به یاد خلبانی که نیمی از پیکرش در نینوا و نیمی دیگر در موصل دفن شد
پنجم مرداد مصادف با سالروز تدفین پیکر مطهر سرلشکر خلبان شهید سید علی اقبالی دوگاهه است؛ شهیدی که دشمن بعثی نیمی از پیکرش را در نینوا و نیمی دیگر از آن را در قبرستان موصل دفن کرد.
به گزارش افکارنیوز به نقل از ایرنا ،هواپیمای شهید اقبالی در اول آبان سال ۱۳۵۹ هنگام بازگشت از ماموریت موفقیت آمیز، سرنگون شد و پس از این كه به اسارت دشمن درآمد؛ صدام دستور داد تا او را با بی رحمانه ترین وضع به شهادت رساندند و نیمی از پیكرش را در قبرستان محافظیه نینوا در جوار امام حسین (ع) و بخشی دیگر را در قبرستان زبیر موصل به خاك سپردند.
پیکر این خلبان پس از تفحص به کشور منتقل و در پنجم مرداد ۱۳۸۱ در ایام فاطمیه(س) در قطعه خلبانان بهشت زهرا آرام گرفت.
شهید اقبالی دوگاهه در هفتم مهر ماه ۱۳۲۸ در محله دوگاهه شهرستان رودبار در استان گیلان دیده به جهان گشود. دوران طفولیت و تحصیلات ابتدایی را در رودبار پشت سر گذاشت و برای ادامه تحصیل و اخذ دیپلم به تهران آمد و در دبیرستان امیرکبیر ثبت نام کرد.
وی پس از اخذ دیپلم، با عشق و علاقه وافری که به پرواز و حراست از آسمان میهن داشت، در آذر ۱۳۴۶ به استخدام نیروی هوایی ارتش درآمد و پس از طی آموزش های نظامی توانست آزمونهای زبان انگلیسی، مهارت های فنی تخصصی، دورههای آکادمی پرواز و پرواز مقدماتی با هواپیماهای پاپ و اف - ۳۳ را با موفقیت پشت سرگذاشته و برای تکمیل دوره خلبانی و پرواز با هواپیماهای پیشرفته جت شکاری به پایگاه هوایی ویلیامز شهر فنیکس ایالت آریزونای آمریکا اعزام گردید.
وی توانست پس از طی دورههای تکمیلی و دریافت نشان خلبانی و همچنین کسب رتبه نخست در بین ۴۰۰ دانشجوی خلبانی از کشورهای مختلف به عنوان خلبان نمونه این پایگاه به ایران بازگردد.
آگاهی های علمی و مهارت های تخصصی شهید اقبالی در پروازهای تاکتیکی و عملیاتی به حدی بود که در کمترین زمان ممکن، تا سطح لیدر دومی ارتقا یافت و با جدیت در انجام وظایف و ارایه طرح های کاربردی و موثر در راستای پایین آوردن سوانح پروازی، نام خود را در ردیف بهترین و نام آورترین خلبانان نیروی هوایی ثبت کرد.
به همین دلیل، بار دیگر در سال ۱۳۵۳ جهت گذراندن دوره کارشناسی تفسیر عکس های هوایی و مدیریت اطلاعات و عملیات هوایی به آمریکا اعزام شد و پس از طی این دوره و بازگشت به ایران، ابتدا در پایگاه ششم شکاری بوشهر و سپس در پایگاه دوم شکاری تبریز، ضمن انجام پروازهای عملیات تاکتیکی و استاد خلبانی، مسوولیت شعبه اطلاعات و عملیات فرماندهی گروه یکم گردان ۲۳ شکاری و افسر ناظر اجرای طرح های عملیاتی معاونت طرح و برنامه نیروی هوایی را بر عهده گرفت.
اقبالی در سال ۱۳۵۴ ازدواج کرد و ثمره این ازدواج فرزند پسری بود که در حال حاضر یکی از پزشکان حاذق کشورمان و از افتخارات ایران اسلامی است.
وی که عاشق پرواز بود؛ به رغم مسوولیت های مهمی که بر عهده داشت؛ هرگز از فعالیت های پروازی دور نشد. جرات و جسارت در پروازهای عملیاتی، تکنیک در کنار تاکتیک به همراه مهارت های فنی، علمی و تخصصی، از وی استاد خلبان ماهر و برجستهای ساخته بود که بر اساس مدارک موجود در پرونده پرسنلی، همواره در وضعیت عالی پروازی، آکادمیک و انظباطی قرار داشت و دریافت بیش از ۱۰ مورد تشویقی از رده های فرماندهی نیروی هوایی ارتش، گواهی بر این مدعاست.
وی با بیش از ۳ هزار ساعت پرواز عملیاتی و آموزش خلبانی به ده ها دانشجوی جوان خلبانی که تعدادی از آنها همچون شهیدان سرافراز سرلشکر خلبان ' عباس بابایی ' و سرلشکر خلبان ' مصطفی اردستانی ' به مقام والای شهادت نائل گردیدند و یا به رده های ارشد فرماندهی نیروی هوایی رسیده اند، کارنامه درخشان و پرافتخاری در طول عمر کوتاه و پربرکت خود به جای گذاشت.
