سینمای زرد در ایران + عکس
در سینمایی که میتوان نقش مکمل مقابل بازیگران مطرح زن و مرد را خرید و فیلمنامه را نیز با چند ده میلیون تومان به شکلی تغییر داد که بازیگران مطرح زن یا مرد عاشق شما باشند، بازیگری به شرط جذب چند بازیگر زن و مرد دارای جذابیت های ظاهری و تهیه یک فیلمنامه زرد، قبول میکند فیلمی را به نام دیگری کارگردانی کند، در سینمایی که بازیگران هالیوود در برابر آرایش و چهره های رنگ کرده شان باید لنگ بیندازند …
" فیلم فارسی "، برای برخی آثاری که در سال های اخیر و به خصوص در ۸۹ اکران شد، یک نشان افتخار است!؛ نشانی بیانگر قدری از فرهنگ کوچه بازاری ایران به همراه مبتذل کاری ها و عیاشی های معمول گروهی. اما چون برخی فیلم های اکران شده نتوانسته اند این چهارچوب را هم رعایت کنند، عنوان فیلمفارسی زیادی شان است؛ به خصوص آنکه دستگاه های فرهنگی بر روی این واِه حساسیت دارند و وقتی چنین واژه ای به عنوان توصیف ضعیف ترین و زردترین آثار اکران شده یا در صف اکران بیان میشود، داغ میکنند؛ پس شان فیلم فارسی را حفظ می کنیم و همان عبارت سینمای زرد را برای مجموعه آثار ساخته شده و به نمایش
درآمده با این سبک و محتوا ذکر میکنیم!
به گزارش سرویس فرهنگی هنری آینده؛ سینمای ایران در سال ۱۳۸۹ روزهای بدتری نسبت به سال های ۸۸،۸۷ و ۸۶ داشته و این تلخی اوقات صرفاً مربوط به سقوط آمار فروش نبوده، بلکه بی ارزشی آثار تولیدی و اکران شده سینمای ایران نیز به شکل اسف باری نیز افزایش پیدا کرده تا کمتر خانواده ای گرایش داشته باشد، ساعتی از اوقاتش را به مشاهده این آثار سپری کند. از آن بدتر اینکه تغییری مشاهده نمیشود که امیدوار بود اوضاع بهتر گردد و در شرایطی که هر روز تلویزیون برای برون رفت از آن میزگرد میگذارد و علی رغم خساست در تبلیغ رایگان، جان نثارانه تبلیغ فیلم های سینمایی را میکند اما فرجی حاصل
شدنی نیست.
سینمای فاخر هم که امثال ابراهیم حاتمی کیا و مجید مجیدی به عنوان سرآمدان حال حاضرش شناخته میشوند نیز آنقدر کم کار شده اند که حتی ۵ درصد تولیدات سینمایی ایران را نمیتوان به آنها نسبت داد و به این دل بست که در ماه ها یا سال های نزدیک، نسل جدید " کاگردانان فیلم اولی " که به مدد سوبسیدهای برخی نهادهاٰ به این مقام نائل آمده اند، به این سمت و سو گرایش نشان دهند، چرا که ته مایه فیلم های ضعیف و بازیگران این " فیلم اولی ها " هم جز همان بازیگران فیلم های زرد که چیزی از بازیگری نمیدانند و نان زییایی و لوندیشان را میخورند نیست.
