حاشیهنگاری سایت دفتر مقام معظم رهبری از سفر قم
تهران امروز به نقل از سایت مقام معظم رهبری نوشت:
از همان ورودی با همه سلام و علیک رودررو کردند و کل مسجد بالاسر را چرخیدند. اول کار، حیا مانع بود، ولی کمکم که جو صمیمی مجلس برای حضرات معلوم شد، جلو رفتند و دست رهبر را بوسیدند، به شانه و عبایش دست کشیدند و آخر کار ازدحام زیادشد. جوری که محافظها مجبور شدند دور رهبر را بگیرند که در فشار ازدحام علما نرود، وقتی میآیند برای دستبوسی.
آمدی جانم به قربانت، بالاخره!
اینجا قم است؛ شهر خون و قیام؛ پایگاه بصیرت؛ خاستگاه انقلاب. اینجا قم است؛ مبدا انقلاب، محتوای انقلاب، امید انقلاب. اینجا قم است. شهر خواهر امام رضا(ع)، روز میلاد امام رضا(ع)، در انتظار همشهری امام رضا(ع). اینجا قم است و مردم در انتظار. هر ماشینی را که نگاه میکنی، یا در و پنجرهاش را پر کرده با عکسهای آقا، یا شعاری را روی بدنه و شیشهاش خطاطی کرده است. روی در خانهها و مغازهها هم همین برنامه است. بعضی کاروانهای دنبال عروس دیشب هم از همین ماشینها و با همین آرایش تشکیل شده است. در و دیوار شهر پر شده از بنر. از بانک و ادارات دولتی گرفته تا تعمیرگاه و داروخانه و
کارخانه صابونسازی، هر کس به نحوی خواسته ابراز ارادتی بکند. و البته بعضی هم از این فرصت استفاده کردهاند برای تبلیغ خودشان؛ مثل فلان شرکت که اطلاعیه زده به مناسبت حضور رهبر، اجناسش را با ۵درصد تخفیف ارائه میدهد. فرق بنرهای مردمی از مدلهای رسمی کاملا مشخص است. مردم راحتتر حرف میزنند. تکلف ندارند، آن هم با رهبرشان. نباید انتظار رسمی نوشتن از آنان داشت. پس عجیب نیست دیدن چنین شعری: «سید علی! جونم فدات ای رهبر ما / سید علی! کم نشه سایهات از سرِ ما / سید علی! نذر تو روح و پیکر ما»
- اینجا از آن دوراهیهای زندگی است که باید انتخاب کرد. یا میتوانی توی مسیر استقبال باشی و بعد از دو، سه ساعت انتظار، شاید رهبرت را از چند متری ببینی و یک دل سیر اشک بریزی. بعد هم بروی توی خانه و پای تلویزیون، پخش مستقیم صحبتها را نگاه کنی. یا بیخیال استقبال شوی و بروی حرم، محل سخنرانی و بعد از سه، چهار ساعت انتظار، یک ساعتی را پای صحبتهای رهبر بنشینی و سیر نگاهش کنی، از فاصله چندده متری. انتخاب با شماست.
- وانت خبرنگاران، یکی از پرتراکمترین نقاط کره زمین است. حتی بیشتر از اتوبوسهای شرکت واحد. ۲۵خبرنگار عاقل و بالغ را میریزند توی یک وانتی که هر خبرنگاری هم یکی، دو تا وسیله گرفته دستش، از دوربین عکاسی و لنزش گرفته تا دوربین فیلمبرداری و پایهاش. وانت ما میرود روی پل باجک و میایستد تا خبرنگارها چند عکسی از جمعیت بگیرند. آقا هنوز نیامده. راننده و محافظها تصمیم میگیرند حالی به خبرنگار جماعت بدهند. مردم که ماشین ما را میبینند، شعارهایشان را شروع میکنند. عدهای اسفندشان را دود میکنند. چند نفری میزنند به خط و با نیروهای حفاظت درگیر میشوند تا
خودشان را به رهبر برسانند. اما وقتی یک وانت با ۲۵ خبرنگار را میبینند، خشکشان میزند. حالا متلکهاست که نصیب ما میکنند: «پس آقا کو؟» «دفعه آخرت باشه اینوری میای» «یه عکس از ما بگیر» یک نفر هم یک مشت گُل رُز را محکم پرت میکند توی صورتمان. دردش از شاخههای درخت کمتر نیست، اما لابد تویش کلی مهر و محبت بوده. این چند تا عکس و فیلمی که میگیریم، به قیمت چند زخم روی چشم و صورت و دستمان تمام میشود. زخمهایی که شاخههای درخت روی بدنمان میاندازد.
