یقهى یکدیگر را نگیرید!
ما بار امانت سنگینى را بر دوش گرفتهایم. خداى متعال این بار امانت را بر دوش ما گذاشته. اختیارى هم نیست که بگوئیم خیلى خوب، ما این امانت را نمیخواهیم؛ نه، این امانتى است که باید آن را مقتدرانه و امینانه به سرمنزل رساند.
دل هایی که از راه منحرف می شوند
نماینده در معرض اینجور لغزش ها و آسیب ها قرار دارد. مال، فتنهانگیز است. این، حرف من نیست؛ حرف امام سجاد(علیه الصّلاة و السّلام) است؛ «المال الفتون»؛ مال فتنهانگیز. پول، فتنهانگیز است؛ دلها را از راه در میبرد؛ خیلىها را میلرزاند؛ کسانى که آدم خیال نمیکند اینها هم بلغزند، اما آدم مىبیند گاهى میلغزند…
قدرت هم همین جور است، رودربایستى هم همین جور است، محبتها هم همین جور است، دشمنىها هم همین جور است؛ ماها را میلغزاند. یک جائى باید بر کارش نظارت کند.
روشنگری
نطقهاى پیش از دستور، مىتواند فضاى جامعه را تلطیف کند؛ مىتواند فضاى جامعه را معطّر کند. در آنجا که براى مردم ابهامى هست، آنجا که دشمن سؤالاتى را مطرح مىکند؛ بذر تردیدى مىکارد و در جامعه مىپاشد، آنجا وظیفه شماست که این بذر تردید را از بیخ و بن در بیاورید و حقایق را روشن کنید.
بیانات در دیدار نمایندگان دوره چهارم مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۷۱/۰۳ / ۲۰
چهار خصوصیت
آن طور که بنده به عنوان یک ناظر در مسائل کشور احساس مىکنم، اگر مجلس شوراى اسلامى چهار خصوصیت داشته باشد، در جایگاه حقیقى خود قرار خواهد داشت. بحمداللَّه امروز تا آنجا که ما مشاهده مىکنیم، مجلس این خصوصیّات را دارد. لکن مىشود هر چه بیشتر به این خصوصیّات افزود و مراقب بود. این چهار خصوصیّت، عبارت است از اوّلاً، احساس مسؤولیت. ثانیاً، استقلال. ثالثاً، شجاعت. رابعاً، فرزانگى و به کار گرفتن فکر و علم و تخصّص.
بیانات در جمع نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۷۳/۰۳ / ۱۱
مزاج سالم
امروز مسؤولیتِ مجلس این است که بنایى بگذارد، کارى کند و مَنِشى نشان دهد که اگر در آینده، نماینده یا نمایندگانى خواستند به خلاف این منش رفتار کنند، مثل مزاج سالمى که جسم بیگانه را به نحوى از انحا از خودش دفع مىکند، مجلس هم آن عضو نامناسب و نا متناسب را دفع کند. این بنا را شما باید امروز بگذارید.
بیانات در جمع نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۷۳/۰۳ / ۱۱
سناریوى دشمن
اینکه مجلس در قضایاى مختلف سیاسى دنیا، در هجمههاى دشمنان به جمهورى اسلامى، قرص و محکم، واضح و آشکار ایستاد و موضع گرفت، واقعاً جاى افتخار دارد، جاى تشکر دارد. من صمیمانه تشکر میکنم و اصرار دارم بر اینکه این مواضع، همچنان با همین استحکام، با همین قوت ادامه داشته باشد؛ چون چالش میان انقلاب اسلامى و استکبار جهانى، چالش مستمرى است، چالش ادامهدارى است. البته به حول و قوهى الهى تا ابد طول نخواهد کشید؛ هرچه زمان میگذرد، کفهى نظام اسلامى سنگینتر میشود، قوىتر میشود. آن روزى که دشمنان احساس نومیدى کنند، هجمهها کم خواهد شد، بتدریج زائل خواهد شد؛ لیکن
تا آن روز، ایستادگى ملت، ایستادگى نخبگان ملت، یک امر ضرورى و لازم است؛ این را باید ادامه داد.
