بیماران زرد
حکایت عجیبی دارد جامعه سیاسی ما. آدم هایش را به تیغ رصد بزنی ماجراهایی را فریاد میزنند.
جوان آنلاین، پارهاي از اينان خيال پردازان قاهري هستند. تبحر ويژهاي در هست كردن نيستها دارند. آنان همواره در دنياي مجازي ميزييند؛ دنيايي تنيده شده از زشت و زيباهاي خيالي و رؤيايي. بهتر بگوييم آنان زيستي انگارهاي و نمادين دارند. نظام انديشگي آنان، با واقعيتهاي بيروني چندان سازگاري ندارد. صفتشان را صادق مينامند اما صادقاني كه جاهلاني پر مدعا بيش نيستند. هر بيرنگي را اسير رنگي ميكنند وانديشه بيرنگ خود را به صد رنگ ميآلايند.
بر قامت خیال وارههای خود، جامهای از حقیقت میپوشانند و جمله حقایق دیگر را خیال و ضلال میپندارند و چون بر بطلان انگارههایشان دلیل میآوری، جز صفرا نمیافزاید و جز خیالشان بیش نمیشود.
سخت اسیر پیشا فرضها و پیشا فهمهای خود هستند. جملگی بر این تصورند که هر پدیده واقعیتی «مستی» خود را وامدار گفتمان آنها است.
پیش چشمان خود، شیشهای کبود نهادهاند. از این رو، عالم و عالمیان، کبودشان مینماید. اما، اگر رنگ کبود به ذائقهشان خوش نیاید، سریع رنگ عوض کرده و بر مشرب «فرافکنیسم» در آمده و به زمین و زمان ناسزا میگویند.
شاید این بندگان خدا هم به همان ویروسی مبتلا شدهاند که ویروس غرض و مرض سیاسی جناحی مینامندش. ویروس عجیبی است. جسم و روح، سرش نمیشود. در هر زمینهای قابلیت رشد و نمو دارد.
در سیستم که قرار میگیرند، قدرت تعامل پایینی دارند و میخواهند از قاعده بگریزند و فردمحوری را جایگزین کنند چرا؟ چون به «انبوه متملق» نیازدارند. این تنها بیماری آنها نیست. سیستم و سازمان را به اضمحلال میبرند، چنان که کذب برایشان خورشت رزقشان است. هر که با آنان نباشد دگر میشود و دگر آزاری مرامشان.
آنان خویشتن را در اختیار ادراک تخیلی، آن هم از نوع وهمی آن، مینهند و همواره شبه و صورت وهمی شئ را به جای شئ واقعی میگیرند و مهمتر آنکه گمان میکنند حقیقت را یافتهاند. اما رها شدن از وهم و برخاستن و گذشتن از بندهای استوار گمان، خود بلوغ دوباره است.
آری باید به آنان گفت که «وهم» نوعی ضدخرد است؛ ضد خردی که چونان کودکی در دنیایی از شبههها میزید. این دنیای وهم به تصویرهای ذهنی خود اعتماد میکند. صاحب چنین معرفتی هرگز نمیپرسد که آیا این تصویرها با چیزی از امور واقعی در انطباق است یا نه. عالم ادراک وهمی در نهایت، خود دنیایی است ضد خرد که تا بینهایت، مرزهای خود را میگسترد؛ دنیایی است که فقط «وهم» در آن جای دارد و تا آنجا که امکان دارد، هرگونه راه جویی و ورود به واقعیت را ناممکن میسازد، بنابراین معرفت وهمی، کوری کامل است و هم پیوسته حقیقت را با جایگزینی تصویر شبه گونه شیئی را به جای شئ واقعی، در پرده
میافکند.
بیمار وهمی، خود آفریدگار جهان جامعه و حوادثی است که خود میجوید. رویدادهای گذشته وحال را با حال و خیال و آرزوهای خویش در میآمیزد و از آمیزش این گونه «حقیقت» و «واقعیت» تاریخی را باز میساز.
اینان بیشک بیمارند و رفتار و ذاتشان زرد آنچنان که سیرتشان سخت به صورتشان رنگ میزند. آری برادر، اینان سخت بیمارند و سیستمها را نیز به وهم و کذب خود میآلایند.
براي داشتن ساحتي اخلاقي در عرصه سياست بايد طرد كرد اين بيماران زرد را.