ولی فقیه سرباز بیسواد نمیخواهد
مادر شهید باقری گفت: ولی فقیه، سرباز بیسواد نمیخواهد. ایشان کنکور اولی که میدهد با اینکه زیاد نخوانده بود اما هشت تا دانشگاه معتبر قبول میشود.
به گزارش فارس، شهید غلامحسین افشردی روز سوم شعبان برابر با ۲۵ اسفند ۱۳۳۴ در تهران به دنیا آمد.
ایشان بعد از پایان دوران مدرسه سال ۱۳۵۴ در رشته دامپروری دانشگاه ارومیه پذیرفته می شود که البته به دلیل مخالفت با رژیم طاغوت از دانشگاه اخراج میشود.
غلامحسین خرداد ماه ۱۳۵۸ دیپلم ادبی می گیرد و در رشته حقوق قضایی دانشگاه تهران قبول می شود. در این میان خبرنگاری در روزنامه جمهوری اسلامی از او یک انسان ریز بین می سازد. افشردی اوایل سال ۱۳۵۹ به عضویت سپاه در می آید و در واحد اطلاعات مشغول خدمت می شود. در این واحد بود که نام مستعار «حسن باقری» برایش انتخاب می شود.
حسن باقری اول مهر ماه ۱۳۵۹، همراه تعدادی از پاسداران راهی جبهه های جنوب می شود. از اقدام های مفید شهید باقری، تشکیل بایگانی اسناد جنگ، ترجمه اسناد و شنود بی سیم دشمن است.
وی در دی ماه ۱۳۵۹ به عنوان یکی از معاونان ستاد عملیات جنوب انتخاب می شود و در شکست محاصره سوسنگرد، فرماندهی عملیات امام مهدی(عج) را می پذیرد.
شهید حسن باقری بعد از قبول مسئولیت های خطیری در جنگ سرانجام در حالی که سمت قائممقامی فرماندهٔ نیروی زمینی سپاه را عهده دار بود در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۶۴ مزد زحماتش را از معبود خویش گرفت و به شهادت رسید.
آنچه خواهید خواند بخش دوم از گفتگویی است با مادر شهید حسن باقری.
* بهانهشان برای اخراج شهید باقری از دانشگاه، درگیری با اساتید بود؟
*جواب: نخیر! در نمراتش دستکاری کردند و به اسم اینکه مشروط شده عذرش را خواستند. بعدها آن رشته را رها کرد و در رشته قضایی دانشگاه تهران قبول شد، یک ترم هم درس خواند…
* که انقلاب فرهنگی شد.
*جواب: و بعد هم جنگ، الان یک چیزی یادم آمد، بگویم؛ ایشان همیشه پایهای تحقیق میکرد. منبع تحقیقاتش هم علمای بزرگ بودند. کتابهای معتبر بودند. سر همین برخلاف خیلی از خانوادهها که مثلا امام را والدین به جوانان شناساندند، در خانواده ما این شهید باقری بود که امام را به ما شناساند. او بود که ما را با زیر و بم انقلاب آشنا کرد. او بود که از مملکت برای ما میگفت. او مرجع بود. اول بار که امام را دید، گفت: «مادر! من وقتی چشمم به امام افتاد، از خود بیخود شدم.» این قدر مجذوب شده بود.
بله! مقلد و مرجع خوبی بود، مقلد امام، مرجع ما، مرجع خیلی از جوانان. چنان به امام عشق میورزید که وقتی ایشان دستور دادند، حصر آبادان باید شکسته شود یک بار آمد خانه و با شور خاصی گفت: هرجور شده فرمان امام را اجرا میکنیم. همیشه همینطور بود. اگر یک عملیات به نتیجه نمیرسید، میگفت: من بروم الان به امام چه بگویم؟ نمیرفت خدمت امام، مگر اینکه حرفی برای گفتن داشته باشد. مگر اینکه دستشان پر باشد. یاران امام، سربازان ولی فقیه، فرقی نمیکند؛ الان هم باید همچین باشند. ولی فقیه، سرباز بیسواد نمیخواهد. ایشان کنکور اولی که میدهد با اینکه زیاد نخوانده بود اما هشت تا
دانشگاه معتبر قبول میشود. از میان آن همه دانشگاه، ولی ارومیه را انتخاب میکند. برای چه؟ برای اینکه از تهران دور باشد، بیزار بود از مظاهر زننده تهران و خیلی از شهرهای بزرگ. حتی آن رشته هم مورد علاقهاش نبود، ولی سالم ماندن خودش برایش بیشتر اهمیت داشت تا اینکه در چه رشتهای درس بخواند.
