ایران لجوج، الگوی جهان!
مارک وبر، نامی آشنا برای آنانی که به موضوعاتی همچون هلوکاست و صهیونیزم علاقه دارند. وی مدتی را در آلمان و سپس در غنا به پژوهش و آموزش گذرانده و از چهره های جنجالی ضد اسراییلی در آمریکاست.
به گزارش افکارنیوز به نقل از سایت سینمای پایه ایران؛ درحالی که سالن سینما فلسطین از شور و شوق معمول جشنواره ای خالی است.شنیدن نام وبر بعنوان میهمان این جشنواره باعث می شود تا حداقل لابی هتل ارم جایی برای شنیدن حرفهایی جدی باشد.
* - شما مورخ هستید و نه فیلمساز. چرا ایران و جشنواره افق نو را برای این سفر برگزیدید؟
نخست اینکه بنده برای یک سلسله سخنرانی به ایران دعوت شده ام اما هدف واقعی خود من استفاده از این فرصت برای آموختن آنچیزی است که ایران می تواند به من بیاموزد و این نکته ی مهم دیدن وضعیت مردم ایران در شرایط تهدید است. می دانیم که اسراییل دائماً درحال تهدید ایران بوده و مشخصاً اگر جنگی در بگیرد آمریکا هم ناچار از دخالت به نفع اسراییل خواهد بود. بنابر این می خواستم ببینم حال و روز ایران واقعاً در شرایط جنگی است؟
* - شما میهمان جشنواره افق نو هستید، چه فرقی این فستیوال با دیگر فستیوالها دارد که به خودتان زحمت داده اید تا در آن شرکت کنید؟
من چندان به جشنواره های فیلم نرفته و نمی روم بنابر این در مقام قیاس قرار ندارم و به سختی بتوانم پاسخی به این سوال بدهم اما این جشنواره ویژگیی دارد که آنرا از بسیاری فستیوالها ممتاز می کند. این جشنواره مسقتل است. مستقل از نفوذ صهیونیزم بوده و تحت تاثیر قدرت هالیوود نیست. مهم تر اینکه این جشنواره را جمهوری اسلامی برگزار کرده. یعنی نظامی بسیار لجوج که به فرایند سیاسی رایج جهان تن نمی دهد و استقلال خودش را کاملاً حفظ کرده و مصرانه می خواهد مستقل باشد. این مطلبی مهم است و دنیا را بیدار می کند تا شجاعت مستقل بودن بیابند. از این دید این جشنواره بسیار ارزشمند است و باید به
آن پرداخت.
* - از حضورتان در این جشنواره چه نتایجی بدست آوردید.
من تحت تاثیر نگرش خاص مردم ایران قرار گرفتم. آنها زیر همه ی فشار ها اصرار دارند مقاومت کنند. این عزم و این آگاهی توده های مردمی ایران که می دانند چرا باید در مقابل قدرتهای زورگوی جهانی مقاومت کنند مرا شگفت زده کرد و این به نفع جامعه بشری است. اما من شدیداً ناراحت که چرا چنین جشنواره ای انقدر بدون برنامه ریزی و چنین بی نظم برگزار می شود. هیچ تدبیری که بتواند شبکه سازی کرده و ارتباطات را تسهیل کند وجود ندارد. این شیوه برگزاری به شعار جشنواره ضربه می زند.
* - به نظر شما آیا درجهانی که تحت تاثیر سرمایه داری است می توان به فیلمسازی مستقل امید بست؟
اگر فیلمهایی که می خواهند مستقل باشد در آمریکا به مساله ی صهیونیزم نپردازند این شانس را برای تولید ممکن است پیدا کنند. اما اگر تهیه کنندگان یا فیلمسازان بخواهند به دور از تمجید رایج درباره ی قوم یهود به افشاگری درباره ی صهیونیزم بپردازند، یا وادار به سکوت خواهند شد یا به شدت به حاشیه رانده می شوند. شاید این مساله در مرحله تولید خیلی جدی نباشد ولی قطعا در توزیع و پخش کاری می کنند که فیلم سالن کافی برای نمایش نیابد و مهجور بماند البته گاهی استثنائاتی پیدا می شود مانند “مصائب مسیح” که همان هم باز مورد آزار قرار گرفت.
* - یعنی این حقیقت دارد که صهیونیزم در آمریکا حرف اول را می زند؟
در این مورد کتب و بحثبویژه در سالهای اخیر بسیار است. خصوصاً از وقتی لابی صهیونیستی نفوذ خود را در شکل دهی سیاست خارجی آمریکا به ویژه در قبال خاور میانه شدت بخشیده اما در آمریکا مردم درحال بیداری هستند و حتی بخشی دیگر ترس را کنار گذاشته و آشکارا از این نفوذ حرف می زنند
* - در آمریکا گفته می شود دولتهای این کشور از مردم و برای مردم است آیا این واقعیت جامعه آمریکاست؟
پرواضح است در طی ده سال گذشته میزان بی اعتمادی به دولت به طرز بی سابقه ای در میان مردم بالا رفته و در نظر سنجی ها محرز است و بسیاری هستند که دیگر نه دموکراتند و نه جمهوری خواه بلکه مستقلند و خود را مستقل می دانند و معتقدند ساختار سیاسی امروز آمریکا دیگر پاسخگوی وضعیت مردم نیست.