مفسدنمایی از نظام و پاکدستنمایی از اصلاحطلبان!
محمدرضا عارف، فعال اصلاحطلب، داوطلب کاندیداتوری برای انتخابات مجلس دهم و رئیس شورایعالی سیاستگذاری انتخاباتی اصلاحطلبان اخیراً طی یک دیدار سیاسی در اشاره به چیزی که ادعا شده «دغدغه حاضرین جلسه درباره فساد اقتصادی در کشور»! بوده، اظهار کرده است: من هم قبول دارم که بعضاً قبح فساد در کشور ریخته شده است!
وی افزوده است: مردم کشورمان خاطرههای خوبی از دوران اصلاحات دارند چرا که مدیران دولت اصلاحات عموما به پاکدستی معروف بودند. امیدوارم مجلس آینده بتواند با اولویت رونق اقتصادی برنامه مقابله با فقر، فساد و تبعیض را نیز در دستور کار خود قرار دهد.
*بروز فساد در هیچ دولت و حکومتی یک امر غیر ممکن نیست و مقوله فساد حتی در دولت امیرالمؤمنین علی(ع) نیز رخ داد.
اما امر قبیح و غیر قابل قبول، پذیرفتن این فساد از جانب حکومت، کانالیزه کردن فساد توسط قوانین حکومتی و دفاع از مرتکبین فساد توسط حاکمیت است.
گزینهای که نه درباره حکومت امیرالمؤمنین علی(ع) و نه درباره جمهوری اسلامی ایران صادق نیست و رخدادهایی مثل اعدام متهم شماره یک پرونده فساد 3 هزار میلیاردی، رسیدگی به پرونده فساد 123 میلیاردی در اواسط دهه هفتاد، محاکمه یکی از شهرداران اصلاحطلب پایتخت به جرم ارتکاب به اعمال غیر قانونی در زمینه مدیریت و اموال، به دادگاه کشاندن یکی از عوامل فروش نفت ایران در دوره رکود، محاکمه فرزند یکی از مقامات بلندپایه نظام و... شواهدی بر همین مدعا هستند.
اکنون مشخص نیست چرا آقای عارف جمله عجیب «قبح فساد در کشور ریخته است» را بیان میکند؟!
قبح فساد در صورتی «ریخته» تصور میشود که ایران همانند کشورهایی مثل مکزیک یا کلمبیا باشد که عمده جرائم در آنها هرگز پیگیری نمیشود، مفسدین از زندانهای فوق امنیتی میگریزند، قاچاقچیها دارای زیردریایی هستند و ...
همچنین قبح فساد را زمانی باید ریخته انگاشت که مجرمین مطمئن باشند در صورت ارتکاب به عمل خلاف قانون و یا فساد، هیچ مجازات خاصی در انتظار آنها نیست و به نوعی مستمعآزاد هستند.
آیا واقعاً هماکنون چنین فضایی در جمهوری اسلامی ایران وجود دارد که آقای عارف از ریختگی قبح فساد در ایران سخن میراند؟!
این در حالی است که مسئله «مفسدنمایی از نظام اسلامی» بارها و بارها مورد هشدار خواص دلسوز کشور قرار گرفته است.
در اشاره به قسمت دوم اظهارات عارف که کنایه از معصومیت جریان اصلاحات در مقولات اقتصادی است نیز لازم به یادآوری است که اگرچه بروز فساد در هر جریان و طیفی ممکن است و عقل به ابراز انزجار از مرتکبین این فسادها نیز حکم میکند (کاری که توسط اصلاحطلبان انجام نمیشود!) اما باز هم لازم به یادآوری است که فسادهایی نظیر فساد کرسنت، پرونده شهردار اسبق تهران، پرونده کلان فرزند یکی از مقامات و پیدا شدن سکههای طلا در اتاق همان شخص در زندان و پرونده تخلفات نفتی شرکت پتروپارس جملگی مرتکبینی داشتهاند که همگی اصلاحطلب بودهاند و لاغیر.
مقام معظم رهبری زمانی درباره بحث مفسدنمایی از نظام اسلامی طی بیانات خود فرمودند:
«ما گفتیم با فساد مبارزه میکنیم - این یک نقطه روشن در نظام است - اما عدّهای میخواهند این را به نقطه تاریک تبدیل کنند و بگویند فساد همه جا را گرفته است. نه آقا! فساد همه جا را نگرفته است. باید با فسادِ کم هم - هر جا بود - مبارزه کرد. ممکن است روزنامهای بردارد یک مورد فساد را درشت کند؛ مگر همه جا فساد هست؟ فساد در گوشههایی وجود دارد. انسانها لغزش دارند و دچار گناه میشوند؛ باید با این گناه مبارزه کرد. ما وقتی گناهکاریم که با فساد - ولو کمِ آن - مبارزه نکنیم؛ چون گسترش پیدا خواهد کرد. مبارزه با فساد لازم است؛ اما ناامید کردن مردم که بگوییم فساد همه جا را گرفته، یک خطای واضح و ناشی از نادانی و فریبخوردگىِ کسانی است که آدم میداند خودشان آدمهای مغرضی نیستند؛ مغرضان که جای خود دارند»
همچنین گفتنیست، سخن عارف درباره اینکه مجلس دهم شورای اسلامی قرار است با فقر مبارزه کند نیز در حالی است که اولاً تمام مجالس ایران ملزم به مبارزه با فقر و مشاکل اقتصادی هستند و ثانیاً نبایستی از یاد برد که به زعم اصلاحطلبان و دولتیها، آنچه که قرار بود رافع فقر و مشکلات اقتصادی کشور باشد «برجام» بود نه مجلس دهم!
و لذا روا نیست که وعدههای پسابرجام به پساانتخابات منتقل شود...
شایان ذکر است که جریان سیاسی خاص پیش از این نیز از جانب برخی دیگر از چهرههای خود، وعدههایی نظیر «لغو سربازی»، «مقرری بیکاری» و «ارزانی»! را هم به منظور پیروزی در انتخابات آتی در ساحت افکار عمومی مطرح است.