پاهای مصنوعی یک تخریبچی
اگر آدم پاهایش سالم هم باشند و بخواهند دم به ساعت از این تپه ماهورها پایین بالا برود، پاهایش درد میگیرد؛ ما هم آدمیم؛ با این پای مصنوعی کم مشکل نداریم؛ تازه همین پای مصنوعی جای سالم ندارد و حسابی چسب دوقلو خورده.
به گزارشافکارنیوزبه نقل از فارس، شهید تفحص «علی محمودوند» به سال ۱۳۴۳ در تهران به دنیا آمد. علی، تابستان سال ۱۳۶۱ همزمان با شروع عملیات «رمضان» در ۱۷ سالگی به جبهه رفت و کارش را در گردان تخریب لشکر ۲۷ محمدرسولالله(ص) آغاز کرد؛ در عملیات «والفجر مقدماتی» همراه گردان حنظله به منطقه فکه رفت و از ناحیه دست مجروح شد.
او مجروحیت دیگرش در عملیات «والفجر ۸» را این گونه بیان میکند: «سال ۶۴، در عملیات والفجر ۸، داشتم در حاشیه جاده «فاو امالقصر» کار میکردم؛ حدود ۷۰۰ ۸۰۰ مین خنثی کرده بودم؛ چاشنیهای آنها را هم ریخته بودم توی یک لنگه جوراب و دستم بود؛ آمدم بروم سر وقت یک سری مین والمر، که بی هوا پایم رفت روی مین. بچهها خیال کردند کنارم خمپاره منفجر شده؛ چون با انفجار مین، ۸۰۰ چاشنی هم منفجر شدند و پایم را آش و لاش کردند!».
علی در سال ۱۳۶۷ ازدواج میکند و خداوند یک فرزند پسر و یک دختر به او میبخشد؛ اما دلخوشی علی، همان مقتل همرزمانش است؛ همرزمانی که جامانده بودند در فکه.
او حتی با پای مصنوعیاش روزی ۱۴ ۱۵ ساعت را در ارتفاعات ۱۴۳ فکه کار میکرد؛ در این باره میگوید: «اگر آدم پاهایش سالم هم باشند و بخواهند دم به ساعت از این تپه ماهورها پایین بالا برود، پاهایش خسته میشود و درد میگیرد؛ ما هم آدمیم؛ با این پای مصنوعی کم مشکل نداریم؛ تازه همین پای مصنوعی جای سالم ندارد و درست و حسابی چسب دوقلو خورده…
پارسال[سال ۱۳۷۲] پای مصنوعی اولیام حین کار شکست؛ مدتی به ضرب چسب دوقلو آن را با خودم این ور و آن ور میکشاندم تا اینکه بالاخره درب و داغان شد.
رفتم تهران یکی دیگر گرفتم؛ این دومی هم بعد از مدتی به سرنوشت رفیق اولش مبتلا شد؛ منتهی چون دیگر تهیه پروتز برایم مشکل بود، به ناچار مدتی خانهنشین شدم. بالاخره با مساعدت سردار عزیزمان حاج آقا باقرزاده پای مصنوعی دیگری از طریق بازار آزاد گرفتیم و با همان هم آمدیم اینجا».
![]()
این فرمانده گروه تفحص لشکر۲۷ محمدرسولالله (ص) سرانجام در ۲۲ بهمن ۱۳۷۹ در منطقه فکه بر اثر انفجار مین به شهادت رسید و پیکر مطهرش در قطعه ۲۷ بهشت زهرا(س) آرام گرفت.