تبلیغات
کد خبر: ۱۱۴۵۷۹

رضا کیانیان و خاطره‌هایش از رانندگی …

روزنامه «مردم‌سالاری» به مناسبت سالروز تولد رضا کیانیان(۲۹ خرداد) که این روزها با مجموعه «راه طولانی خانه» مهمان مخاطبان تلویزیونی است چند خاطره جالب این بازیگر در برخورد با مردم را مرور کرده است.

رضا کیانیان و خاطره‌هایش از رانندگی …

به گزارش افکارنیوز ،خيابان بهار به عنوان نخستين خاطره و باقي خاطرات اين بازيگر را ميخوانيم:

خیابان بهار یک طرفه است رو به شمال. پر از بقالى و میوه‏ فروشى و لوازم شوفاژ. به همین دلیل همیشه چند کامیون نوشابه، شیر یا آب معدنى دوبله پارک کرده‏‌اند و دارند جنس به بقال‌ها می‌رسانند و یا چند وانت دوبله پارک کرده‌‏اند و دارند میوه خالى می‌کنند و یا وسایل شوفاژ بار می‌زنند. مردمى هم که می‌خواهند چیزى بخرند دوبله پارک می‌کنند و براى خرید می‌روند. رانند‏گى در خیابان بهار مثل گذشتن از میدان موانع است. در ضمن همیشه افرادى پیاده دارند از خیابان می‌گذرند که پیرزن و پیرمرد و کودک هم جزوشان هستند و قوز بالاقوز آن است که تعدادى موتورسوار دارند خلاف جهت می‌آیند که جزو لاینفک خیابان بهارند. چون یک ایستگاه پیک موتورى آن‏جاست. در نتیجه رانند‏گى در خیابان بهار چیزى فراتر از میدان موانع است. بیشتر به یک بازى پرتحرک کامپیوترى شبیه است. تنها فرقش با بازى کامپیوترى این است که کامپیوتر یک فضاى مجازى ا‏ست و نابودکردن موتوری‌هایى که خلاف می‌آیند و افراد پیاده امتیاز دارد اما خیابان بهار مجازى نیست و امتیازهایش بر عکس است! یک ‏بار که طبق معمول از آن‏جا می‌گذشتم و داشتم به زور و شعبده، اتومبیلم را از کنار یک کامیون شیر و ماست که دوبله پارک کرده بود می‌گذراندم، یک موتورى از روبرو آمد. با سرعت هم مى‏‌آمد و خواست از بین اتومبیل من و کامیون بگذرد، جا نبود. به من اشاره کرد که راه بدهم. امکان راه دادن نبود. گفتم: تو خلاف مى‏‌آیى بگیر کنار رد بشم. به حرکتم ادامه دادم. موتورى مجبور شد عقب بکشد. من رد شدم. صداى فحش‏‌هایش را شنیدم. مثل همیشه سعى کردم نشنیده بگیرم. وقتى به انتهاى بهار رسیدم و خواستم وارد بهار شیراز بشوم، طبق معمول یک گره ترافیکى بود. مجبور بودم بایستم تا گره باز شود. که دیدم آینه بغل اتومبیلم خرد شد. دیدم همان موتورى دنبالم آمده و براى انتقام آینه بغلم را شکسته. بلافاصله پیاده شدم. او که دستپاچه شده بود نتوانست بگریزد. در پیچشى که مى‏‌خواست انجام بدهد، زمین خورد. موتورش را رها و خودش فرار کرد و کمى آن طرف ‏تر ایستاد. گره ترافیکى انتهاى بهار شُل شد. چند اتومبیل رفتند. اتومبیل‏‌هاى پشت سر من شروع کردند به بوق‏زدن. تا مرا دیدند، شناختند و پیاده شدند و به سمت من آمدند که ببینند چى شده. در این هیر و ویر سلام‏ علیک می‌کردند و بعضى‏‌هاشان هم روبوسى. موتورى جلو آمد و گفت: ببخشید. من تازه شما رو شناختم. اگه از اول خودتونو معرفى کرده بودید این مکافات‌ها پیش نمى‏‌اومد!

