اینجا جهنم دره است!
سروان فنی هوایی، رحیم نظری در یادداشتی با عنوان " اینجا جهنم دره است! " در روزنامه تهران امروز به بیان خاطراتش از دوران دفاع مقدس و سردار شهید کاظمی پرداخته است.
به گزارش افکارنیوزبه نقل از ایسنا در این یادداشت میخوانیم:
" بعد از دوران دفاع مقدس به عنوان کروچف در ماموریتی ۲۰ روزه عازم پادگان ارتش جمهوری اسلامی ارومیه شدیم، اما در اختیار نیروهای سپاهی قرار گرفتیم. به ما ابلاغ شد که سردار کاظمی میخواهد با بالگرد ۲۱۴ به منطقه برود. اسم سردار کاظمی حس کنجکاویام را برانگیخت و زیر لب گفتم سردار کاظمی کیست؟ منتظر او بودیم که بعد از چند دقیقهای پا به پادگان گذاشت. با دیدن چهره ایشان به یاد آوردم که چند بار او را ملاقات کردهام، اما به علت افتادگی، تواضع و ساده زیستیاش نه درجه میزد و نه درباره شغل و مقامش صحبتی میکرد. او در پروازهای قبلی خود را معرفی نکرده بود. به هر حال سردار به
ما نزدیک شد و با لبخند شیرین و زیبایی که بر لب داشت، با ما و خلبان روبوسی کرد، سپس به اتفاق چند نفر دیگر سوار بالگرد شدیم و بنده رو به ایشان کردم و پرسیدم سردار کجا تشریف میبرید؟
او با همان لحن و آرامشی که در چهرهاش بود، گفت یک جای خوب! به سمت مرزهای غربی ارومیه به پرواز درآمدیم، هیچگونه اسکورتی نداشتیم و در ارتفاعات کوههای سر به فلک کشیده منطقه در حال عبور بودیم که بر فراز دره عمیقی رسیدیم. سردار کاظمی گفتند همین جا ته دره مرا پیاده کنید. بالگرد به درون دره سرازیر شد، دره بسیار عمیق و وحشتناک بود، خلبان با تلاش بسیار به صورت عمودی درون دره پرپیچ و خم فرود آمد و بالگرد با کوچکترین خطا به سنگها و صخرههای دره برخورد میکرد. هر لحظه احساس میکردیم ملخهای بالگرد به کوه برخورد میکند، مثل این که درون چاه عمیقی فرو رفته بودیم، احساس
عجیب، سرد و نگرانی داشتیم که سردار کاظمی گفت نترسید با شما کاری ندارند! چند نفر به استقبال ایشان آمدند. از ته دره سرمان را بالا گرفتیم و تکهای از آسمان به اندازه یک کف دست معلوم بود! با پیاده شدن سردار و نزدیک آمدن افرادی از درون دره که معلوم شد همگی از نیروهای خودی هستند، سردار به ما گفت بعد از ظهر همین جا سوار میشویم. با سختی و سعی و کوشش زیاد در ساعت سه بعد از ظهر در همان مکان فرود آمدیم. سردار کاظمی همراه با چند نفر از پرسنل و همکارانش سوار بالگرد شدند. در سکوتی سرد و نفسگیر از دره وسیع و پر پیچ و خم بیرون آمدیم. نفس راحتی کشیدم که بالاخره از این دره وحشتناک
سالم بیرون آمدیم.
كنجكاو شده بودم، با آرامش و خونسردي رو به سردار كاظمي كردم و گفتم ببخشيد سردار نام اين دره چه بود و شما چه كاري داشتيد؟! سرم را پايين انداختم و در انتظار جواب او نشستم. ايشان به نقطهاي دوردست خيره شدند و با همان صداقت و گشادهرويي كه داشتند، با لحني آرام و مهربان گفتند اينجا جهنم دره است! در مورد سوال دوم شما تعدادي از پرسنل اينجا مشغول انجام وظيفه هستند و بنده براي بالا بردن روحيه آنها آمدم تا بگويم كه كاظمي هم در جهنم دره دوشادوش ديگر رزمندگان از اين مرز و بوم دفاع ميكند. كاظمي ميداند تعدادي از رزمندگان اسلام در اين دره شبانهروز از مرزها دفاع ميكنند. سردار با
آرمش و احساس وصفناپذيري حرفهايش را زد. از جايم بلند شدم و پيشاني نورانياش را بوسيدم و به او گفتم درود بر شرفت! نزديكهاي اروميه ايشان پياده شدند و از همه ما تشكر كردند و به سمت قرارگاه عملياتي شمال غرب به حركت درآمدند.