سکوت ۷ ماهه کروبی و موسوی مشکوک است
یک پایگاه خبری وابسته به ضد انقلاب معتقد است حصر موسوی و کروبی و سکوت ۷ماهه آنها مشکوک است و به نظر می رسد این دو خود از حصر استقبال کرده اند.
به گزارش کیهان ايران گلوبال با اشاره به انتشار مواضع برخي زندانيان حتي از انفرادي نوشت: حصر و سكوت ادامه دار موسوي و كروبي سؤال برانگيز و مشكوك است و به قول معروف بو مي دهد. حضور اين دو بدون هيچ سابقه مبارزه با جمهوري اسلامي در رأس جنبش سبز محصول شرايط ويژه از جمله غيبت ۳۰ ساله نيروهاي مخالف رژيم و خروج از كشور و فقدان امكانات در داخل بود و اين در حالي بود كه اصلاح طلبان با سازماندهي و امكانات و توان مالي و نفوذ در ساختار قدرت توانستند ديدگاه خود را به گفتمان مسلط در ميان اپوزيسيون تبديل كنند. اين گره خوردگي و پيوند سرنوشت اصلاح طلبان و اپوزيسيون از همان ابتدا
ماهيتي مغشوش و مبهم بر جنبش اعتراضي دارد. البته امكانات آنها براي بسط مبارزه مفيد و ضروري بود. اما اصلاح طلبان نمي توانند علنا از افق تغيير رژيم دفاع كنند.
این پایگاه اینترنتی ادامه می دهد: به دنبال ماجرای روز عاشورا و همچنین شعار جمهوری ایرانی احتمال دستگیری کروبی و موسوی قوت گرفت اما عجیب بود که برای اولین بار گفته می شد مقامات نظام دستگیری این دو را صلاح نمی دانند. مخالفان رژیم فکر کردند رژیم هراس دارد اما از این امر غافل بودند که رژیم تشخیص داده بهتر است هدایت مخالفان در چنگال همین دو نفر اسیر بماند و رادیکال تر نشود.
این رسانه ضد انقلابی همچنین مدعی شد: پس از حوادث۲۵ بهمن رژیم احساس کرد این دو نمی توانند از جنبش حمایت نکنند یا علیه آن موضع بگیرند پس بهتر است با حصر خانگی، به شیوه ای آبرومندانه راه کروبی و موسوی از مخالفان جدا شده و پرونده جنبش به تدریج بسته شود. نهایتا در توافقی بیان نشده با حاکمیت، این دو به حصر خانگی رفتند و جنبش را قربانی و ذبح نمودند. این دو خسته و فرسوده و عاجز از تداوم مدیریت اپوزیسیون که سودای سرنگونی داشت، بودند. موسوی و کروبی تن به حصر خانگی سپردند تا بتوانند با بهانه ظاهرا موجه حصر، از اعلام موضع یا دعوت به راهپیمایی و اعتراض معاف شوند.
ايران گلوبال همچنين نوشت: مدت كوتاهي بعد از اين ماجرا و بعد از گرفتن روزه سكوت توسط آنان، ارگان بي بو و خاصيتي بنام شوراي هماهنگي راه سبز به جاي سران نمادين جنبش به ميدان آمد تا هم از بار رواني سكوت و غيبت موسوي و كروبي بكاهد و هم ديگر تكاپوهاي مخالفان به گونه اي هدايت شود كه ساختارشكنانه نباشد؛ ارگاني كه جز درخواست هايي براي سر دادن شعار الله اكبر در تاريكي و يا راهپيمايي سكوت در پياده رو چيزي در كارنامه خود ندارد. اميدواريم و آرزو مي كنيم اين تحليل درست نباشد ولي اگر غير از اين است؛ ۷ ماه سكوت آقايان موسوي و كروبي چرا؟ بگوييد نمي توانند؛ كه اگر مي خواستند مي
توانستند. چند بار هم امكان آن را داشتند كه حرفي و پيامي به مخالفان برسانند ولي اين كار را نكردند. در ضمن مگر رهبران يك جنبش اجتماعي كار ديگري غير از اين كه در شرايط سخت و در بن بست ها راه بگشايند و سنگ ها و موانع پيش روي جنبش را بردارند- برعهده دارند؟ چرا در حالي كه زندانيان سياسي قهرمان در سلول هاي انفرادي در بسته و زير كنترل و شكنجه و فشار مستمر در زندان، با ابتكارات و ريسك هاي بالا سوراخي براي تماس با بيرون پيدا مي كنند و مي توانند با ارسال نامه و پيام، فرياد اعتراض را ندا دهند، ولي موسوي و كروبي با امكانات بيشمار بجا مانده از دوران قدرت و هواداران بيشمار در داخل و
حمايت هاي جهاني از آنان نمي توانند روزني و مكانيزمي براي تماس و ارسال پيام بيابند؟ نگوييد نمي توانند.