استفاده از از اعتبار امام(ره) و رهبری برای پیروزی در انتخابات چه پیامدی دارد؟
افکارنیوز: معترضان به انتخابات نه تنها مخالفان رهبری، معارضین نظام و خائنین به اسلام، بلکه دشمنان ملی معرفی می شوند، از سوی دیگر گروهی از رسانههای اپوزیسیون نیز که از عملکرد جمهوری اسلامی ناراضی هستند، اقدام به هتک ارزشهای متعالیتری نظیر جایگاه امام راحل، روحانیت و احکام اسلامی، ائمه و پیامبر(ص) و حتی به سخره گرفتن خداوند می کنند و به گونهای دیگر بر شتاب متراکم کردن ارزشها که نتیجهای جز افزایش بی اعتقادی به دین واخلاق در یک گروه و انباشته شدن تنفر و تحقیرشدگی در گروهی دیگر دارد، می افزایند.
آینده:حمایت از كاندیدای یك طیف سیاسی یك ارزش لایه پایین در حد هواداران وی است، اما اگر این ارزش معادل یك نگرش سیاسی تلقی شود، طبیعتا اكثر قریب به اتفاق معتقدان به آن نگرش، خود را ملزم به حمایت از فرد مذكور هرچند به طور مصلحتی می دانند.
اگر این لایه های ارزشی باز هم متراکم شود و حمایت از این کاندیدا مساوی با اعتقاد و حمایت از رهبری تلقی شود، طبیعی است طیف گستردهتری از افراد که حتی به این کاندیدا و طیف سیاسی وی تعلق ندارند، در حیطه حمایت از وی وارد می شوند. تداوم تراکم و تعمیم این فرد به کل نظام و سپس اسلام و ارزشهای دینی نیز همین نتیجه را دربر خواهد داشت؛ یعنی بخش های بیشتری از جامعه در حیطه حمایت از این فرد وارد می شوند.
بنابراین یک راه نسبتا آسان برای پیروزی سیاسی یک فرد، این است که فرد در صورت در اختیار داشتن امکانات لازم از قبیل ارتباطات، پشتوانه سیاسی و رسانه، حمایت از خود را معادل حمایت از یک جریان سیاسی نظیر اصولگرایان، حمایت از رهبری، حمایت از نظام و حمایت از اسلام جلوه دهد. به همین ترتیب رقبای خود را مخالفین اصولگرایی، مخالفین رهبری، مخالفین نظام و مخالفین اسلام معرفی کند.
اکنون باید پرسید پیامد این گونه استفاده از ارزش ها و متراکم کردن آنها چیست؟
بدون تردید، پس از کامیابی موقت در این نوع استفاده از ارزش ها، شاهد پدیده سست شدن ارزش های مورد استفاده در جامعه خواهیم بود.
به زبان دیگر، آن نظام ارزشی پایدارتر خواهد بود که برخلاف جهت متراکم، از نظر اجتماعی خود را منبسط کرده و توسعه دهد. نظام ارزشی که بتواند اقشار و گروه های اجتماعی بیشتری را پوشش دهد، به طور طبیعی از انعطاف و ظرفیت بیشتری برای پایداری برخوردار است.
در مبانی اسلامی نیز شاهد چنین رویکردی هستیم، فرد به صرف بر زبان آوردن شهادتین، مؤمن در حوزه جامعه اسلامی تلقی می شود و در این مسیر طولانی تا رسیدن به مقامات معنوی، اقشار و گروههای فراوانی با عمق متفاوتی از دینداری شامل می شوند.
اکنون به جامعه بازگردیم، همان گونه که در طول سالهای پس از انقلاب مشاهده شده است، برخی گروهها و جریانات متفاوت سیاسی برحسب ارتباطات، پشتوانه و امکانات خود، در زمانهای مختلف سعی داشتند خود را با ارزشهای بالاتر گره بزنند. به طور نمونه در انتخابات مجلس سوم جناح چپ خود را حامی اسلام ناب و مورد حمایت امام خمینی(ره) و جناح راست را اسلام آمریکایی و مورد شماتت امام جلوه داد و موفق به پیروزی در انتخابات شد.