در سینمایی که میتوان نقش مکمل مقابل بازیگران مطرح زن و مرد را خرید و فیلمنامه را نیز با چند ده میلیون تومان به شکلی تغییر داد که بازیگران مطرح زن یا مرد عاشق شما باشد و پارتنر متمول آدم حسابش نکند(!)، در سینمایی که یک بازیگر به شرط جذب چند بازیگر زن و مرد دارای جذابیت های ظاهری و تهیه یک فیلم نامه زرد، قبول میکند فیلمی را به نام دیگری کارگردانی کند و صرفاً مزایایش را ببرد، در سینمایی که بازیگران هالیوود در برابر آرایش و چهره های رنگ کرده شان باید لونگ بیاندازند و راز و رزم کسب ثروت صرفاً در قبال چهره و چیزهای دیگر را از همکاران ایرانی شان یاد بگیرند، حقیقتاً
فروش ۴۰۰ تا ۷۰۰ میلیونی برخی فیلم ها، ظلم به آثاری است که یا در صف اکران تلف میشوند یا کلاً قید فروش را میزنند و در جشنواره هاٰ خرج تولیدشان را در می آورند.
البته در تمامی آثار زرد تمامی این اتفاقات نمی افتد اما قطعاً در هر اثر بخشی از این اتفاقات به وقوع میپیوندد که بیننده ژس از مشاهده فیلم، احساس میکند دو ساعت وقتی را که میتوانسته صرف استراحت و خواب عصر نماید، به اشتباه و با هزینه گزاف صرف مشاهده این اثر کرده و افسوس میخورد که چرا چنین اثری را مشاهده کرد و با رفیقش جای بهتری قرار نگذاشته است که اگر بازیگری و سناریو نمره شان صفر است، حداقل در طول دو ساعت یک بخش تازه و یا یک ماجرای سرگرم کننده غیرتکراری داشته باشد و حوصله دو طرف در طول فیلم سر نرود و از این جهت میتوان به فیلم سازان زرد مژده داد که با این وضعیت، در
آینده و به مروز دوست دختر، پسرها هم مشتری این فیلم ها نخواهند بود!
به خلاصه داستان برخی از فیلمهای اکران شده، در حال اکران و یا در صف اکران توجه کنید:
افراطی ها: این اثر که برخلاف نظر کارگردانش شباهت های بی بدیلی از انتخاب بازیگر گرفته تا انتخاب فونت پوسترهایش(!) دارد، داستان اشخاصی است که از زندان آزاد میشوند و عین بسیاری داستان ها فیلم های دیگر و به تقلید از فیلم هندی ها، یکی از بازیگران در خیابان با مردی آشنا میشود و بعد آن مرد این خانم را راضی میک ند که با وی ازدواج کند و عشق آتشینی شکل میگیرد که لابه لایش نیز چند ترانه جای گرفته تا فیلم هندی ها کلاسشان بالاتر قرار گیرد. رقم فروشش ۷۱۷ میلیون تومان بوده و این نیاز به تقدیر از بابت حسن انتخاب مخاطبان دارد.
پوپک و مش ماشاءالله: پوپک برادرزاده احترام خانم از کانادا به ایران میآید. احترام خانم به علت مشغله زیاد سکته میکند و پوپک را به مش ماشاالله میسپرد و ماجراهای پوپک و مش ماشاالله که از دو دنیای متفاوت هستند، آغاز میشود تا طبیعتاً عشق و عاشقی که نقش مهناز افشار هم این وسط مشخص میشود برجسته گردد و این آشنایی و دیالوگ های گنجانده شده در آن بتوند بیش از یک میلیارد تومان بفروشد!
پسر آدم دختر حوا: این اثر رامبد جوان تلاش کرده بود متفاوت با سینمای روحوضی پیش و بعد از انقلاب، نوع متفاوتی از طنز را برپایه تقابل شخصیتها و طنز موقعیتهای نمایشی در ساختاری کپی برداری شده و یا الگو گرفته شده از برخی آثار سینمای آمریکا بپرورد و گاه با شوخی های مبتذل و نامتجانس با چهارچوب اولیه ارزشی سینمای ایران تلاش کند، مخاطبان بیشتری را به سالن ها بکشد. این داستان نیز مربوط به عشق و عاشقی دو وکیل دادگستری پس از کل کل های جانکاه است که خوب هم جواب داد و ۸۳۹ میلیون تومان فروش داشته است!
