یادداشت شریعتمداری با موضوع غصه گلوگیر!
افکار: اواخر دهه ۶۰ روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز از یک چالش جدی میان مسئولان اداره مهاجرت آمریکا و مقامات امنیتی این کشور خبر داد.
اواخر دهه ۶۰ روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز از یک چالش جدی میان مسئولان اداره مهاجرت آمریکا و مقامات امنیتی این کشور خبر داد. موضوع چالش درخواست پناهندگی چند صد ایرانی به آمریکا بود که در آن هنگام به دلایلی متفاوت از جمله، عضویت در گروههای تروریستی، نارضایتی از حاکمیت اسلام و یا ارتکاب جرایمی که تعقیب کیفری به دنبال داشت از ایران گریخته و در کشورهای پاکستان، ترکیه و شیخ نشین های خلیج فارس در انتظار پذیرش پناهندگی خود از سوی آمریکا نشسته بودند. به گزارش نیویورک تایمز، مقامات امنیتی آمریکا اصرار بر پذیرش پناهندگی آنان داشتند و استدلال می کردند که اگر به این عده
پناهندگی داده نشود، گروههای مخالف جمهوری اسلامی ایران - اپوزیسیون - خود را بی پشتوانه و بدون حامی تلقی می کنند و این تلقی می تواند مخالفان کنونی نظام اسلامی و یا کسانی که بعدها به صف مخالفان می پیوندند - بخوانید شکار سرویس های اطلاعاتی آمریکا و متحدانش می شوند - را بی انگیزه کرده و یا به انگیزه آنان آسیب جدی برساند. گفتنی است که هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا نیز سال گذشته در کمیسیون روابط خارجی سنای آمریکا با همین استدلال برای کمک به عوامل فتنه در ایران، بودجه اختصاصی گرفته بود.
نگاه این نوشته اما، به پاسخی است که آن روزها - دهه ۶۰ - مسئولان اداره مهاجرت آمریکا در مقابل استدلال مقامات امنیتی این کشور ارائه کرده بودند. به نوشته نیویورک تایمز، کارشناسان اداره مهاجرت معتقد بودند که این چند صد ایرانی منتظر پناهندگی، اگرچه اکنون در صف اپوزیسیون جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته اند و شاید بازگشت آنان به آموزه های اسلامی دور از انتظار باشد، ولی فرزندان آنها در آمریکا و بستگان نزدیکی که در ایران دارند، قابل کنترل نیستند، چرا که آنها به هر حال مسلمانند و باید بپذیریم که نظام اسلامی ایران، ریشه در باورهای اسلامی دارد، بنابراین چنانچه برخی از
فرزندان این چند صد متقاضی پناهندگی در پی بازگشت به باورهای دینی والدین خود باشند، هر یک از آنها می توانند به یک معضل جدی و یک جای پا برای ایران در جامعه آمریکا تبدیل شوند.
از نتیجه این چالش خبری در دست نیست، اما این روزها، گزارش های فراوانی حکایت از آن دارند که فرزندان برخی از ضدانقلابیون فراری و پناهنده به آمریکا و کشورهای اروپایی، با بحران هویت جدی روبرو شده اند و از آنجا که امروزه - در عصر انفجار اطلاعات - محاصره خبری و پیشگیری از انتشار اخبار و گزارش ها تقریباً ناممکن است، فرزندان ضدانقلابیون فراری و پناهنده برخلاف میل والدین خود و علی رغم سانسور گسترده خبری، به آسانی در معرض دریافت واقعیات قرار دارند و از سوی دیگر به دلیل فطرت های پاک و دست نخورده خویش، مانند والدین خود انگیزه خیانت و جنایت ندارند و اولین پرسشی که به ذهن آنان
خطور می کند، چرایی فرار والدین و خیانت آشکار آنها به اسلام و مردم ایران است.
در ستون اخبار ویژه کیهان پنج شنبه خبری داشتیم با این عنوان که «وقتی پسر ۸ ساله، مجری لاابالی BBC را کلافه می کند» در این خبر «فرناز - ق» که به اتفاق همسرش «سینا - م» به لندن گریخته و ضمن اخذ پناهندگی از انگلیس به استخدام بخش فارسی رادیو بی بی سی درآمده است؛ از - به قول خودش - بحران هویت فرزندش «مانی» سخن می گوید که در یک مدرسه در لندن مشغول تحصیل است و از همکلاسی های مسلمان خود چیزهایی درباره اسلام شنیده است، مانی از پدر و مادرش می پرسد؛ مگر ما مسلمان نیستیم؟ پس چرا نماز نمی خوانیم؟ چرا فلان چیز را می خوریم و فلان چیز را می نوشیم که در اسلام حرام است و… اصلاً چرا به
اینجاآمده ایم؟ مگر ایران وطن ما نیست؟ مگر… پس چرا؟! مگر… پس چرا؟! و…
کافی است در یکی از موتورهای جستجوگر اینترنتی - مخصوصاً در فضای انگلیسی زبان - موضوع یاد شده را جستجو کنید تا هزاران نمونه مشابه دیگر را شاهد باشید و به خاویر سولانا مسئول پیشین سیاست خارجی اتحادیه اروپا حق بدهید که با نگرانی از گسترش اسلام در غرب یاد می کرد و معتقد بود برای مقابله با فراگیری الگوی انقلاب اسلامی ایران، ابتدا باید از ۱۳ میلیون مسلمانی که در اروپا زندگی می کنند شروع کنیم و این پدیده را در خانه خویش مهار کنیم…
چند سال قبل عضو یکی از گروههای مارکسیست را دیدم که به لطف خدای مهربان از گمراهی بیرون آمده و در سایه اسلام عزیز زندگی می کرد. وقتی از گذشته و مرور خاطرات آن روزها سخن به میان آمد، اشک در چشمانش حلقه زد و در حالی که صدایش به هق هق گریه شبیه بود گفت؛ می بینی که سن و سالی از من گذشته و برف پیری بر سر و صورتم باریده، به خاطر نجات از گمراهی خدارا شاکرم ولی غصه ای گلوگیر دارم. من باعثگمراهی چند نفری شده ام که حالا دیگر به آنها دسترسی ندارم!…
حسين شريعتمداري