مبادا ظرافتهائى که در نوع برخورد انقلاب با دشمن مورد نظر است، مورد غفلت قرار بگیرد. ببینیم که امروز نقشهى دشمن در مورد انقلاب چیست. به تعبیر متعارف و رائج، سناریوى دشمن را حدس بزنیم، ببینیم دنبال چیست. اگر توانستیم درست بفهمیم، درست حدس بزنیم و در مقابل سناریوى دشمن رفتار و اعمال خودمان را برنامهریزى کردیم، قطعاً دشمن شکست خواهد خورد.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۹۰/۰۳ / ۰۸
مگر آن کسانى که بیگانهاند!
اختلاف سلیقه، اختلاف نظر، اختلاف عقیده در مسائل سیاسى، نباید به چالش میان جناحهاى کشور، میان عناصر کشور منتهى شود… شما در مجلس شوراى اسلامى سهم خودتان را در این زمینه ایفاء کنید. ربطى ندارد این مطلب به اینکه آن کسى که در مجلس است، مال چه نحلهى سیاسى است، چه مذاق سیاسىاى دارد؛ فرقى نمیکند؛ مسئله، مسئلهى دفاع از کشور، دفاع از انقلاب، دفاع از اسلام، دفاع از دستاورد بزرگ ملت ایران است؛ این دیگر بین همهى جناحها مشترک است، مگر آن کسانى که بیگانهاند؛ والّا بین جناحهائى که معتقدند – حالا وابسته به هر نحلهى سیاسى میخواهند باشند – مشترک است.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۹۰/۰۳ / ۰۸
یقهى یکدیگر را نگیرید!
در مجلس، سلائق مختلف و جریانهاى مختلف هستند. بنده هیچ اصرار ندارم که جریانها بیایند همه یکى بشوند؛ نه، اختلاف سلیقه، اختلاف فکر، اختلاف مذاق و اختلاف عقیدهى سیاسى وجود دارد و طبیعى است. این اختلاف سلیقهها در موارد بسیارى مفید است؛ حالا ممکن است یک جاهائى هم ضررهائى داشته باشد. اصرارى نیست بر این که این خطوط حتماً برداشته شود؛ اصرار اولاً بر آن چیزى است که قبلاً گفتم: یقهى یکدیگر را نگیرند؛ اختلاف سلیقه منتهى نشود به کشمکش و دعوا و چالش و دشمن خونى همدیگر شدن و فراموش کردن آمریکا.
متأسفانه بعضى از جناحهاى ما اینجورىاند. وقتى با طرف مقابل مخالف میشوند، دیگر آمریکا فراموش میشود، اسرائیل فراموش میشود، مخالفین انقلاب و دشمنان امام فراموش میشوند؛ تضاد اصلى، میشود همینى که در مقابلش قرار دارد! خب، این غلط است. پس جناحها با همدیگر اینجور جنجال و دعوا نداشته باشند. دوم هم اینکه در بین خودشان خودکنترلى داشته باشند، خودمراقبتى داشته باشند، نگذارند جریانشان انحراف پیدا کند؛ والّا در میان این جریانات، آدمهاى خوب کم نیستند؛ اما وقتى جریان اشکال پیدا کرد، آدمِ خوب را هم با خودش میغلتاند و میبرد. این نکات، جزو چیزهاى روشن و طبیعى است.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۹۰/۰۳ / ۰۸
غفلت و غرور
دشمن یک سناریوى جامع و سر و ته دارى را براى نظام اسلامى و براى حرکت اسلامى و بیدارى اسلامى تدارک دیده است. خوشبختانه ما کفایت برخورد با این سناریو را داریم؛ در این تردیدى نیست… منتها بیم آن هست که ما یا غافل شویم یا مغرور شویم؛ هر دو تاى اینها خطر است. نه باید غفلت کرد و سرگرم کارهاى حاشیهاى شد، نه باید مغرور شد و دشمن را خرد و بیچاره شمرد؛ باید هشیارى باشد. تک تک ماها مخاطب این حرف هستیم. یعنى شما دویست و نود نماینده در مجلس، هر یک یکتان جداگانه مخاطب این خطاب الهى و این مسئولیت الهى هستید؛ باید مواظب باشید.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۹۰/۰۳ / ۰۸
خدا از این گناهان نمیگذرد
ما بار امانت سنگینى را بر دوش گرفتهایم. خداى متعال این بار امانت را بر دوش ما گذاشته. اختیارى هم نیست که بگوئیم خیلى خوب، ما این امانت را نمیخواهیم؛ نه، این امانتى است که باید آن را مقتدرانه و امینانه به سرمنزل رساند. هر کارى که میکنیم – کار سیاسى میکنیم، کار فکرى میکنیم، کار اقتصادى میکنیم، کارهاى مدیریتى میکنیم – همه باید با این نگاه باشد. اگر فارغ از این نگاه کار کردیم، بیم آن هست که کار ما در جهت خلاف این اهداف به کار بیفتد؛ آن وقت مؤاخذهى الهى است. خداى متعال از اینگونه گناهان بزرگ نمیگذرد.
امام(رضوان الله تعالى علیه) در چند مورد از مسائل اجتماعى و گناهان اجتماعى و تخلفات سیاسى و اینجورى، همین تعبیر را داشتند: این گناهى است که خداى متعال از آن نخواهد گذشت، چون توبهاش آسان نیست. خب، انسان از هر گناهى توبه کند، خدا میگذرد؛ اما وقتى انسان یک حرکتى کرد، یک ضربهاى به یک ملت وارد شد، چطور میشود این را توبه کرد؟ چطور میشود جبران کرد؟ چطور میشود از تک تک کسانى که آسیب دیدهاند، انسان استحلال و طلب عفو کند؟ لذا خدا از این گناهان نمیگذرد. حساسیت موضع من و شما از این جهت است.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۹۰/۰۳ / ۰۸
خودنظارتى
اول انقلاب خدمت امام رفتیم، براى اینکه یکى از بزرگانِ بین خودمان را به عنوان رئیس جمهور به امام معرفى کنیم تا امام ایشان را قبول کنند و ما بیائیم ایشان را در حزب جمهورى اسلامى به عنوان رئیس جمهور مطرح کنیم. امام به دلیلى قبول نکردند. بعد به ما گفتند که بروید سراغ مجلس؛ مجلس مهم است. از نگاه رهبر انقلاب و بنیانگذار این نظام و پدید آورندهى این مجموعه، مجلس یک چنین جایگاهى دارد. خب، این را باید نگه داشت، باید آبرویش را حفظ کرد، باید چهرهاش را حفظ کرد؛ این، خودنظارتى لازم دارد. اگر این خودنظارتى نباشد، اشکال به وجود مىآید؛ خود شما هم دارید مىبینید. من پارسال در
این خصوص سفارش کردم. البته اخیراً در مجلس نسبت به این قضیه کارکى انجام گرفت، اما اهمیت این قضیه درست به دست نیامد. این خودنظارتى، تقواى جمعى است.
در این طرح نظارت هم که حالا کلیاتش تصویب شده، دوستان جورى تنظیم کنند که یک نظارت واقعى انجام بگیرد؛ یعنى حالت سازوکار بده بستانى پیش نیاید. جورى عمل کنید که واقعاً یک چشم بصیر و بینائى از خود مجلس مراقبت کند. اینجور نباشد که رودربایستى و بده بستان و اینها بر این قضیه حاکم شود.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۹۰/۰۳ / ۰۸
سال آخر
من در همهى دولتها این سفارش را به دولتىها میکردم که مراقب باشید سال آخر سست نشود. این در مورد مجلس اهمیتش بیشتر است، چون خطرش بیشتر است. سال آخر براى دولتىها فقط همین است که سال آخرشان است؛ خودشان تلاش و تحرکى براى تداوم مسئولیت نمیتوانند داشته باشند؛ اما نمایندهى مجلس چرا، میخواهد تلاش کند، چه کند. این تلاش نبایستى وظیفهى امروز را – که وظیفهى نقد و لازمى است – تحتالشعاع قرار بدهد. من جداً درخواستم از برادران و خواهران این است که این را رعایت کنند.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۹۰/۰۳ / ۰۸
اِن ربک لَبِالمِرصاد!
یک مسئلهى دیگر هم نزدیک شدن به صاحبان قدرت و ثروت است؛ این را ما با شما بىرودربایستى عرض کنیم. بالاخره ما برادرانِ هم هستیم؛ همدیگر را بایستى تواصى به حق و تواصى به خیر کنیم. این خیلى خطر بزرگى است که کسى به خاطر تأمین نمایندگى در یک دوره، نزدیک بشود به صاحبان ثروت یا به صاحبان قدرت؛ این خیلى چیز بدى است؛ این از آن چیزهائى است که خداى متعال از آنها نمیگذرد و انتقام خواهد گرفت. این چیزها روى شخص، روى عاقبت – عاقبت به خیرى که اینقدر برایش اهمیت قائلیم – و روى جامعه اثر منفى میگذارد.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۹۰/۰۳ / ۰۸
آرمانگرائى و واقعبینى
در نگاه به مسائل کشور – که در مورد مسئولیت شما، به شکل قانون و قانونگذارى تجلى میکند – بایستى دو خصوصیت «آرمانگرائى» و «واقعبینى» را در نظر داشت. نگاهتان نگاه آرمانگرا باشد. از آرمانها پائین نیائید، کوتاه نیائید. نگاه باید نگاه آرمانى باشد، منتها با توجه به واقعیت. سقفى را معین میکنیم؛ منتها تکلیفى را که براى خودمان یا دولت یا مسئولین معین خواهیم کرد، بایستى با توجه به واقعیتهاى موجود باشد، منتها به طرف آن آرمان، تا هى این توانائىها روزبهروز بیشتر شود. واقعگرائى به معنائى که در مقابل آرمانگرائى است، مطلوب نیست. ملاک این است که ما میخواهیم به
آن آرمانها برسیم؛ منتها در کنار این، واقعبینى لازم است؛ نباید دچار توهم شد. گاهى ممکن است انسان در تصمیمگیرى، در آنچه که باید انجام بگیرد، دچار توهم باشد؛ خوب، این هم غلط است. آرمانها را باید در نظر داشت. پلهها را باید مطابق با واقعیتهائى که وجود دارد، یکى پس از دیگرى چید و به سمت آن آرمانها پیش رفت. این یک نکته است.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۸۹/۰۳ / ۱۸
اینجور کار خیلى خوب است
کمیسیونها در مجلس خیلى وظیفه و نقش بر عهده دارند. کمسیونها خیلى باید کار کنند. صحن علنى مجلس البته جاى تصمیمگیرى است، اما کار بنیانى در کمیسیونها انجام میگیرد؛ بلکه حتّى ما در طول این سالهاى متمادى در مجلس کسانى را سراغ داشتیم که قبل از اینکه بیایند توى کمیسیون اظهارنظر کنند، خودشان پیشمطالعه میکردند، میرفتند نگاه میکردند، مطالعه میکردند، جوانب قضیه را میسنجیدند. اینجور کارى خیلى خوب است. آن وقت شما هنگامى که وارد مجلس شدید، وارد صحن شدید، قانون که مطرح شد، موافق و مخالف که صحبت میکنند، هر نکتهاى از سخنان آنها مورد توجه قرار میگیرد. این که
نباشد، آدم خالىالذهن باشد، حرف موافق و مخالف مثل این است که یک چیزى دارند توى فضا و هوا میگویند؛
تصمیمگیرى انسان هم تصمیمگیرى متکى به حجت نخواهد بود؛ چه دربارهى قانون، چه دربارهى بعضى از مصوبات دیگر؛ تعیین اشخاص، وزیر، غیر وزیر. وقتى قبلاً مطالعه شده باشد، انسان با حجت وارد میشود. گاهى میشود که ده نفر مخالفت میکنند، فضا فضاى مخالف است؛ اما شما که موافقید، استدلال دارید، فکر دارید و بر طبق آن اجتهاد و فهمى که از مسئله دارید، عمل میکنید؛ این درست است. یعنى میخواهم خدمت آقایان و خانمها عرض کنم که کار بررسى در کمیسیون، بلکه قبل از کمیسیون را باید جدى گرفت. لذا حضور در کمیسیونها خیلى مهم است، و حضور سر ساعت و حضور مستمر خیلى اهمیت دارد.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۸۹/۰۳ / ۱۸
خداى متعال مؤاخذه میکند
نکتهى دیگر دربارهى شأن نظارتى مجلس است. ببینید، مجلس نسبت به دستگاههاى اجرائى کشور شأن نظارتى دارد – که خوب، چیز بسیار بااهمیتى هم هست – یک شأن نظارتى هم براى خود مجلس و براى آحاد نمایندگان تعریف کنید. من معتقدم که شما دو سال دیگر توى مجلسید، معلوم نیست بعد از این توى مجلس باشید یا نباشید؛ ممکن است دیگر هرگز گذارتان به مجلس نیفتد؛ اما صدها و صدها نفر در طول زمان از اینجا عبور خواهند کرد؛ کسانى خواهند آمد و روى این صندلىها خواهند نشست.
اگر شما امروز توانستید یک سازوکار کنترلىِ متقن و محکم براى نظارت بر کار نماینده پایهگذارى کنید، تا هر وقتى که این دستگاه خوب کار کند، اجرش مال شماست؛ مزد الهىاش مال شماست. آن طرف قضیه هم متأسفانه همین جور است. اگر امروز با قدرتى که خدا به شما داده – توان نمایندگى – میتوانید این ابزار کنترلى را کار بگذارید، ولى کار نگذارید، از شما سؤال خواهد شد. روز قیامت خدا سؤال میکند. همهاش اینجور نیست که ما فکر کنیم حرف دادگاهپسند داریم یا نه.
این دادگاهها که چیزى نیست، دادگاههاى بشرى که اهمیتى ندارد؛ دادگاه الهى اهمیت دارد. «یعلم خائنة الاعین و ما تخفى الصّدور»؛ اعماق دلهاى ما براى خدا روشن است. یک کارى بیش از اندازهى تکلیفمان انجام دادیم، هیچ کس نمیفهمد، هیچ کس تشکر نمیکند؛ اما خداى متعال میفهمد، کرامالکاتبین مینویسند و خدا تشکر میکند. یک کوتاهىاى کردیم، هیچ کس نفهمیده؛ ظاهرسازى کردیم، یک جورى که خیال کردند آره، ما کار را خوب انجام دادیم؛ در حالى که در باطن کوتاهى کردیم. هیچ کس نمیفهمد، هیچ کس ما را ملامت نمیکند؛ اما کرامالکاتبین مىبینند، مینویسند و خداى متعال مؤاخذه
میکند. این به نظر من چیز مهمى است.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۸۹/۰۳ / ۱۸
اَلمال الفُتون!
خوب، نماینده – مثل همهى ماها – در معرض اینجور لغزش ها و آسیب ها قرار دارد. مال، فتنهانگیز است. این، حرف من نیست؛ حرف امام سجاد(علیه الصّلاة و السّلام) است؛ «المال الفتون»؛ مال فتنهانگیز. پول، فتنهانگیز است؛ دلها را از راه در میبرد؛ خیلىها را میلرزاند؛ کسانى که آدم خیال نمیکند اینها هم بلغزند، اما آدم مىبیند گاهى میلغزند. قدرت هم همین جور است، رودربایستى هم همین جور است، محبتها هم همین جور است، دشمنىها هم همین جور است؛ ماها را میلغزاند. یک جائى باید بر کارش نظارت کند.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۸۹/۰۳ / ۱۸
یک نگاه به خاستگاه، یک نگاه به هدف
یک تذکر این است که مجلس قوهى مفکرهى کشور است. فکر در لباس قانون تجلى میکند، بعد در سراسر وجود کشور سریان و جریان پیدا میکند. چیزى که دائم باید در نظر باشد، این است که ببینیم فکر این قوهى مفکره اولاً نسبتش با ارزشهاى اساسى انقلاب چیست – چون این شاخهاى روئیده بر بدنهى عظیم و قد کشیده و مستحکم انقلاب است دیگر – ثانیاً نسبتش با جامعه، با مشکلات کشور و با نیازهاى مردم چیست.
یک نگاه به مبدأ، یک نگاه به منتها؛ یک نگاه به خاستگاه، یک نگاه به هدف؛ این باید روشن باشد. اگر این شد، آن وقت قوانین، هم اصیل خواهد بود، درست خواهد بود، صحیح خواهد بود، هم کارآمد خواهد بود. اگر اوّلى نباشد، قانون مثل شاخهى از درخت بریده است؛ اصالت خود را از دست خواهد داد و دیگر قانون اصیلى نیست. اگر دومى نباشد، قانون اصیل است، مشروعیت دارد، اما مقبولیت ندارد. اگر منطبق بر خواستهاى جامعه و نیازهاى فورى و بهروز و نیز نیازهاى بلندمدت جامعه نباشد، آن وقت دیگر مقبولیت نخواهد داشت به حسب هر مقدارى که در آن جهت کمبود دارد. این یک نکته است که باید در نظر باشد.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۸۸/۰۴ / ۰۳
پارازیت
آنى که من میخواهم تأکید کنم و به همهى شما برادران و خواهران عرض کنم، این است که روحیهى تحمل حرف مخالف را در مجلس بالا ببرید. یک چیزى برخلاف نظر شماست؛ خوب، بگوید؛ آسمان که به زمین نمىآید. گوش کنید، بعد هم با استدلال آن را رد کنید. اگر وقت رد کردن و جواب گفتن ندارید، برطبق آن رأى ندهید، عمل نکنید. اگر رفیقى، دوست و آشنائى دارید که میخواهید ذهن او را روشن کنید، خیلى خوب، آهسته به او بگوئید. نگذارید گفتنها و اظهار نظر کردنها ابتر و ناقص بماند. متأسفانه در مجالس ما از اوائل هم این حالت بود که یک عدهاى وسط صحبتى، وسط حرفى، پرخاشگرانه صدا را بلند کنند و حرف
بزنند.
من یادم هست زمان ریاست جمهورى یک بار رفتم مجلس براى یک موضوعى، یک سخنرانى در مجلس داشتم؛ سخنرانى طولانى و مفصلى هم شد. یکى از نمایندگان که با ما دوست هم بود، اما زاویه داشت دیگر – از لحاظ افکار سیاسى، یک زاویهاى با ما داشت؛ که آن وقتها میدانید یک مقدارى برخوردها تند و تیز بود – از آن ته مجلس هى شروع کرد با صداى بلند حرف زدن؛ به قول آقایان پارازیت دادن. من میگفتم خوب، برادر عزیز! من حرفهایم را میزنم، شما هم قبول نکن؛ اینکه اشکالى ندارد. ساکت میشد، اما بعد از یک لحظهاى باز صدایش را بلند میکرد.
او را بعد دیدم، گفتم شما چرا اینجورى میکنید؟ خوب، حرف را گوش کنید؛ بعد هم بیائید شما بایستید آنجا – مجلس است، مال شماست – حرف خودتان را بزنید. من که آمدم حرف بزنم، رئیس جمهورم، میروم بیرون؛ مجلس در اختیار شماست؛ هرچه خواستید، بگوئید. گفت نه، نکتهاش این است که شما وقتى میگوئید، در دل بعضىها اثر میگذارید؛ من میخواهم از همین اثر جلوگیرى کنم! خوب، این یک روشى است؛ اما به نظر من روش مجلس شوراى اسلامىِ مجمع نخبگان جامعهى اسلامى نیست.
بیانات در دیدار نمایندگان مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۸۸/۰۴ / ۰۳
تضییع وقت مجلس
یک وقتى امام به نمایندگان مجلس شوراى اسلامى فرمودند که درست است که هر چه شما تصویب کنید به شوراى نگهبان مىرود و اگر مخالف قانون اساسى بود رد مىشود؛ اما این معنایش این نیست که شما از اول، چیزى را که مىدانید مخالف قانون اساسى است تصویب کنید و به آنجا بفرستید؛ آنها هم رد مىکنند؛ بعد هم بالاخره یک مجمع تشخیصى وجود دارد که برود آنجا! نه، این تضییع وقت مجلس است: آوردن قانونى که صریحاً بر خلاف قانون اساسى است به مجلس، یا وارد شدن به بعضى از جزئیاتِ مسائل اجرائى.
بیانات در دیدار نمایندگان هفتمین دوره مجلس شوراى اسلامى – ۱۳۸۶/۰۳ / ۰۸
گردآوری و تنظیم: احسان اکبری تبار /
منبع : پایگاه تحلیلی رصد