- خیابانى در تهران‏

در اتومبیلى بودم که هر روز صبح مرا سرِ صحنه فیلمبردارى مى‏‌برد. مرد مؤدبى بود. گفته بود چند سالى در ژاپن بوده. پول و پله‏‌اى جمع کرده و به ایران برگشته، با اتومبیلش در خدمت فیلم بود. از خانه تا محل فیلمبردارى تعریف مى‏‌کرد و یا مى‏‌پرسید. از همه چیز و همه جا و همه کس. به مردم خودمان هم خیلى انتقاد داشت. که همدیگر را رعایت نمى‏‌کنند. نزدیکى‏‌هاى محل فیلمبردارى به یک ترافیک برخوردیم. کمى صبر کرد. کمى به این طرف و آن طرف نگاه کرد و کشید به سمت چپ، یعنى سمتى که اتومبیل‏‌هایش از روبرو مى‏‌آمدند. که ترافیک را رد کند. کار او باعثشد در مسیر مقابل هم یک گره ترافیکى ایجاد شود. سعى کرد گره را رد کند ولى دیگر دیر شده بود. هر دو طرف خیابان بند آمد. من فقط او را نگاه مى‏‌کردم. گفت: مى‏‌بینین، یک ذره فداکارى وجود ندارد. از همه دلخور بود. گفتم: طرف ما ترافیک بود. اون طرفى‏‌ها که داشتند راهشونو مى‏‌رفتند. شما خلاف رفتى و راهشونو بستى. گفت: من کار دارم مثل اونا که بیکار نیستم!

- یکى از فرعى‏‌هاى خیابان بهار

در خیابان بهار یک فرعى هست که به خیابان شریعتى راه دارد. این کوچه یک‏طرفه است. اما طبق معمول از طرف مقابل هم به اندازه کافى و وافى اتومبیل و موتور مى‏‌آید. متخلفان با انصاف وقتى مى‏‌بینند، اتومبیلى از روبرو مى‏‌آید، کنار مى‏‌کشند و راه مى‏‌دهند تا اتومبیلى که راه از آنِ اوست بگذرد و بعد به خلافشان ادامه مى‏‌دهند. اما متخلفان ب‌انصاف از دور چراغ می‌زنند. یعنى من دارم خلاف مى‏‌آیم. بکش کنار! اما متخلفلن بى‏‌انصاف و به قول خودشان «با حال»! چراغ مى‏‌زنند و عشق‏اله مى‏‌رسانند و با لبخند - که معنى‏‌اش این است که چکار کنیم، چاره‏‌اى نداریم. وضعیت نیست که…. - اشاره مى‏‌کنند بکش کنار تا رد بشیم! یکبار که از این فرعى و در جهت درست، مى‏‌گذشتم، یکى از این متخلفان بى‏‌انصاف و با حال! از روبرو چراغ زد من به راهم ادامه دادم. او مى‏‌آمد و چراغ مى‏‌زد. تا رسید شاخ به شاخ من. چند اتومبیل کنار کوچه پارک کرده بودند و فقط براى گذر یک اتومبیل راه بود. با پررویى و لبخند حاکى از با حالى! چراغ زد و اشاره کرد که برو عقب تا به جایى برسیم که من رد بشم! من فقط ایستاده بودم. خورشید به شیشه او مى‏‌تابید و من در تاریک‏‌روشنى بودم. چند بار دیگر چراغ زد و بالاخره طلب‌کارانه پیاده شد و عصبى به سمت من آمد که یقه‏‌گیرى کند. وقتى کنار پنجره من رسید، مرا شناخت. کمى خودش را جمع کرد. لبخند حاکى از با حالى‏‌اش دوباره روى لبانش نشست و گفت: شما دیگه چرا؟ شما که آدم بافرهنگى هستى. شما الگوى جامعه‏‌اى. ما بى‏‌فرهنگیم. حالا دنده عقب بگیر تا رد شیم. رفت و سوار اتومبیلش شد و دنده یک گذاشت و اشاره کرد که برو عقب!

- ظهر عاشورا - باز هم خیابان‏

نمى‏دانم چرا، ولى روزهاى تعطيل و بخصوص تعطيلات مذهبى بيشتر مردم در خيابان‏ها هيچ قانونى را رعايت نمى‏كنند. از هر جايى مى‏گذرند و به هر طرف كه بخواهند مى‏رانند. يك روز عاشورا كه از خانه حافظ احمدى برمى‏گشتم، نذرى گرفته بودم و به خانه مى‏بردم. به چهارراهى رسيدم و چراغ قرمز شد. ترمز كردم و ايستادم. اتومبيل پشتى كه گويا انتظار نداشت من ترمز كنم، با شدت بيشترى ترمز كرد تا به من اصابت نكند. بوق زد كه حركت كن. با اشاره چراغ قرمز را نشانش دادم. پياده شد و گفت : نوكرتم، امروز مال امام حسينه. چراغ قرمز و سبز نداريم. راه بيفت. به من كه رسيد. مرا شناخت. سلام كرد و گفت : از شما بيشتر از اينا انتظار داشتيم. يك هنرپيشه باحال كه روزعاشورا پشت چراغ‏ قرمز واى‏نمى‏سته!

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات