تبلیغات
کد خبر: ۱۴۹۶۵

مهندسی فرهنگی و گوساله سامری

بررسی ضرورت عبرت آموزی متولیان فرهنگی از ماجرای موسی(ع) و سامری

يكي از مهم ترين راه هاي نفوذ اجتماعي و مديريت آن، بهره مندي از فرهنگ توده پسند است. هر چند كه رهبران جوامع را نخبگان آن تشكيل مي دهند كه شامل نخبگان در علوم و فنون گوناگون مي شود، ولي بسياري از نخبگان براي مديريت جامعه، خود را نيازمند اعمال و رفتارهايي مي بينند كه توده هاي مردم مي پسندند كه در بسياري از موارد با ظاهري زيبا و در همان حال ضدعقلاني است؛ زيرا توده هاي مردم پيش از هر چيز به چشم خويش اعتماد دارند و چيزي را اگر به ديده ظاهر نبينند بدان گرايش نمي يابند، از اين رو بيشتر در گرو ظاهر و صورت زيبا به جاي سيرت نيك و باطن خوب هستند.

عوام زدگی نخبگان ریشه در همین فشار فرهنگی توده های مردم و حفظ نفوذ اجتماعی و موقعیت برتر دارد. بسیاری از سکوت ها و عدم مخالفت عالمان دینی با رفتارهای ناهنجار و گاه حتی بدعت ها دارای خاستگاهی اینچنین است؛ زیرا در صورت مخالفت، موجب کاهش دایره نفوذ اجتماعی و امتیازات می شود.

قرآن به مساله همگامی و همراهی نخبگان و عالمان جامعه با توده های خرافی و ظاهربین، توجه داشته و از سوءاستفاده نخبگان و بدعت گزاری های آنان در جهت حفظ نفوذ و موقعیت اجتماعی، انتقاد کرده است.

نقش عالمان در مهندسی فرهنگی
بی گمان فرهنگ در هر جامعه و تمدنی در حکم ملاط است که قطعات سخت و سنگین را به همه پیوند می دهد. به تعبیر امروزی تر می توان فرهنگ را همانند نرم افزار و سیستم عاملی دانست که سخت افزار رایانه ها را قابل استفاده و بهره برداری می کند. بنابراین، اگر نرم افزار فرهنگ نباشد، جامعه نه تنها شکل و معنا نمی یابد، بلکه اصولا بی خاصیت و بی تاثیر خواهد بود.

تاثیر شگرف و مانند فرهنگ در هر جامعه ای موجب شده تا بیش ترین توجه از سوی دوست و دشمن به آن مبذول شود؛ زیرا رهبران جامعه نیازمند فرهنگی هستند که بتوانند به درستی قطعات سخت جامعه را در کنار هم بگذارند و آن ها را در مسیر اهداف به کار گیرند، و دشمن نیز می کوشد تا با کنترل و مدیریت فرهنگ و مهندسی آن به شکل دلخواه، جامعه را از درون متزلزل کرده و به اهداف خود برسد.

همواره این نخبگان جوامع هستند که مدیریت مهندسی فرهنگی را به عهده دارند. البته مراد از نخبگان تنها نخبگان علمی نیستند؛ زیرا نخبگان اقتصادی یا نظامی نیز برای این که کنترل جامعه را در اختیار گیرند و به سوی اهداف مطلوب خویش هدایت کنند، در امر مهندسی فرهنگی جامعه دخالت می کنند.

البته مهم ترین و تاثیرگذارترین قشر از نخبگان را می بایست عالمان و دانشمندان جامعه دانست. باور عمومی در هر جامعه این است که عالمان به سبب علم و دانش خویش بهترین کسانی هستند که می توانند مهندسی فرهنگی را به دست گیرند و جامعه را به سمت اهداف واقعی رهنمون سازند تا همگان از منافع جامعه بهره مند گردند و از مشکلات اجتماعی برهند. همین وجه مثبت و پذیرش توده های مردم، موجب شده است تا به طور طبیعی نفوذ اجتماعی عالمان در هر جامعه ای بالاتر از دیگر نخبگان جامعه باشد؛ زیرا عالمان بر روح و روان افراد جامعه حکومت می کنند؛ در حالی که دیگر نخبگان به ویژه دولتمردان، نظامیان و اشراف بر تن های مردم حکم می رانند.