در انتخابات مجلس چهارم نیز شبیه همین عمل از سوی جناح راست انجام گردید و این جناح خود را حامی هاشمی و رهبری و جناح چپ را چوب لای چرخ گذار دولت قلمداد کرد.
در انتخابات مجلس پنجم جناح راست خود را جناح ارزشی و رقبا را لیبرال و غیرارزشی معرفی کرد.
بنابراین مشاهده میکنیم تقریبا حدود یک دهه، سیاست متراکم کردن ارزش ها موجب کامیابی استفاده کنندگان از آنها شد و هم جناح چپ و هم جناح راست برتری بر رقیب را مدیون همین تاکتیک سیاسی بودند؛ اما همان گونه که ذکر شد، پیامد این اقدام در درازمدت به سست شدن پایگاه اجتماعی ارزشهای مذکور انجامید و عملا در هفتمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در دوم خرداد ۱۳۷۶ کاندیدای منسوب به حمایت از سوی رهبری با رویگردانی اکثریت جامعه مواجه شد.
در انتخابات سال گذشته و حوادثپس از آن نیز بار دیگر تاکتیک متراکم کردن ارزشها برای رقابتهای انتخاباتی مورد استفاده قرار گرفت و صرف نظر از توفیق یا عدم توفیق آن موجب آسیب دیدن بیش از پیش نظام ارزشی جامعه، به ویژه لایههای حمایت از رهبری و حمایت از نظام شد و بخش قابل توجهی از جامعه به دلیل حاکم شدن روحیه افراطی در هر دو طرف که از ۱۳ آبان آغاز و در ۱۶ آذر و تشییع جنازه آیت الله منتظری تداوم یافت، در روز عاشورا نیز در ابعاد رادیکال تری ظاهر شد.
این اقدام که به نوعی هتک حرمت رهبر انقلاب محسوب می شد، اگرچه اقدامی ناپسند و نیازمند نفی و اصلاح از سوی تمامی فعالان سیاسی کشور به ویژه معترضان بود، که بموقع وبصورت قاطع انجام نشد، اما عملکرد رسانههای رسمی به ویژه صداوسیما در معرفی حوادثروز عاشورا به عنوان هتک حرمت اسلام و اهل بیت، نیز شیوه دیگری از متراکم کردن ارزش ها بود.
هدف از این اقدام، تهییج کسانی بود که حساسیت کمتری نسبت به هتک حرمت رهبری داشته، اما نسبت به هتک حرمت اهل بیت و اسلام دارای تعصب دینی هستند، و در عمل نتیجه مورد نظر نیز از این سیاست حاصل شد.
اکنون نیز گاه در رسانه های رسمی، خط پیوند زدن معترضان با گروهک تروریستی مجاهدین خلق که به جهت همکاری با رژیم بعثی صدام، حتی از نظر گروهی از اپوزیسیون خارج نشین جمهوری اسلامی که به تمامیت ارضی و حفظ ایران اعتقاد دارند، نیز مطرود است، دنبال می شود.
بر اساس این خط، معترضان به انتخابات نه تنها مخالفان رهبری، معارضین نظام و خائنین به اسلام، بلکه دشمنان ملی معرفی می شوند، بنابراین در این مورد نیز جریان متراکم کردن ارزش ها به خوبی مشاهده می شود.
در حالی که رهبری بارها برخطای تحلیلی سران معترضین و عدم اثبات مدرک وابستگی آنان به بیگانگان تاکید کرده و از جمله در سفر اخیر قم نیز از واژه غفلت برای قضاوت درباره این گروه استفاده کردند.
از سوی دیگر گروهی از رسانههای اپوزیسیون نیز كه از عملكرد جمهوری اسلامی ناراضی هستند، اقدام به هتك ارزشهای متعالیتری نظیر جایگاه امام راحل، روحانیت و احكام اسلامی، ائمه و پیامبر(ص) و حتی به سخره گرفتن خداوند می كنند و به گونهای دیگر بر شتاب متراكم كردن ارزشها كه نتیجهای جز افزایش بی اعتقادی به دین واخلاق در یك گروه و انباشته شدن تنفر و تحقیرشدگی در گروهی دیگر دارد، می افزایند...