شهید اقبالی با استفاده از طرح های حساس و حیاتی که علیه دشمن طراحی کرده بود، برنامه ریزی وسیعی برای مقابله و پاسخ کوبنده و شدید به دشمن بعثی انجام داد که در تاریخ نیروی هوایی و در تمام محافل مطالعاتی و تحقیقاتی این نیرو به طور جد ماندگار شد.
با استفاده از چنین طرح ها و فداکاری های خلبانان از جان گذشته بود که در ماه نخست جنگ، تمام پالایشگاه ها، تلمبه خانه ها و نیروگاه های برق عراق از کار افتاد و صادرات ۳۵۰ میلیون تنی نفت عراق به صفر رسید.
شهید اقبالی در مدت کوتاه عمر پربارش در جنگ تا لحظه شهادت، با ۵۰ ساعت پرواز جنگی، رکورد بیشترین ساعت پرواز را به نام خود ثبت کرد و دقیقترین اهداف را مورد هدف قرار داد. وی در عملیات معروف کمان ۹۹ که در نخستین روز جنگ تحمیلی با شرکت ۱۴۰ فروند جنگنده از پایگاه های مختلف انجام شد، شرکت داشت و در قالب لیدر دسته چهار فروندی به نام اسکار ' ال ' از پایگاه دوم شکاری تبریز برخاست و پس از بمباران پایگاه هوایی موصل، هر چهار فروند سالم به پایگاه برگشتند.
امیر سرلشکر شهید سید علی اقبالی دوگاهه در اول آبان ماه ۱۳۵۹ که مصادف با عید قربان بود، به عنوان لیدر یک دسته دو فروندی هواپیمای ' اف پنج '، با هدف بمباران یکی از پادگان های نظامی عراق به نام پادگان العقره در نزدیکی مرز مشترک ایران، ترکیه و عراق، به همراه همرزم دلاورش ستوان خلبان ' شفیع حسین پور ' از پایگاه هوایی تبریز به هوا برخاست.
پس از رسیدن به هدف، شهید اقبالی قسمت شرقی پادگان را هدف قرار داد و مثل همیشه، هدف را به خوبی نابود کرد. ستوان حسین پور نیز قسمت غربی پادگان را هدف قرار داد. پادگان العقره در آتش و دود میسوخت و شهید اقبالی و همرزمش، خوشحال و سربلند، آسمان عراق را ترک میکردند اما هنوز بمب رها نشده و هدف دیگری به نام رادار استراتژیک منطقه هوایی موصل وجود داشت که بارها امید همرزمانش را به ناامیدی تبدیل کرده بود.
به دنبال بمباران موفق و متهورانه تجهیزات عظیم راداری دشمن، هواپیمای شهید اقبالی به شدت مورد اصابت موشک قرار گرفت. شهید با دانش وسیع پروازی و مهارت بینظیرش هواپیمای آسیب دیده را تا ۳۰ کیلومتری مرز ایران رساند.
سرانجام هواپیما سرنگون و خلبان جوان مجبور به خروج اضطراری شد. وی در حالی که زنده به اسارت مزدوران عراقی درآمده بود، به دلیل ضربات مهلکی که نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در نخستین ماه جنگ بر پیکر ماشین جنگی عراق وارد نموده بود و عملا آن را زمینگیر کرده بود، برای ایجاد رعب و وحشت در بین سایر خلبانان کشورمان، برخلاف تمامی موازین انسانی و موافقت نامه های بین المللی رفتار با اسرا، به فجیعترین و بیرحمانه ترین وضع به شهادت رسید به طوری که نیمی از پیکر مطهرش در نینوا و نیمی در موصل عراق مدفون شد.
این جنایت به حدی وحشیانه بود که رژیم بعثی در تلاشی بیشرمانه برای سرپوش گذاشتن بر این جنایت هولناک، تا سال ها از اعلام سرنوشت آن شهید مظلوم خودداری می کرد و طی ۲۲ سال هیچگونه اطلاعی از سرنوشت وی موجود نبود تا این که در خرداد سال ۱۳۷۰بر اساس گزارش های موجود عملیاتی و اطلاعاتی، و نامه ارسالی کمیته بینالمللی صلیب سرخ جهانی مبنی بر شهادت ایشان و اظهارات دیگر اسرای آزاد شده وخلبانان اسیر عراقی، شهادت خلبان علی اقبالی دوگاهه محرز شد.
پیکر مطهرش که بخشی از آن غریبانه در قبرستان محافظیه نینوا در جوار جد بزرگوارش امام حسین(ع) و بخشی دیگر در قبرستان زبیر موصل به خاک سپرده شده بود، با پیگیری کمیته جستجوی اسرا و مفقودین وکمیته بینالمللی صلیب سرخ جهانی، به همراه پیکرهای مطهر تنی چند از دیگر خلبانان شهید نیروی هوایی، پس از ۲۲ سال دوری از وطن، به میهن اسلامی بازگشت و در پنجم مردادماه ۸۱ در ایام فاطمیه(س) در قطعه خلبانان بهشت زهرا درکنار سایر همرزمان شهیدش آرام گرفت.