- هنوز ماشین آقا ۱۰ متر هم وارد خیابان نشده که جنگ مغلوبه میشود. دور ماشین را مردم میگیرند و ماشین متوقف میشود. راننده ما که حواسش نیست، فاصلهمان را تا ماشین رهبر به ۳۰ متر میرساند. خیالمان راحت میشود که تا چند دقیقه دیگر، خبری از ماشین رهبر نیست. چشم میاندازیم توی جمعیت.
- خانمی با صدای بلند به شوهرش میگوید: «فقط عکس بگیر» و قاعدتا شوهر هم چاره دیگری ندارد. موبایل را بالا میگیرد تا تصویر بهتری شکار کند. کاری که خیلیهای دیگر هم دارند میکنند.
- جمعیت دور ماشین رهبر، همه را به این نتیجه رسانده که میشود پشت نردهها هم نماند. پیرمردی سعی میکند از نردهها بپرد. انتظامات جلویش را میگیرد. خیلی مخالفت نمیکند. عصایش را برمیدارد و برمیگردد. معنی یکی از بنرها را بهتر میفهمم: «کلنا عمار»
- ماشین رهبر آتش گرفته یا موتورش سوخته. دود تمام ماشین را گرفته. فکر کنم الآن نوبت ماشینهای آمبولانس و آتشنشانی پارک شده در کوچههای اطراف است که دست به کار شوند. اما دود که کم میشود، معلوم میشود یک نفر جوگیر شده، منقل و زغال و اسفند را برده پای ماشین، چند مشت اسفند ریخته روی زغال، دود همهجا را گرفته.
معذرت میخواهم که منتظر شدید
- آنقدر خلوت بود صحن قدیمی، که صدای بالبالزدن کبوترهای حرم شنیده میشد، همینطور صدای آبنمای وسط حوض. وقتی خواستیم برگردیم به مسجد بالای سر که علما میآمدند و یکییکی مینشستند، باز هم از کنار ضریح حضرت معصومه(س) رد شدیم و اینبار دیگر به حرف محافظها گوش ندادیم… زیارتمان که تمام شد، یک روحانی گفت: «اینجا که الان زیارت کردید، قسمت خواهران بود. دیگر معلوم نیست قسمتتان بشود از اینجا زیارت کنید!» علما یکییکی میآمدند و کفشهایشان را در کفشداری میگذاشتند و میرفتند مسجد بالایسر. هرکدام که وارد میشدند، بهحسب قدر و منزلت علمی و اخلاقی که
داشتند، عدهای برایش بلند میشدند و عدهای هم نیمخیز به احترام. بعضی هم که ساکن قم نبودند، یا خوشسلیقهتر بودند، اول میرفتند زیارت میکردند ضریح خلوت از زائرین را. مثل آقای ریشهری، آقای مصباح، دکتر لاریجانی و…
- جمع علما جمع بود. از نوه آیتالله بروجردی که خودش آیتالله است بگیر تا آقازادههای آیتالله گلپایگانی و آیتالله مرعشی نجفی و آیتالله بهجت و آیتالله فاضل و…
- علما از حدود ساعت ۸ میآمدند و حدود ساعت ۱۰ بالاخره آقای محمدی گلپایگانی آمد پشت تریبون و از علما معذرتخواهی کرد و دلیل دیرشدن برنامه را گفت؛ رهبر در میان استقبال و ازدحام مردم مانده. و این یعنی ازدحام، یعنی هیجان، یعنی شور مردم. کمکم داشتیم نگران میشدیم که حدود ساعت ۱۰:۳۰ زمزمه آمدن رهبر زیادتر شد. پیرمردی که کلیددار به نظر میرسید و کلیدهای قشنگ و بزرگی در دستهایش بود، آرام قدم میزد.
آقای محمدی گلپایگانی و آقای حقانی هم قدم میزدند. برنامه بیش از ۴۰ دقیقه دیر شده بود. بالاخره رهبر را از پشت شیشهها دیدم که بالای سر مزار آیتالله بروجردی ایستاد و فاتحه خواند و بعد داخل شد. پیرمرد کلیددار همه را خبر کرد که: «برای سلامتی آیتالله خامنهای صلوات» رهبر بعد از زیارتی کوتاه و دو رکعت نماز، رفتند سراغ حضرات علما. از همان ورودی با همه سلام و علیک رودررو کردند و کل مسجد بالاسر را چرخیدند. اول کار، حیا مانع بود، ولی کمکم که جو صمیمی مجلس برای حضرات معلوم شد، جلو رفتند و دست رهبر را بوسیدند، به شانه و عبایش دست کشیدند و آخر کار ازدحام زیادشد. جوری که
محافظها مجبور شدند دور رهبر را بگیرند که در فشار ازدحام علما نرود، وقتی میآیند برای دستبوسی.
- ساعت از ۱۱ گذشته بود که صدای رهبر را شنیدم. تشکر کرد و گفت: «راضی به زحمت شما نبودیم… معذرت میخواهم که منتظر شدید. تاخیر اختیاری نبود. مردم اظهار محبت داشتند و ازدحام زیاد بود… مردم قم گرم و صمیمی و بابصیرت هستند. معلوم است مجاورت حوزه و آقایان علما، اثر گذاشته روی مردم.» رهبر خیلی زود عذرخواهی کرد و چون مردم منتظر سخنرانی بودند، بلند شد.
- با آمدن رهبر، صدای جیغی ممتد از طرف زنها و شعار «نایب مهدی آمد» از طرف مردها بلندشد. چیزی نمیشنیدم از زیادی صدا. تمام میدان یکپارچه مشت شدهبود. همه دستهایشان را گره کردهبودند.
- زن جوانی خودش را روی داربستها کشید این طرف و انداخت کنار یکی از محافظهای خانم. محافظ خانم مدام تذکر میداد و زن جوان توجه نمیکرد. محافظ کمکم از رو رفت. زن جوان فقط حواسش به رهبر بود. معلوم بود وقت زیادی جنگیده تا بیاید این جلو و او را ببیند. وقتی محافظ دست از تذکردادن برداشت، زن جوان لبهایش لرزید. چادرش را کشید جلوی صورتش و بعد آرام شانههایش لرزید.
- رهبر به خاطر نزدیکی به اذان، صحبت طولانی نکرد. وقتی صحبتشان تمام شد، صدای اذان از بلندگو بلند شد. ایشان هم پایین آمد. وقتی رسید به فرشهایی که پهن کردهبودند وسط صحن تا علما از روی آن رد بشوند، از کنار فرش رد شد و پا روی گلهای قالی نگذاشت. خوب که دقت کردم، دیدم کفش بهپا دارند.
فیلم نگیر آقا(در حاشیه دیدار رهبر انقلاب با طلاب)
- دیدار، دیدار طلاب بود و ذهن شرطی شده یک طلبه وقتی بشنود «طلبه» دیگر اصلا سراغ کسانی مثل حضرات آیات مصباح و مقتدایی و خاتمی و بوشهری و هادوی و… نمیرود. غافل از اینکه این بار فرق دارد. این بار محور، دیدار بزرگی است که بارها تاکید کرده، به میثاق طلبگی متعهد است. غنیمتیست این دیدار برای هر حوزویای.
- جمعیت خیلی زیاد بود به این راحتیها نمیشد آرامش کرد. از روی شوق بود یا کمی جا، در نتیجهاش فرقی نداشت. مهم این بود که کمتر کسی میتوانست بنشیند. یکی از بچهها به شوخی گفت: «این هم صنفه تو داری میرصالحی؟!!.» خندام گرفت. نه از حرف او، از شوخیهای طلبه ای که زیر دست و پای جمعیت بود اما باز میخندید.
- دوست داشتم به جای سوار شدن در مینیبوس خبرنگارها و رفتن بالای سکوی فیلم بردارها صبح از مدرسه با هم حجرهای و چند طلبه دیگر راه میافتادیم سمت حرم و کلی توی صف میماندیم و با چند نفر کلکل میکردیم که بیاییم تو و با هزار زور برای خودمان جایی جور میکردیم. دلم تنگ شده بود برای همچین فضایی و حالا نزدیکش نشسته بودم به تماشا. انگار به آن طلبه هایی که آن پایین، درست روبهروی رهبر جا برای نشستن نداشتند و با جمعیت تاب میخورند، خیلی با حسرت نگاه میکردم که مهدی پرسید: «دوست داشتی اون پایین بودی؟»
- غریبه نبودم با جمعیت. احساس میکردم همه با همیم. آخر طلبهها هر چقدر هم با هم اختلاف سلیقه داشته باشند باز هم خیلی از اخلاقهایشان شبیه هم هست. یک جورایی یک خانوادهاند که حرفهایش یک بو میدهد و دغدغههایش یک رنگ دارد. فکر میکنم آنها هم، هم صنفشان را میشناسند. فقط نمیدانم چرا این میان بعضی هایشان بدجوری به من و جایگاه خبرنگارها نگاه میکردند. حس کردم نکنه خدای نکرده خبرنگار بی. بی. سیام و آمدم جاسوسی. یکی که حسابی بین جمعیت گیر افتاده بود از همانجا به فیلمبردار کنار دستیام میگفت: «فیلم نگیر آقا!»
- کافی است چند تا از برنامههای عمومی رهبر را شرکت کرده باشی تا بفهمی استثنایی بودن دیدار با جوانان را. باید چند تا از برنامههای دیدار با جوانان را شرکت کرده باشی تا بفهمی استثنایی بودن دیدار با دانشجویان و طلاب را. برنامه امروز هم یکی از همین استثناهای استثناهاست. برنامهای که اگر بگوییم اصل ماجرای قم به خاطر آن بوده، پربیراه نگفتهایم. برنامه دیدار با طلاب و اساتید حوزه علمیه قم. یعنی طلایهداران مرکز استراتژیک مذهب شیعه.
- یک عده کنار ورودیهای حرم دارند امضا جمع میکنند. انواع و اقسام طومارها از در و دیوار آویزان است. طومار شکایت از سران فتنه، طومار درخواست پخش مستقیم درس خارج فقه و اصول رهبر از رادیو، طومار درخواست انتشار رساله احکام از رهبری. برای این آخری، چندین طومار در جاهای مختلف خیابان گذاشتهاند. مردم هم مشغولند به امضا کردن.
- یک روحانی جوان، غرولند میکند: «قرار بود این برنامه مخصوص طلبههای پایههای بالاتر باشد. ولی ناگهان اعلام کردهاند که تمام طلبهها میتوانند شرکت کنند. با این وضع، حتما آنقدر جمعیت زیاد و بینظم میشود که نمیشود هیچچیزی فهمید. من که برمیگردم.» ولی بعد میآید و بدون اینکه بقیه بفهمند، میزند توی صف و میرود داخل. میگوید: «من کارت دارم. پس باید در اولویت باشم و حتما داخل بروم.»
- این همه جمعیت و این همه فشار و این همه هل دادن، معلوم است که هوا حسابی گرم میشود. یک عده وسط همان شلوغی چفیهشان را مثل پنکه روی هوا میچرخانند. آن هم توی شبستان امام خمینی(ره) که سیستم تهویه بسیار عالی دارد.
- متن شعارها تکراری، اما شدت آن غیرتکراری است. البته شعار ابتکاری هم دارند این جماعت: «رهبر محبوب ما، رساله، رساله.»
- خانمی آرام نشسته وسط جمعیت. یک برگه کوچکتر از کفدست را گرفته دستش که رویش با خودکار چیزی نوشته. معلوم نیست دلش خوش بوده که چه کسی این نوشته را میبیند. به عکاس میگویم با دوربین تلهاش عکس بگیرد. حالا میشود نوشته را خواند: «از نام رضاست هرچه ایران دارد / از لطف خدا شیعه فراوان دارد / امروز که اهلبیت جمعند به طوس / معصومه نرفته چون که مهمان دارد.» آخرش هم نوشته «جانم فدای رهبر.» اگر بزرگتر مینوشت، قطعا الان شعارش را هیچکس نخوانده بوده.
- تنها چیزی که ممکن بود این فضا را کنترل کند، اتفاق میافتد. رهبر وارد میشود و حالا شعارها و فشارها و هلدادنها شکل منظمتری پیدا میکند. شکلی که قابل کنترل باشد. قاری که قرائت قرآن را شروع میکند، آرامش بیشتر میشود. صحبتهای آرام آیتالله مقتدایی فرصتی میدهد به جمعیت که باور کنند رهبر آمده و در نهایت… با بسمالله رهبر، همه آرام میشوند، نشسته و ایستاده.
- رهبر دارد اینها را میگوید که صدایی بلند میشود: «تکبیر.» جماعت میماند که چه کنند با این تکبیر بیمحل. میفرستند، رهبر هم با ظرافتی اعتراض میکند: «تکبیر خوب است. اما نه همهجا. اینها که گفتیم، واقعیت است. چه تکبیر بفرستید، چه نفرستید.» بعد از ۲ ساعت شعار دادن، اینبار صدای جمعیت به خنده بلند میشود.