تبلیغات
کد خبر: ۸۳۵۶۶

عقلانیت سیاسی ایرانی فقط در مجالس ختم!

عقلانیت سیاسی! حلقه مفقوده سیاست مداران و سیاست ورزان ما که البته فقدان جایگاه اصلی آن در ایامی چون انتخابات بیش از پیش معلوم می شود. فعالیت در سپهر سیاست ایران از دیر باز با احساسات و عواطف غیر سیاسی آمیخته شده است و احساسات دامن عقل گرایی امر سیاسی را در کشور آلوده است.

به گزارش افکار نیوز به نقل از تابناک ، شاید بروز و ظهور این نگاه عقلایی و جمع باورانه را در سال های گذشته تنها در مجلس ترحیم های سیاسی شاهد بوده ایم. جایی که سیساتمداران ما با باور مرگ ، که عاقبت گریبان همه را خواهد گرفت و هر کسی را از سریر قدرت به زیر خواهد کشاند ، از احزاب و گروه های مختلف در یک مراسم ختم گرد هم می آیند. نکته ای که این گردهمایی مخالفان به گرد هم را ممکن است می سازد باور مرگ است برای همه بدون هیچ استثنایی . این باور متعاقبا عقلانیت هم می آورد که حکم می کند همه باشند برای روزی که نوبت خودشان هم می رسد ، اما متاسفانه این باور که قدرت هم اعتباری است که به شخص داده می شود ، برای مدت محدودی هنوز در بین سیاستمداران نهادینه نشده و به همین دلیل عقلانیتی هم بر آن مترتب نیست که متاعی که رفتنی است ، بر سر آن خصومت و برادر کشی نمی بایست کرد. لذا حول متاع سیاست که اعتباری است و موقتی ، در ایران یه سمت عقلانیت جمعی نمی رود. افراد به فرض اینکه دائما هستند و در مدتی که هستند باید حق خود از زمین و زمان را بستانند ، دیگران را نفی و انکار کرده و منافع کشور و ملتی را قربانی این نگاه خود می کنند .

خصوصا در سال های اخیر که جناح بندی ها و مرز بندی های سیاسی سفت سخت تر شده و حتی در داخل هر یک از جناح های سیاسی مرز بندی های شدید صورت پذیرفت و خودی و غیر خودی های بر اساس سلایق و برداشت های شخصی صورت پذیرفت و بعضی ها حتی حاضر نمی شوند روی یک میز شام بخورند در مجلس های ترحیم کنار هم بنشینند.


اگر این امر را نمودی از به کارگیری خرد سیاسی در فعالیت فعالان سیاسی قلمداد کنیم، شاید بتوان این چراغ را در اذهان روشن کرد که تنها راه راضی کردن فعالان سیاسی به بکارگیری عقلانیتی از این دست در سایر امور سیاسی بکار انداختن دور اندیشی این چنین در سایر امور است. مروری بر تاریخ معاصر ایران و مداقه در سرنوشت جاماندگان از قطار سیاست ایران در این سالها شاید مدلی را پیش روی سیاسون ما بگذارد که استفاده مدبرانه از قدرت در زمان خود موجب تداوم ان می شود ولی نگاه شخصی و جزیره ای به مسائل سیاسی گرچه در روزگاری آنها را در صدر نگه می دارد ولی به مانند همه آنهایی که طی این سال ها عقلانیت را فراموش کرده اند احساسات را سرلوحه قرار داده اند به فراموشخانه سیاست رهسپار می کند.


امروز کشور ما و سیستم سیاسی آن سی سال پس از انقلاب به موقعیتی رسیده که باید هر چه بیشتر و با شتابی هر چه فزونتر از این موقعیت های احساسی خارج شده و عقلانیت و درک موقعیت های داخلی و بین المللی را جایگزین احساساتی گری های مقطعی کند. بی شک لحظه انتخابات بسیار پر اهمیت است اما این لحظه باید بسیار از پیش آماده شود و بسیار پس از آن در چارچوب مباحث سیاسی، انتقاد یا بازبینی سیاست های دولت و یا تایید این سیاست ها و کمک به انجام آنها ادامه یابد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات