که وقتی امام اشاره می کردند، ناگهان همه ی جامعه به حرکت درمی آمد. این ملّت را باتقوا می گوییم. معنایش این نیست که حالا اگر یکایک افراد را در میزان پرهیزگاری و تقوا بگذاریم، آنها را یک پرهیزگار کامل ببینیم. نه، اکثراً سرخالی و کسری دارند. مجموعه، یک مجموعه ی مؤمن و متقی است که البته برای یک ملّت، خیلی هم افتخار است اما یکایک ما باید به فکر خودمان باشیم.
این نکته را در همین جا عرض بکنم که اگر گفته می شود ملّت، ملّت باتقوا و مؤمن و مخلصی است، هیچ یک از آحاد ملّت حق ندارد این را به حساب خودش بگذارد و بگوید من که جزو این ملّتم، این ملّت هم که ملّت باتقوا و بااخلاصی است، پس من باتقوا و بااخلاصم! نخیر، «علیکم انفسکم» ۲۶؛ خودت را باش. خودتان را به تنهایی در میزان بگذارید. همه هم می توانند و هیچ کس نیست که نتواند اجمالاً وزن خودش را بفهمد. البته آدم خودش نمی تواند دقتهایش را بکند و یک بزرگ تر و استاد و مربی لازم است، تا تشخیص بدهد.
پس، ورای این محاسبات معمولی، دستگاه معقول قانونمندی وجود دارد که غیب است و باید به آن معتقد بود. آن محاسبه را از کجا پیدا کنیم؟ از راه شرع و عمل به تکلیف. این عنوانهایی که ما در خلال صحبت به آن می رسیم، دقیقاً همان عنوانهایی است که امام ما مکرر روی آن تکیه کردند. ما وقتی سلسله ی بحثرا ترسیم می کنیم، می بینیم که درست سر بند، همین عنوانهاست. امام می گفتند: ما به تکلیف عمل می کنیم، ما برای پیروزی نمی جنگیم، ما برای جواب دادن به خدا می جنگیم، خدای متعال تکلیف کرده، ما عمل می کنیم؛ پیروزی داد، منت پذیرش هستیم؛ پیروزی هم نداد، باز هم از این که توفیق داد به تکلیفمان عمل بکنیم، منت پذیر هستیم. راز پیروزیها همین است.
اگر انسان، شرع را امام خود قرار بدهد؛ یعنی طبق آنچه که تکلیف اسلامی و شرعی است، قدم به قدم حرکت بکند، یقیناً به پیروزی خواهد رسید. ما هیچ چیز کم نخواهیم داشت؛ چون آن محاسبه ی غیبی، محاسبه ی بسیار دقیقی است و محاسبه گرش خداست و دستگاه حساب کننده اش، علم الهی است که: «لا یعزب عنه مثقال ذرّه فی السّموات ولا فی الارض» ۲۷. در آن محاسبه، هیچ عاملی مخفی نیست.
وقتی به ما گفتند شما جهاد و امر به معروف و اقامه ی صلات و ایتای زکات کنید، صداقت در قول و عمل داشته باشید، از خلقیات رذیله اجتناب کنید، اخلاص و گذشت داشته باشید و از این قبیل احکام الهی که یک مؤمن کامل، آراسته ی به آنهاست، معنایش این است که باید در مقابل این دستورات متعبد باشیم. اگر در یک میدان مین، که از هیچ چیز آن خبر ندارید، یک کاغذ به شما دادند و گفتند دو متر جلو برو، بعد سی سانت به سمت راست حرکت کن، بعد مجدداً به طرف مقابل برو و بعد از یک متر و نیم، به سمت چپ حرکت کن، همین طور شما باید به دقت نگاه کنید و در این میدان حرکت نمایید. عارف به نقشه ی آرایش مینهای زیر زمین، این را نوشته و به شما داده است و می گوید این طوری حرکت کنید. تعبد، یعنی این.
این که یک عده با درک ناقص از مسایل روشنفکری که من قبول ندارم اینها روشنفکری است روی تعبد اسلامی تأمل بکنند که تعبد یعنی چه، پس عقل ما چه می شود، ناشی از نفهمیدن حقیقت مسأله در زندگی و راه زندگی است. آن جایی که به دست شما نقشه می دهند و می گویند این طوری عمل کنید، باید این گونه عمل کنید. آن جایی که در نقشه نوشته باید فکر کنید، واقعاً باید فکر کنید و به مقتضای فکرتان عمل نمایید؛ این هم جزو نقشه است. آن جایی که گفتند بی خود فکر نکنید، فکرتان به جایی نمی رسد، تعبد به شما می گوید که جز این، راهی ندارید.
در همه ی امور زندگی باید فکر کرد و با هدایت عقل حرکت نمود؛ مگر در آن جایی که شارع مقدس به شما می گوید این کار را بکن، باید کرد. میدان، میدان تعبد است و هیچ عامل دیگری از جمله عقل انسانی در آن جا کارایی ندارد. اگر ما این نکته را متوجه باشیم و تقوا و پرهیزگاری و حرکت بر طبق رضای الهی را هدف قرار بدهیم، تمام مقاصد برآورده خواهد شد.
یک مؤمن انقلابی، چه می خواهد؟ می خواهد که در دنیا، اثری از ظلم و جور نباشد؛ می خواهد که گردنکشان عالم، میدان گردنکشی پیدا نکنند؛ می خواهد که زندگی انسانها، زندگی شیرین و سعادتمندانه ای باشد؛ می خواهد که عزّت و شرف توحید و دین الهی و پایبندی به آن، مثل پرچم افتخاری، بر سر همه ی مسلمانان به اهتزاز در بیاید. اگر اینها را می خواهیم، راهش این است و هیچ راه دیگری ندارد.
بیانات در دیدار با فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و رؤسای دفاتر نمایندگی ولیّ فقیه در این نهاد ۲۹/۶ / ۶۹


پی نوشت:
۲۶. سوره ي مائده، آيه ي ۱۰۵ ۲۷. سوره ي سبا، آيه ي ۳.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات