مدیر عامل بی تعهد می خواست عکسهای ایرنا را به یغما ببرد
علی فریدونی عکاس قدیمی و نام آشنای ایرنا گفت وگوی مفصل و زیبایی را با خبرگزاری فارس انجام داده است که بخشهای خواندنی زیادی به خصوص دربراه خاطرات جنگ دارد. در ادامه بخشهایی از این گفت و گو را انتخاب کرده ایم که از نظرتان می گذرد
* در مرحله سوم عملیات بعد از تجدید قوا، نیروها به میدان مین برخورد کردند که دستور عبور از آن داده شد. عبور از میدان مین از دو محور بود که یک سمت سپاه و بسیج بودند و سمت دیگر دست ارتش بود. ۱۵۰ نفر از بچههای سپاه و بسیج بعد از شنیدن دستور عبور از میدان مین داوطلب شدند تا قلت بزنند روی مین تا معبری باز شود و دیگران رد شوند، از بیسیمها صدای " الله اکبر " گفتن رزمندهها میآمد و بعد صدای انفجار مین شنیده میشد. بچههای سپاه میدان میان را رد کردند اما نیروهای ارتش از این دستور سر باز زدند و به این دلیل که آنها عبور نکردند. زمان گذشت و هوا روشن شد. عراقی ها متوجه
شدند و بچههای سپاه بسیجی را قیچی کردند، عده زیادی قتل عام شدند و عدهای دیگر راه برگشت را گم کردند. هنگام برگشت از جادههای " رملی " آنقدر خسته شده بودند که اسلحه و لباس خود را زمین انداخته بودند.![]()
فضا واقعا وحشتناک و دلخراش بود. رزمندهها با حالتهای زیبایی به شهادت رسیده بودند. یکی از آنها با مشت گره شده شهید شده بود و این نشان از تعصب او داشت، دستش خشک شده بود و مجبور شدند استخوانش را بشکنند بعد او را دفن کنند. یکی دیگر از شهدا به حالت سجده افتاده بود. یکی از شهدا " آرپیجی " اش را به حالتی بغل کرده بود که انگار معشوقاش را در آغوش گرفته است. دیدن این صحنه برایم بسیار سخت و تلخ بود. من در طول عمرم دوباره صحرای کربلا را درک کردم که یک دفعه در این روز بود.
*ما در " چهارراه عباسی " زندگی میکردیم. یکی از بچه محلههایمان جوانی بود به اسم " داود ابراهیمی " که معروف بود به " داود دیوانه " او بسیار پر شر و شور و به نوعی لات محل بود. هر کجا که دعوا میشد به او پولی میدادند و برای چاقو کشی و کتککاری صدایش میکردند. روزی در جبهه به همراه ماشینی میرفتم خط که کنار جاده ستونی از رزمندگان در حال پیاده روی بودند، من جثه ریزی داشتم و به راحتی نصف بدنم را از شیشه ماشین آوردم بیرون تا از آنها عکس بگیرم که چهره رزمنده سر ستون به نظرم آشنا آمد، لحظهای با خودم فکر کردم آیا این همان " داود دیوانه " است؟! خدایا! باورم نمیشد. صدایش کردم
داود! دیدم برگشت از راننده خواهش کردم نگه دارد. از ماشین آمدم پایین، از دیدن یکدیگر خیلی خوشحال شده بودیم، بغلش کردم. پرسیدم تو این جا چه میکنی؟! گفت: آمدم جبهه الان هم چون منطقه عملیاتی زمین رملی دارد ما را روزی ۲-۳ ساعت پیاده میبرند تا ماهیچههای پایمان قوی شود. متوجه شدم چون از ستون چند لحظهای خارج شده معذب است، گفت: فرماندهمان گفته هر کس از ستون خارج شود به عنوان تنبیه، حق ندارد در شب اول عملیات حضور داشته باشد. او عجلهاش برای برگشتن به داخل ستون این بود که تنبیه نشود. بعدا شنیدم که در عملیات رمضان کولاک کرده و چندین تانک عراقی را منهدم کرده بود.
یک فریم عکس از او انداختم و سوار ماشین شدم. یک روز بعد او را در خط دیدم در حالی که یک کلاه نخی سرش کرده بود، " داود دیوانه " در جبهه لقبش " شکارچی تانک " بود وقتی میرود برای زدن تانک یک گلوله از پشتش شلیک میشود و طوری از بالای سرش رد میشود که پوست سرش آسیب میبیند، آن کلاه را برای همین گذاشته بود. بعد از مدتی هنگامی که برای شکار تانک میرود، تانک دیگری یک گلوله توپ را مستقیم شلیلک میکند که اصابت میکند به " داود " و او این گونه به شهادت میرسد، هیچ چیزی از بدن او باقی نماند!
