سرای روزنامهنگاران ایران یا تهران!
سرای روزنامه نگاران به جای اینکه فضای مناسبی برای ارائه خدمات مناسب به خانواده بزرگ اطلاعرسانی کشور باشد در حد سرای روزنامه نگاران تهران باقی مانده است.
به گزارش افکار به نقل از مهر، سرای روزنامه نگاران با هدف ایجاد فضایی مناسب برای ارتباطات، تعاملات و نشستهای خانواده بزرگ اطلاع رسانی کشور راه اندازی شد. در برنامه ریزی اولیه برای فعالیتهای سرای روزنامه نگاران آمده است که در این محل مقرر شده است تا با برگزاری جشنواره ها، همایش ها و نمایشگاه های تخصصی، سطح گفتوگوی جامعه مطبوعاتی و رسانه ای کشور و وفاق و همدلی خانواده مطبوعات کشور افزایش یابد. همچنین مقرر شد سرای روزنامه نگاران ایران فرصتی باشد برای نمایش بضاعت واقعی مطبوعات ایران اسلامی.
ضرورت وجود چنین تشکلی برای ارتقاء سطح علمی فعالان عرصه رسانه در سطح کشور بر هیچ کس پوشیده نیست، اما آن چیزی که در این نوشتار مد نظر میباشد این است که آیا خانواده اطلاع رسانی کشور فقط محدود به شهر تهران است. برگزاری نشست های تخصصی مختلف در محل این سرا چه کمکی می تواند به ارتقاء سطح علمی روزنامه نگاران شهرهای دوردست همچون بندرعباس، شیراز، اصفهان و حتی همین قم نزدیک به شهر تهران داشته باشد.
مدیران سرای روزنامه نگاران ایران باید به این نکته توجه داشته باشند تمرکز فعالیت های این سرا در شهر تهران نمیتواند آن چنان که باید و شاید در تحقق اهداف این تشکل تاثیرگذار باشد. زیرا با وجود مراکز مختلف آموزشی در تهران، اگر سرای روزنامه نگاران هم در آن افتتاح نمی شد، خبرنگاران، روزنامه نگاران و اصحاب رسانهها که در این شهر فعالیت دارند، میتوانند خدمات و آموزشهای مختلف را از دیگر مراکز دریافت کنند و به سطح حرفهای خود بیافزایند.
آن چیزی که باعثافت سطح کیفی مطبوعات در کشور شده است، فعالیت خبرنگاران و رسانه های غیر حرفهای در شهرهای کوچک و دورافتاده است. بیشتر مطبوعات و خبرگزاری هایی که در تهران فعالیت میکنند تقریبا به صورت حرفهای کار میکنند و از نیروی انسانی ماهر بهرهمندند.
نشریات سراسری دولتی و غیر دولتی از تمکن مالی بالایی برخوردار هستند و خود می توانند نیروهای مورد نیازشان را به دوره های آموزشی فرستاده و کلیه لوازم و تجهیزات مورد نیاز را در اختیار آنان قرار دهند، ولی آن چیزی که باعثافت سطح کیفی نشریات در سراسر کشور شده است، فعالیت نشریاتی استانی و ضعیف(به لحاظ مالی) است که نمی توانند تمام شرایط کار حرفه ای را برای خود و کارکنان خود مهیا کنند.
سئوال اینجاست که خدماتی که توسط سرای روزنامه نگاران ایران به اعضای آن ارائه میشود، چگونه میتواند به نفع خبرنگاران قمی یا سایر استانهای دورافتاده باشد؟ آیا تخفیف ۳۵ درصدی نمایشهای تئاتری که در تهران برگزار میشود، دردی را از خبرنگار شهرستانی دوا میکند، یا چیزی به سطح آگاهیهای او میافزاید؟!
مدیران سرای روزنامه نگاران ایران باید توجه داشته باشند که در حال حاضر در سطح شهرهای کوچک و حتی بزرگ دورافتاده از پایتخت، مطبوعات و رسانههای استانی در ضعیفترین حالت ممکن قرار دارند و اگر قصد داریم که در جهت ارتقاء سطح کیفی و کمی خانواده اطلاع رسانی کشور گام برداریم، باید از تهران بیرون آمده و به دیگران شهرستانها هم سر بزنیم.
به نظر میرسد مدیران سرای روزنامه نگاران ایران باید با رایزنیهایی که با مراکز فرهنگی و مرتبط در سطح شهرستانها انجام میدهند، شرایطی را مهیا کنند تا اعضای سرای روزنامه نگاران ایران در شهرستان خود بتوانند از خدمات ارائه شده توسط این تشکل استفاده کنند.
به هیچ عنوان یک خبرنگار بروجردی یا بوشهری نمیتواند روز یکشنبه ساعت ۱۱ صبح در محل سرای روزنامه نگاران ایران حاضر شده و در یک نشست تخصصی دو ساعته حضور پیدا کند.
پس عطاء آن را به لقاءاش میبخشد و به همان معلومات خود بسنده میکند و تا زمانی که این روند - تمرکز کلیه خدمات و امکانات در تهران - ادامه داشته باشد، همین آش است و همین کاسه! پس باید کلاه خود را قاضی کنیم و به این نکته نیز توجه داشته باشیم که همه ایران، تهران نیست و خبرنگاران شهرستانی هم حق دارند. پس از آن بهتر است بگوئیم «سرای روزنامه نگاران ایران» نه «سرای روزنامه نگاران تهران».