ظهور بدعتها
از آن جایی که حکومت بر دلها به معنای حکومت بر شخص و شخصیت، بدون هزینه یا با کم ترین هزینه است، هر کسی دوست دارد از این حکومت مطلق بهره مند شود. از این رو مثلثی از زر و زور و تزویر
پدید می آید تا کنترل فرهنگی و در نهایت کنترل جامعه را در اختیار گیرد. اصحاب قدرت و دولت، در کنار ثروت اشراف برای کنترل و مدیریت جامعه نیازمند عالمانی هستند که بر دل ها حکومت می کنند. این جاست که عالمان تزویر در جامعه شکل می گیرند که ظاهری آراسته و نیک دارند، ولی در باطن همراهان زر و زور هستند.
این عالمان برای دست یابی به قدرت و ثروت، حاضر می شوند تا علم خویش را به بها عرضه دارند و این گونه است که بدعت در جوامع بشری شکل می گیرد. ریشه بسیاری از بدعت ها را باید در عالمانی جست که به تزویر رو آورده اند تا به قدرت و ثروت چنگ افکنند.

بدعت در دین که به معنای ایجاد چیزی بی هیچ پیشینه و نوآوری است، آوردن اموری در دین است که برخلاف حکم خدا و پیامبر و آموزه های دینی است.(مفردات الفاظ قرآن کریم، ص۱۱۰) این نوآوری ها برای این نیست تا مشکلات جامعه حل و فصل شود و راهکارهایی برای برونرفت جامعه ارایه گردد، بلکه از آن روست که دل اصحاب زر و زور به دست آید و توده ها مردم را به ظاهری پسندیده فریب دهند و در جهت منافع دولتمردان و ثروتمندان به کار گیرند. در حقیقت، بدعت، تحمیق توده های با ابزار دین برای برآورد نیازهای بخشی از طبقات بالادست جامعه و امتیازبخشی به آنان است.

عالمان به سبب نفوذ اجتماعی و حکومت بر دل ها، به سادگی می توانند مدیریت مهندسی فرهنگی را به دست گیرند تا اهداف خاصی را تحقق بخشند. لذا خداوند در آیات بسیاری عالمان بدعت گزار را تهدید می کند؛ زیرا این جماعت از نخبگان جامعه به سبب نفوذ بر دل های مردم، زمینه دگرگونی در دین و اهداف متعالی آن را سبب می شوند.(آل عمران، آیه۷۵ و بقره، آیه۷۹ و آیات دیگر)

در بدعت ها همواره بخش هائی مورد توجه قرار می گیرد که منافع طبقه یا قشری را تهدید می کند. از این رو بدعت ها زمینه را برای گسترش فساد و ستم فراهم می آورد و زمینه انباشت ثروت، خیانت در امانت، نقض تعهدات اجتماعی و مانند آن می شود(همان) و در نهایت جامعه و مردمان آن را از مسیر اصلی گمراه می سازد.(انعام، آیات۱۴۰و ۱۴۴)

خداوند ریشه بسیاری از بدعت هایی که از سوی عالمان گذشته شده را هواپرستی(انعام، ایات ۱۱۹و ۱۴۸و ۱۵۰) کسب درآمد و ثروت(بقره، آیه۷۹) بر می شمارد. عالمان با سوءاستفاده از علم و نفوذ اجتماعی خود، مهندسی فرهنگی جامعه را به گونه ای سامان می دهند که نیازهای زودگذر دنیوی ایشان برآورده شود و اصحاب قدرت و ثروت خشنود شوند. از این رو حقایق را کتمان و آن را دگرگونه جلوه می دهند و باطل را حق می نمایانند و مردم را به گمراهی دعوت می کنند.(همان و نیز، نساء، آیه۴۴ و آل عمران، آیه۷۱) آنان برخلاف مسئولیت و وظیفه خود، به کتمان حقایق می پردازند و با نوآوری ها و بدعت های نادرست در دین، مردم را به سوی گمراهی و ضلالت و فساد رهنمون می سازند و آلت و ابزار دست قدرتمندان و ثروتمندان قرار می دهند.(بقره، آیات ۴۲،۵۷، ۷۷،۱۴۶ و نیز آل عمران، آیات۷۱ و ۷۸)