" داود ابراهیمی " کنار خیابان " وسایل پلاستیکی " میفروخت و برای اینکه زن و دو فرزندش در معاش خود دچار مشکل نشوند فقط در عملیاتها میآمد جبهه و برمیگشت سر کارش.
انقلاب و جنگ ما افرادی چون " داودها " را تربیت کرد که این چنین متحول میشوند و جان خودشان را در راه خدا تقدیم میکنند.![]()
*آقای خرازی من را به آقای خاتمی معرفی کرد و سوابقم را هم گفت. او تعریف کرد که آن شب عکس من را(عکسهای گروگان گیری هواپیما و قتل سرنشینان ان در فرودگاه مهر آباد) گذاشته بودند برای مناقصه و فروش آن به ۴۰ هزار دلار هم رسیده بود اما " ایرنا " ترسیده بود عکس سیاسی باشد. آن زمان با ۴۰هزار دلار میشد نصف تهران را خرید.
آقای خاتمی وقتی قضیه را فهمید از من پرسید جایزه چه گرفتهای؟ با خجالت گفتم من برای پول عکس نگرفتم اما خاتمی گفت: تا من اینجا هستم هرچی میخواهی بگو خجالت نکش! وقتی گفتم ۲۵۰۰ تومان من را تشویق کردند تمام حضار به مسخره زدند زیر خنده. بعد آقای خاتمی به خرازی گفت: بی انصاف! لااقل هزار دلار می دادید به او(چون بعدها عکس را ۱۳ هزار دلار فروختند به خبرگزاری فرانسه) سه چهار بار آقای خاتمی از من خواست هرچی میخواهم بگویم من گفتم من دوربین ندارم. گفت: چه دوربینی میخواهی؟ تا من ناهار میخورم برو پایین مشخصات دوربین را بیاور من پاراف میکنم و میدهم آقای خرازی خودم هم
پیگیری میکنم. دویدم آمدم پایین پیش اقای صمدیان و قضیه را گفتم ایشان هم در یک کاغذ ست " دوربین FMTOO " با مارک " نیکون " که خیلی دوربین خوبی بود را برایم نوشت. آقای خرازی در جمع قول داد و گفت: چند روز دیگر همایشی در ژاپن است. میروم و خودم شخصا آن دوربین را میخرم و میآوردم. قیمت آن وقت دوربین ۸۰۰ دلار بود. وقتی دوربین را آورد من آن را آکبند مثل بچهام نگه میداشتم. دلم نمیآمد از کارتون دربیاورم فقط گاهی می رفتم و نگاهش میکردم بعد از یکی دو ماه یکی از دلالها فهمید من همچین دوربینی دارم. لنز ۳۰۰ آن وقت هنوز نیامده بود در ایران اما من داشتم اصل ژاپن هم بود. گفت:
دوربینت را میفروشی؟ تعاونی مسکن خبرگزاری هم اعلام کرده بود که ۹۰ هزار تومان بریزید به حساب برای دریافت زمین. اولین قسط خانه را با فروش آن دوربین پرداخت کردم و دوربین باعثشد صاحبخانه شوم.
*۴ سال پیش مدیر عامل بیتعهدی به نام " آقای ناصری " میخواست آرشیو " ایرنا " را به یغما ببرد و بدهد به یک شرکت خصوصی که متعلق به برادرش بود. برای اسکن عکسها ۲۳۰ میلیون هم داده بود.
من ۴-۳ بار اعتراض کردم و به همین خاطر حراست بنده را چند مرتبه گوش مالی داد و گفت: به تو ربطی ندارد! گفتم من عمرم را گذاشتم اینجا و این عکسها نوامیس " ایرنا " هستند. خدا را شکر عمر مدیریتی او کفاف نداد و عوض شد.
بعد ازا و " آقای فیاضی " آمد و خواست همین کار را کند اما با همه عکاسان ایرنا جلوی این کار ایستادیم و عکسها را حفظ کردیم. یکی از دغدغههای فکری من این است که بعد از بازنشستگی من چه میشود؟ سال گذشته حتی به دلیل مخالفتهای من حکم بازنشستگیام را بدون اعلام قبلی به تابلو زدند.
من با اعتراض رفتم پیش " آقای جوانفکر " مدیرعامل " ایرنا " و گفتم: آیا من جذامی بودم یا دزد که این طوری بازنشسته شدم؟ همه ۲ ماه قبل از دادن حکم باخبر میشوند. خواهش کردم چند ماه بازنشستگیام عقب بیفتد تا برای عملی که دارم بتوانم از بیمه تکمیلی استفاده کنم.
این عکسها جز تاریخ این نظام است و بعد از رفتن من کسی نمیداند اصلا در این آرشیو چه عکسهایی هست؟ نباید به دست هرکس و ناکسی سپرده شود. مثل ستاد تبلیغات که هر کس یک قسمت آن را برد. امیدوارم " ایرنا " لیاقت نگهداری این مخزن را داشته باشد.