پاسخ شیخ صدوق(ره) به شبهه تخریب مسجد الحرام در مختارنامه
طبق آيات قرآن خداوند هركس را كه ظالمانه و ملحدانه نسبت به كعبه قصد سوء داشته باشد عذابي دردناك مي چشاند: "و من يرد فيه بالحادٍ بظلمٍ نذقه من عذابٍ اليم"(سوره حج- آيه ۲۵) بر اساس اين سنت تغيير ناپذير و حكم جاودانه ي الهي واقعه اي كه در عام الفيل روي داد و در آن سپاه ابرهه به عذاب الهي گرفتار آمد، اتفاقي منحصر به فرد يا تصادفي نيست.
به گزارش رجا نیوز، اما در خصوص پناهنده شدن ابن زبیر و حمله ی حجّاج ثقفی به کعبه و ویران کردن خانه ی خدا اتفاقی نیافتاد. سوال این است که در واقعه ی اهانت به مسجد الحرام و تخریب کعبه چرا آنچه درباره ی اصحاب فیل جاری شد بر سر حجّاج نیامد؟
شیخ صدوق اینگونه پاسخ می دهد:
زیرا هدف حجّاج دستگیری ابن زبیر بود و نه ویرانی کعبه و ابن زبیر ضدّ حق یعنی مخالف حضرت سجّاد علیه السلام بود. وقتی این مرد ضدّ حق در کعبه متحصن شد خداوند اراده فرمود برای مردم بیان کند که به او پناه نخواهد داد از این رو مهلت داد تا کعبه را بر سر او ویران کنند.(من لا یحضر - ج۲ – ص ۲۴۹)
آیت الله جوادی آملی در کتاب صهبای حج پس از ذکر این نکته اضافه می کند:
پس تفاوت ابرهه و حجّاج دراين است كه ابرهه ي ستمگر قصد داشت قبله و مطاف حنفا را ويران سازد اما حجّاج ستمگر قصد بدي نسبت به كعبه نداشت. مقصود وي در آن هنگام فقط تسلّط بر ستمگري همچون خود او بود كه امام زمان خويش يعني حضرت سيد الشهدا و امام سجاد عليهما السلام را نشناخت... از اين واقعه به خوبي روشن مي شود كه ضديت با ولايت و امامت آنچنان مطرود است كه هركس با مقام رهبري امام معصوم عليه السلام مخالف است و او را تنها مي گذارد و ياري نمي كند بلكه در برابر او موضع مي گيرد و خود داعيه ي خام رهبري را در سر مي پروراند، اگر در كعبه هم پناه ببرد از امان خاص الهي برخوردار نيست. از اين
حادثه قدر امام و حرمت ولايت و عزت الهي به خوبي دانسته مي شود.(جرعه اي از صهباي حج- ولايت روح حج- صص ۴۹)