*چه رشتهای بود؟
*جواب: کشاورزی. مقصود اینکه به تربیت بیشتر از تعلیم اهمیت میداد؛ اول تهذیب، بعد تحصیل. سر همین با اینکه میتوانست مثل خیلیها بماند و به درسش ادامه بدهد، رفت جبهه. از همان روز اول جنگ هم رفت جبهه. یعنی قبل از اینکه سپاه تاسیس بشود، سپاهی بود. قبل از اینک بسیج تشکیل بشود، بسیجی بود. این را هم بگویم که در تمام مدت جنگ، فقط پنج روز برای مراسم عروسیاش به مرخصی آمد؛ همین.
* میشود گفت: باقری، جنگ را زندگی میکرد.
*جواب: همینطور بود. بعد از جنگ بیگانگان به ایران، ایشان بیش از زندگی، جنگ میکرد؛ یا به قول زیبای شما، جنگ را زندگی میکرد.
* روابط عاطفی شما با فرزندتان در مدت جنگ، هیچ سدی پیش پای ایشان درست نمیکرد؟
*جواب: بارها میشد، ماهها او را نمیدیدم. سخت هم بود. ولی نه از ایشان، نه از هیچ کدامشان ممانعت نمیکردم. در عملیات فتحالمبین، همه مردان خانواده ما رفته بودند؛ حاج آقا، دامادمان و سه تا از پسرهایم.
* پسر کوچکتان که آن موقع نباید سنی میداشت.
*جواب: چهارده سالش بود ولی رفته بود. جنگ که سن و سال نمیشناسد. بخواهی، میتوانی بروی. مهم این است که بخواهی. جایی هم که اینها بودند، خیلی محتمل بود هیچکدامشان برنگردند. البته همه اینها هم برنمیگشتند. باز میارزید، اصلا ما مال خودمان نیستیم که. ما مال خداییم. خدا هرچه صلاح بداند آن پیش میآید. ما که نباید علاقه فرزند را فدای خواست خدا بکنیم؛ شهید ما به خدا نزدیکتر بود یا ما؟ خدا بیشتر از او حق داشت یا ما؟ اینها هم که میگویم شعار نیست. آرمانگرایی نیست. من کنج دنجی که نشستهام؛ با همه این سختیها خو کرده ام. با ذره ذره این دردها انس گرفتهام. اما همه اینها
میارزد. ناقابل است اما میارزد. ما نه تنها ممانعت از جبهه رفتن ایشان نمیکردیم، بلکه فضای خانه را برای بهتر جنگیدن، و راحتتر جنگیدنشان هم فراهم میکردیم. مثلا برای اینکه یک وقت نگران زن و بچهشان نباشند خودم مرتب پیششان میرفتم و سر میزدم یا آنها میآمدند اینجا. به هر حال جنگ بود دیگر، جنگ بود و هزار جور قصه قشنگ. جنگ بود و غصههای رنگارنگ.
* شهید باقری، پله پله در سپاه بالا آمد و اصلا بنیانگذار اطلاعات سپاه بود. بفرمائید ایا با این ترفیع درجات، در رفتار و سکنات ایشان تغییری به وجود میآمد؟
*جواب: تغییر به این معنی که تواضعشان را از دست بدهند، خیر. به این معنی که جدیتشان بیشتر بشود، بله، خیلی هم ما نمیدیدیم دیگر. مگر چند بار بعد از جنگ ایشان را دیدیم؟ هر وقت هم که میآمد، برای کار بود. یعنی برای ماموریت اداری برمیگشت تهران. مرخصی، همان پنج روزی بود که خدمتتان گفتم.
* میشود ۲۹ ماه جنگ، ۵ روز مرخصی؟
*جواب: بله! در کدام مکتب چنین انسانهایی یافت میشود؛ جز در مکتب اسلام؟ جز در مکتب امامت؟ به تهران که میآمد اول میرفت پیش امام؛ البته اگر خبر خوش برای ایشان داشت. آخر شب ساعت دوازده - یک خانه پیدایش میشد. اغلب هم همراهش فرماندهان و بسیجیان بودند. خیلی مهماندوست بود. خیلی معاشرتی بود؛ قلب، یکی بود، ما آن قدری او را نمیدیدیم که ده دقیقه اگر با هم بودیم، یا علی بود. یک طوری هم رفتار میکرد که کسی نمیدانست در سپاه چه پست و مقامی دارد. ما خودمان هم نمیدانستیم. از بس تودار بود. از بس متواضع بود. البته یک چیزهایی به هر حال لو میرفت. مثلا یک بار که مجروح شده بود،
ظاهرا پشت رل بود از فرط خستگی خوابش میبرد و به شدت تصادف میکند. منظور اینکه خودش رانندگی میکرد. راننده قبول نمیکرد. در این قید و بندها نبود. بعد از مجروحیت، او را میبرند اصفهان و دوستانش زنگ میزنند، پدرش میرود اصفهان با هواپیما برمیگردند تهران و در بیمارستان شریعتی بستریاش میکنند. بعد هم که آمد منزل آن قدر این و آن رفتند، آمدند که بو بردیم یک پست و مقامی گرفته. بعد از مجروحیت هم، هنوز خوب نشده بود دوباره برگشت. به ایشان گفتم؛ مادر! با این وضع که آخر ناجور است. شما از سردرد نمیتوانی سرپا بایستی، چه جوری میخواهی در برابر دشمن بایستی؟ جواب داد: مادر!
