پدر دوبله‌ی ایران، میهمان جدید قطعه‌ی هنرمندان شد

به گزارش افکارنیوز به نقل از ايسنا، صبح امروز (۸ تيرماه) تعدادي از چهرههاي سرشناس عرصهي دوبلاژ، هنرمنداني همچون منوچهر اسماعيلي، چنگيز جليلوند، ديباج، زهره شكوفنده، محمود قنبري و ... در تالار وحدت گرد هم آمدند و براي هميشه با استادشان علي كسمايي ـ پدر دوبلهي ايران ـ خداحافظي كردند.

در این مراسم منوچهر اسماعیلی، مطالبی درباره‌ی شروع کار علی کسمایی بیان کرد و گفت: او کارش را از سال ۱۳۲۹ آغاز کرد و خود او بود که درهای هنر جدید را به روی جوانان گشود. با علم و محفوظاتی که داشت راهنمای خوبی بود برای جوانان.

اسماعیلی با اشاره به فیلم‌های ماندگاری که توسط علی کسمایی دوبله شد اضافه کرد: او علاوه‌بر فیلم‌های تاثیرگذار خارجی، در عرصه‌ی دوبله فیلم‌های داخلی هم بسیار فعال بود. چراکه آن زمان امکان صدابرداری همزمان وجود نداشت و کم‌کم صدای هنرپیشه‌ها در آثار داخلی هم توسط دوبلورها، گویندگی می‌شد.

این دوبلور باسابقه به آشنایی‌اش با علی کسمایی در سال‌های ۱۳۳۶ و ۱۳۳۷ که شاگرد دبیرستانی بود اشاره کرد و گفت: سال ۱۳۳۸ برای همکاری با ایشان دعوت شدم. قرار بود در فیلم «دروازه‌ی پاریس» که در استودیوی خانه‌ی سینما که اکنون بسته شده‌ است دوبله می‌شد با هم همکاری کنیم.

اسماعیلی در ادامه به جدیت مرحوم علی کسمایی در کارش اشاره کرد و افزود: او در کارش بسیار دل می‌سوزاند. همان اندازه که در دیالوگ‌نویسی از واژگان نامانوس می‌گریخت، در انتخاب صداها نیز بسیار دقیق بود. او مرا وارد دنیای دوبله کرد. روحش شاد. امروز آمده‌ایم بگوییم «استاد، دوبلاژ ایران مدیون توست».

در ادامه‌ی مراسم، مهین کسمایی برادرزاده‌ی علی کسمایی با صدایی بغض‌آلود از همه‌ی حاضرانی که به مراسم خاکسپاری این هنرمند آمده بودند سپاسگزاری کرد. کسمایی که به دلیل تاثرش نمی‌توانست زیاد صحبت کند، تنها به ذکر این مطلب بسنده کرد که «عموی من پدر دوبلاژ ایران بود. او خیلی برای این هنر زحمت کشید.»

بعد از سخنان مهین کسمایی، «محمد علی دیباج» دیگر هنرمند دوبلور در سخنانی درباره‌ی زنده‌یاد علی کسمایی گفت: ایشان به حق ملقب به پدر دوبله ایران شده است. چراکه حق بزرگی بر گردن این هنر و این حرفه دارد.

وی افزود: از زمانی که استاد کسمایی این کار را آغاز کرد، همواره یکی از اقدامات بزرگش پرورش دوبلورهای جوانی بود که بعدها به سرمایه‌ها و پیشکسوتان دوبله ما تبدیل شدند و من بابت این موضوع و هم بابت فیلم‌های خوبی که ایشان دوبله کردند به آقای کسمایی ارج می‌نهم. آقای کسمایی فیلم‌هایی را دوبله کرد که پس از سال‌ها هنوز درجه یک هستند و این حقی است که آن مرحوم به گردن هنر، صنعت و همه‌ی ما دارد.

در ادامه‌ی برنامه، شاگردانی که تصاویر استادشان را در دست داشتند زیر تابوت علی کسمایی را گرفتند و پیکر بی‌جان مدیر دوبلاژ فیلم‌های کلاسیک را به داخل تالار وحدت آوردند. پس از انتقال این تابوت، غلامعلی افشاریه دیگر دوبلوری بود که درباره‌ی کسمایی سخن گفت.

او خطاب به حاضران گفت: سلام به شما که مشتاق این حرفه‌اید و هر زمان که چنین ضایعاتی برای دوبلاژ پیش آمده است، با قدم‌هایتان مزین کرده‌اید و به ما دلگرمی داده‌اید.

افشاریه با یادآوری آشنایی‌اش با علی کسمایی در سال ۱۳۳۸ در فیلم «مرد هزار چهره» خاطرنشان کرد: ایشان به ما خیلی کمک کرد. چراکه به جوان‌گرایی اعتقاد داشت و من در کنار بسیاری چیزهایی که از او یاد گرفتم، آموختم که باید به جوان‌ها توجه کرد. منوچهر والی‌زاده، بهروز وثوقی، حسین کسبیان، حسین معمارزاده و … در کنار این بنده‌ی حقیر کارمان را با ایشان آغاز کردیم.

این دوبلور باسابقه که حدود ۱۲ فیلم با کسمایی کار کرده است، اضافه کرد: ایشان در دیالوگ‌نویسی حق بسیار بزرگی بر گردن دوبله‌ی ایران دارند. همیشه با تمام وجودش کار می‌کرد و گاه به مدت ۲۰ روز در یک فیلم کار می‌کردیم و ما که جوان‌تر بودیم، از این همه تکرار بی‌حوصله می‌شدیم. اما هر کاری که ایشان کرده در حد بسیار بالاست و اگر دوبلاژ ایران اسمی پیدا کرد، استاد کسمایی حق بسیار بزرگی در این امر دارد.

محمود قنبری دیگر هنرمند دوبلور هم در سخنانی از علی کسمایی به عنوان پدر دوبلاژ ایران یاد کرد و گفت: افتخار شاگردی ایشان را نداشتم. اما استاد کسمایی پدر دوبله بود. یعنی پدر همه‌ی ما. خوشبختانه چند سال پیش به مدت دو روز همراه با ایشان و بسیاری از گویندگان مطرح، همکاری داشتیم. استاد کسمایی حق بزرگی بر گردن دوبله‌ی ایران، دیالوگ‌نویسی و این هنر دارند و ایشان بودند که جسارت داشتند و چهره‌های جوان را به این عرصه راه دادند.

در ادامه، حسین عرفانی دیگر هنرمند دوبلور با قدردانی از هنرمندان و دوستانی که برای مراسم خاکسپاری علی کسمایی آمده بودند از او به عنوان یکی از بزرگان هنر ایران یاد کرد و گفت: استاد کارشان را با سناریونویسی و کارگردانی در سینما آغاز کردند و بعد به دوبله پیوستند. کسمایی استادی بود که بیشتر بزرگان هنر دوبله ایران افتخار شاگردی ایشان را داشتند.

وی افزود: استاد آثار بسیاری از خود به جا گذاشته‌اند. فیلم‌های بزرگ سینمای ایران و جهان. فیلم‌هایی مانند «اشک‌ها و لبخند‌ها»، «بانوی زیبای من» و «گوزن‌ها» و مجموعه‌هایی مانند «هزاردستان»، «میرزا کوچک‌خان جنگلی» و «سربداران» و … روحشان شاد و یادشان زنده باد.

در بخش دیگری از این برنامه، احمد میرعلایی مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی با تسلیت‌گویی به مناسبت درگذشت علی کسمایی گفت: مسیری است که هیچیک از ما نمی‌توانیم از آن فرار کنیم. وعده‌ی حق است و خوش به حال کسانی که وقتی می‌روند، مردم برای رفتن‌شان غم می‌خورند.

او با اشاره به اینکه سال ۶۲ شاگرد علی کسمایی بوده است یادآور شد: به یاد دارم در کلاس‌های ایشان جوانانی بودیم که جلوی میکروفن قرار گرفتن برایمان سخت بود. وقتی برای اولین‌بار ایشان را دیدیم، فکر کردیم با این آرامش و متانت چگونه می‌تواند به ما آموزش بدهد. اما ایشان با همان متانت هم به ما آموزش می‌داد و هم با ما رفتار می‌کرد.

میرعلایی ادامه داد: علاوه‌بر یاد گرفتن گویندگی، منش تربیت جوانان و سادگی ایشان را فراموش نمی‌کنم و افتخار می‌کنم در جشنواره‌ی بیست‌وهشتم فیلم فجر که بزرگداشت ایشان برگزار شد، با افتخار به دست‌شان بوسه زدم.

این مدیر هنری از هنرمندان دوبلور که بی سر و صدا زحمت می‌کشند و صدایشان بخشی از سینمای ما را هدایت می‌کند سپاسگزاری کرد. او از طرفِ وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و مسئولان سازمان سینمایی کشور نیز تسلیت گفت.

در بخش پایانی این برنامه، علی همت یکی دیگر از شاگردان کسمایی اطلاعیه‌ی انجمن گویندگان و سرپرستان «گفتار فیلم» را خواند. بر اساس این اطلاعیه مراسم ترحیم این هنرمند روز شنبه ۱۰ تیرماه از ساعت ۱۵ تا ۱۶:۳۰ در مسجد بلال صدا و سیما برگزار می‌شود.

در پایان این برنامه، فرامرز امینی که اجرای مراسم را برعهده داشت، از حیدر زارعی و همسرش که همسایگان علی کسمایی بوده و از او نگهداری کرده‌اند درخواست کرد به روی صحنه بیایند.

امینی گفت: استاد کسمایی ازدواج نکرد و فرزندی نداشت، اما یک زن و مرد بسیار نیکوکار به مدت دو دهه از ایشان نگهداری کردند. به درخواست امینی، حاضران به احترام کسمایی و این زوج کف زدند. پس از آن حیدر زارعی و همسرش پشت میکروفن آمدند.

زارعی با تاثر فراوان گفت: ما همسایه‌ی ایشان بودیم. فرد محتاجی نیستم، کارخانه‌دار هستم. اما آقای کسمایی را بسیار دوست می‌داشتم. چون مردی بی‌آلایش بود. ما باید تا وقتی زنده هستیم به دیدار یکدیگر بشتابیم. اما دلم می سوزد که استاد کسمایی خیلی غریبانه مرد.

پس از این سخنان بود که نام‌آوران دوبله ایران، پیکر بی‌جان مردی را به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) همراهی کردند که خاطره‌ی خوش فیلم‌هایی چون «بانوی زیبای من»، «اشک‌ها و لبخندها»، «گوزن‌ها» و … را در ذهن نسل‌های گوناگون زنده نگه داشته است.