هرچه خدا بخواهد: یکی از منتقدان در خصوص این فیلم به جمله معروفی اشاره کرده بود که میگوید اگر در صحنهای از فیلم یک اسلحه وجود داشت و در طول فیلم از آن استفاده نشد، باید در پایان آن فیلم، با آن اسلحه به سازنده فیلم شلیک کرد! واقعاً اگر قرار بود این تعریف از حال لطیفه خارج شود، چرا نباید از نوید میهن دوست کارگردان نه چندان مطرح این فیلم حال و احوالی پرسید؟ فیلم داستان مرگ پدر و مادری در کیش است که پس از آن، فرزندانشان برای پیگیری ماجراها به کیش میروند و در این اثر نیز بازیگران خوشگل که احتمالاً وضع مالی خوبی دارند و به محض اکران فیلمَ، تصاویرشان را در حالاتی خاص
در فضای وب توزیع شده مشاهده میشوند که دقیقاً مشخص نیست با این بازی ضعیف شان چقدر حضورشان در تسهیل مسائل مالی فیلم، موثر بوده است. تینا آخوندتبار که یکی از این بازیگران است و تصویرش در ابتدای این مطلب و نمایه قرار گرفته، یکی این بازیگرانی است که چهره اش توانسته جای خالی الناز شاکردوست را پر کند! این فیلم به تازگی اکران شده و قضاوت درباره فروشش زود است اما شاید مثل آثار فوق الاشاره بالای ۵۰۰ میلیون بفروشد.
بعد از ظهر سگی سگی: این فیلم هم اثر یک کارگردان فیلم اولی به نام مصطفی کیایی است که تا اینجای کار هزینه فیلمش هم در نیامده است. خلاصه داستانی که از این فیلم منتشر شده در این حد بوده که فیلم بعداز ظهر سگی سگی داستان زندگی یک مهندس مکانیک است که طرح هایی نو برای کارخانه خودروسازی دارد اما وقتی با مخالفت مدیر عامل مواجه می شود تصمیم می گیرد… و بیشتر چیزی بیان شده تا داستان احتمالی او نرود و همین میزان فروش هم از دست نرود! اشاره به برخی بازیگرانش هم برای آنکه قصه این فیلم بلند دست بیننده بیاید، بد نیست: مجید صالحی، بهاره رهنما، علی صادقی، حقیقی و رضا عطاران!
دردسر بزرگ: مهدی گلستانه هم جزو کارگردانان فیلم اولی است که بعید به نظر میرسد فیلمش بتواند هزینه هایی که برای تهیه اش شده، در فروش به دست آورد. فیلم داستان جوانی را روایت میکند که برای موفقیت در کسب و کار در موقعیتهای مختلفی قرار میگیرد که مورد سؤاستفاده قرار گرفته و باعثمیشود به باور جدیدی از… و ادامه اش را باید روی پرده ببنید! برای آنکه بیشتر جلب شوید ببنید باید تاکید کنیم که چهره هایی چون حامد کمیلی، لیلا اوتادی، رضا داودنژاد، بهاره افشاری، فتحعلی اویسی و سحر قریشی، محمد شیری، احمد پورمخبر در آن بازی میکنند و کارگردانش نیز در گفت وگویی عنوان کرده
دوست ندارد، فیلم معناگرا بسازد.
داماد خجالتی: این فیلم با کارگردانی در ژانر کمدی، داستان زوج جوانی را روایت میکند که شب عروسی دچار اختلاف شده و این اختلاف به مشکلی ریشهای در زندگی مشترکشان تبدیل میشود که حمید گودرزی، حدیثفولادوند و فتحعلی اویسی یکی از آثاری است که میتوان در کنار کما، چپ دست و شارلاتان قرارش داد و به عمق آنچه قرار است روی پرده سینما مشاهده کنید، پی برد! حال با این تفاسیر این فیلم از مورد حمایت نیز قرار میگیرد تا این اثر فاخر سینمای ایران احیاناً متضرر نشود! این فیلم، داستان دختری به نام فرشته است که مدتها در پی یافتن کار است و سرانجام بعد از این در و آن در زدن، به
شرکتی مراجعه میکند که بیشباهت به سرزمین عجایب نیست. فرشته در این شرکت صاحب شغل و جایگاه غیرقابل تصوری شده و سرنوشت شگفتانگیزی برایش رغم میخورد!
عروسک: عروسک که به هفتمین تجربه سینمایی ابراهیم وحیدزاده قرار است از اول دی ماه در گروه سینمایی آفریقا اکران شود، به نظر میرسد شبیه شام عروسی و تاکسی نارنجی این کارگردان باشد و از این حیثمیتوان حدس زد با بازی لیلی اوتادی، بهنوش بختیاری و حسام نواب صفوی و نام شکلیش چه محتوای ارزشمندی به همراه خواهد داشت!
نامزد آمریکایی من: نامزد آمریکایی من دومین ساخته داوود توحیدپرست بعد از فیلم سینمایی معصوم است که سال ۸۶ تولید شد ولی نتوانست پروانه نمایش بگیرد و با نظر مسئولان سینمایی موفق به دریافت پروانه نمایش شده و بعد از اعمال تغییرات لازم اکران خواهد شد. این طور که کارگردان اثر گفته است حدود ۶ دقیقه از فیلم کم شده و پلانهای جایگزین در پایان سال گذشته فیلم برداری شده و قرار است پس از تدوین و موسیقی و میکس مجدد به اکران عمومی برسد. دختری زیبا و متمول میخواهد ثابت کند که بچههای جنوب شهر به درد لای جرز میخورند و با همین داستان بروید به پیش و ببیند چه قرار است از این
فیلم نصیب مخاطب عام شود!
با این وصف تکلیف قشر فرهنگی و خاص نیز مشخص است که این روزها به دستفروشان، سفارش برخی آثار کلاسیک و دارای محتوای سینمای اروپا و آمریکا و حتی شرق آسیا را میدهند و این تاسف آور است که امروز سینمای ژاپن و کره بسیاری آثارشان به لحاظ محتوایی فاخرتر از سینمای کنونی ایران شده است و حتی قراردادن برخی آثارش کنار فیلم فارسی نیز توهینی به این سینما میباشد، چرا که نه این سینما پارامترهای سینمایی خارجی را در خود جای داده و نه تلاش میکند پارامترهای سینمای بومی را به دست آورد که حداقل بتوان در یک قالب مشخص تعریفش کرد.
نکته جالب آنکه برخی از این آثار مورد حمایت بنیاد فارابی بوده و یا این بنیاد که باید نگاه حمایتی از فیلم های دارای محتوای ارزشمند و غیرحمایتی از فیلم های سخیف داشته باشد، در قبال فیلم های زرد صرفاً به اظهار تاسف و انتقاد میپردازند که به خروج وضعیت سینمای ایران از این سطح نازل و جلوگیری از افت فروش سالیانه و کاهش جدی مخاطب اش، این انتقادات کمک خاصی نمیکند. با این تفاسیر چرا نباید کاری که وزارت فرهنگ و ارشاد تمایلی به انجامش ندارد را اجرایی کنند و همانگونه که در هالیوود فروش برخی فیلم ها در باکس آفیس به ۱۰۰ هزار دلار نمیرسد، ترجیح نمیدهند این فیلم ها را تحریم
کنند تا کارگردانان، تهیه کنندگان و سرمایه گذاران به این نتیجه برسند که سینمای زرد دیگر فروش ندارد و سراغ تیپ فیلم نامه های حاتمی کیا و مجیدی بروند؟ آیا راهی جز دعوت مردم به تحریم سینمای زرد با این بازیگرانش، پیش از مرگ قطعی سینمای ایران مانده است؟