" آل پاچینو " واقعا زیباست؟
" در سینمای ما دماغ سربالا، چشم سبز، موی صاف، گونه برجسته، لب بوتاکس شده و زیر ابرو برداشتن جزو شرایط اولیه بازیگری شده است. "
به گزارش افکارنیوز،"كافه سينما" با اشاره به بخش فوق از گفتوگوي "داريوش ارجمند" با "سوره سینما" قسمتهاي ديگري از سخنان اين بازيگر را منتشر كرده است:
- میشود به من بگویید که زیبایی آقای انتظامی کجاست؟ آل پاچینو واقعا زیباست؟ مارلون براندو با آن دماغ عقابی و چشمهای ته؟ یا داستین هافمن با آن قد کوتاه و یا مورگان فریمن سیاهپوست و تام هنکس. همه اینها اصلا زیبایی چهره ندارند، اینها درون زیبایی دارند، هنرمند سایه روحش بر چهرهاش میافتد، به گفته استاد بیضایی هر بازیگری که خوب بازی کند زیبا میشود، زیبایی بسیاری از بازیگران را در زیبایی بازیگریشان میبینید که این سایه بر روی صورتشان میافتد و شما آن را زیبا میبینید؛ از همین مارلون براندویی که در مورد چهرهاش گفتیم حالا وقتی بازیگری اش را میبینیم چه
میگوییم؟ وقتی آتشفشان بازیاش فوران میکند بدون اینکه کوچکترین حرکت اضافی بکند تمام جهان را سرشار از انرژی میکند، چون با انرژی بازی میکند، با ادا و اصول بازی نمیکند!
- هنر ولنگاری و بیبند و باری نیست، هنر بیمنطقی نیست، هنر نفس منطق است، هنر نفس بند و بار است، هنر بیتعهدی و هر چه بادا باد نیست، هنر نفس تعهد است، نفس مسئولیت است، بار سنگینی بر روی دوش هنرمند است. چه در نفس و چه در نماد بیرونی خودش. در نفس بیرونی این است که کسانی که تو را میبینند تو سرمشق و عبرتی برای آنها باشی؛ چه در شکل ظاهر، چه در رفتار، چه در آموزههای رفتاری، چه در سواد و شناخت و اعتقاد و ایمان.
- آن کسانی که میگویند بازیگر سینما باید بازیگر سینما باشد به این خاطر است که نمیتوانند بازیگر تئاتر باشند، اتفاق هم افتاده، از گندههای بازیگر سینما روی صحنه تئاتر نتوانسته بگویند: ماست! تا همین نوجوانهای مدعی که هستند و آمدند نیمهکاره رها کردند، بازیگری بازیگری است، در تجربهای که من از کار با این دوستان داشتم آنهایی که از تئاتر آمدهاند من با آنها راحتتر بودم، هرگز مجبور نبودم صبر کنم تا بازیگر تئاتری متنش را حفظ کند یا اینکه پشت دوربین کسی ایستاده است و از پشت دیالوگها را به او برساند و مثل طوطی تکرار کند، البته این موضوعات در مورد سینما اتفاق
میافتد و برای بازیگران سینمایی بیشتر، ممکن است شدنی باشد اما منی که پارتنر آن بازیگر هستم از آن لحظات رنج میبرم، کسی که از تئاتر آمده است انضباط تئاتری دارد که خود انضباط زندگی است.
- شما وقتی سینمای آمریکا را میبینید آنها با چهار پنج تا هفتتیرکش و سرخپوست پیشینه و فرهنگ برای خود درست کردهاند. آن وقت ما ۱۰ هزار سال تاریخ داریم که سراغش نرفتهایم. قادر به ساخت فیلمهای معاصر خودمان هم نیستیم؛ برای اینکه نگاه به شدت سیاسی به فرهنگ داریم؛ آن چیزی را که در فرهنگ ما با سیاست امروز ما نمیخواند حذف میکنیم، تا کی میتوانیم حذف کنیم؟ سیاست یک پدیده مواج است، یک تخته روی امواج است، نگاه ما با بالا و پایین رفتن دلار تغییر میکند، اما حافط و فردوسی ما نه، اصل فرهنگ ما ریشهاش در این خاک است و ثابت است ما پدیدههای عمیق فرهنگی را نمیتوانیم با مسائل سیاسی
امروزمان متر بزنیم و بعد بعضیهایش را دور بریزیم، باید بپذیریم که آنها پدیدههای ثابتی هستند، ریشه عمیقی که این فرهنگ دارد و در خاک ماست. نمیشود این را من با سیاست امروز بالا، پایینش کنم.