دوست داری که من اینجا کنار شما استراحت بکنم، و در همان حال رزمندههای ما شهید بشوند؟ من دیگر هیچی نگفتم. خدا روحش را شاد بکند؛ یک جوان بسیجیای بود که بعدها شهید شد. ایشان از مقام شهید ما باخبر بود. بعدها مشخص شد ایشان هر شب دو سه نفر را بسیج میکرد که تا صبح در محل گشت بزنند تا مبادا به ایشان گزندی برسد. یک بار هم اتفاقی افتاد که مرا به شک انداخت. در خانه میدان خراسان بنایی داشتیم، بخشی از در خانه، شیشه مشجر به کار رفته بود. ایشان به من گفت: حتما باید در سرتاسر آهنی بشود. آنجا هم من یک خورده شصتم خبر داد که ایشان باید مقامی داشته باشد. یادش به خیر! هر وقت به ایشان
میگفتیم؛ «آخرش هم نگفتی در سپاه چه کاره هستی»، میگفت: هیچی، میپلکیم!
* از آخرین دیدارتان با شهید باقری بگوئید؛ احساس میکردید دیدار آخرتان باشد؟
*جواب: یک بیست روزی ماموریت پیدا کرده بود که بیاید تهران. هنوز این مدت تمام نشده، دوباره خواستندش که برگردد منطقه. وقتی داشت میرفت دم در، من از پشت، همینطور بیهوا قد و بالای ایشان را نگاه کردم. بلاتشبیه، بلاتشبیه، بلاتشبیه، میگویند؛ وقتی حضرت علیاکبر میخواست به میدان برود، امام حسین(ع)، به شکل عاشقانهای ایشان را نگاه میکردند. انگار همچین حالی داشتم. البته ما کجا و آنها کجا، که خاک زیر پایشان هم اگر بشویم افتخار میکنیم، ولی خب، من با یک حسرتی از پشت سر، ایشان را برانداز میکردم؛ اصلا هر موقع میرفت، اجازه نمیداد ببوسمش، آخرین بار، گفتم؛ چرا
ممانعت میکنی، یعنی من این قدر حق ندارم که صورت شما را ببوسم؟ …[بغض میکند] … اجازه داد صورتش را ببوسم…
شنیده بودم بچهها پشت سرش نماز میخوانند. یک بار به او گفتم؛ اجازه بده من هم پشت سر شما نماز بخوانم. همچین انگار دوست نداشت. کراهت داشت… یک بار اجازه داد؛ همان اواخر. خلاصه، آخرین دیدار همان بود و بعد هم، بعد از ۲۰ روز خبر شهادتش را آوردند.
*چگونه؟
*جواب: طبق فرموده قرآن، گاهی اوقات یک چیزهایی به مادر وحی میشود. در آن ۲۰ روز، خانواده ایشان منزل ما بودند. یک روز که بچهاش را داشتم بازی میدادم، توی بغلم بود. خیلی هم بچه شیرینی بود. الان هم جوان خوبی است. خیلی خوب. واقعا هم خدا یک جوان را از ما گرفت. یکی مثل خودش را به جایش برای ما گذاشت... من این را همینطوری که توی بغلم داشتم بازی میدادم، یک لحظه، به چهرهاش که خیره شدم، احساس کردم تمام وجودم بهم ریخت. تعجب کردم که چرا اینطوری شدم. طولی نکشید که ایشان شهید شد. خبر شهادتش هم حدوداً شب، ساعت ۵/۱۱ بود؛ ما رفته بودیم بالا بخوابیم. من دیدم تلفن زنگ زد. همینطور سراسیمه
تلفن را برداشت، دیدم محمد آقاست. [برادر شهید]. پرسیدم؛ چی شده؟ گفت: برادرم یک خورده مصدوم شده، باید بیاوریمش تهران. حالا نگو از ساعت ۶ عصر به این طرف بچه بسیجیهای محل همه میدانند! محمد آقا گفت: ایشان مصدوم شده، ولی برایم مسجل شده بود که قضیه، چیز دیگری است... ولی خب، پروردگار عالمیان صبری به ما داد که ما واقعیتش نه از عهده شکر شهادت ایشان برآمدیم، نه از عهده شکر صبر خودمان. اصلا فکر نمیکردم که بعد از ایشان لحظهای بتوانم تاب بیاورم. گفتم؛ عصای دستم بود!... فقط من همیشه میگویم؛ خداوندا! یک توفیقی بده شهدایی که با دستمان دادیم، با پا خونشان را پایمال نکنیم؛ پیرو
راهشان باشیم. حالا من نمیدانم پروردگار عالمیان چقدر دعایمان را مستجاب کند.