سامری گری فرهنگی
سامری در آموزه های قرآنی، نمونه ای از عالمان برجسته ای است که در مسیر بدعت ها گام برمی دارد و جامعه ای را به تباهی می کشاند. وی که از عالمان دارای کرامت بوده، از کرامت و قدرت معنوی خود برای تغییر فرهنگی جامعه سوءاستفاده می کند.(طه، آیات۹۵و ۹۶) جامعه یهودی که از فشار مضاعف و سخت فرعون رهایی یافته بود نیازمند مدیریت و مهندسی فرهنگی بود. آنان به مدت چند سده در مصر زندگی کرده بودند و فرهنگ بت پرستی مصر بر ایشان تاثیرات شگرفی به جا گذاشته بود. از این رو، لازم بود تا این قوم از مصر خارج شود و در جایی دیگر آموزش و پرورش یابد و ملتی برگزیده و الهی شود.

حضرت موسی(ع) نیازمند برنامه ای کامل بود تا ملتی را براساس آن بسازد و تربیت کند، از این رو به کوه طور می رود تا برنامه جامع را از خداوند دریافت کند. در زمانی که آن حضرت(ع) در کوه طور بود، سامری از فقدان برنامه و رهبری استفاده می کند و به مهندسی فرهنگی می پردازد. هرچند که هارون نبی(ع) در زمان عدم حضور موسی(ع) به عنوان خلیفه حضور داشت، ولی از موقعیت اجتماعی هم چون حضرت موسی(ع) برخوردار نبود. همین مسئله موجب می شود تا سامری با توجه به ضعف نفوذ اجتماعی جانشین رهبری و فقدان برنامه رسمی فرهنگی و درخواست های مکرر مردم برای ارایه برنامه استفاده کند و با کنار زدن جانشین، مدیریت جامعه را در اختیار گیرد.

از آن جایی که قوم موسی(ع) خواهان برنامه جامع فرهنگی بودند، سامری از فقدان برنامه بهره برداری می کند و می کوشد تا با دروغی، نیاز حقیقی را به پاسخی دروغین برآورده سازد. البته این قوم بارها از حضرت موسی(ع) خدایی را خواسته بودند که قابل رویت باشد و بتوانند در برابر آن تعظیم کنند. خداوند در آیه ۱۳۸ سوره اعراف گزارش می کند که قوم یهود همین که از سرزمین مصر بیرون آمدند، برای این که هویت مشخص و جامعه ای با هویت جداگانه داشته باشند، خواهان خدایی خاص برای خود می شوند. این درخواست بت به عنوان خدا، هرچند که برای هویت یابی مستقل ارایه می شود، ولی بیانگر این نکته است که هنوز فرهنگ مصری و بت پرستی در ایشان باقی و برقرار است و خداوند یکتا و یگانه غیرمجسم را نمی پسندند.

خطر سهل انگاری در مهندسی فرهنگی
درخواست های این چنینی، موجب می شود تا در زمان فقدان رهبری و برنامه فرهنگی مشخص، سامری از علم و دانش خویش برای افزایش نفوذ اجتماعی بهره گیرد و به مهندسی فرهنگی قوم بپردازد. این بدان معناست که اگر رهبران جامعه اقدام به مهندسی کامل و جامع فرهنگی نکنند و کار را با امروز و فردا کردن به تاخیر اندازند، دیگران به کنترل و مهندسی فرهنگی جامعه می پردازند و جامعه را به سمت و سوی اهداف خویش سوق می دهند.

این که خداوند در هنگام رفتن موسی(ع) به سوی کوه طور او را مورد مواخذه و بازخواست قرار می دهد و می فرماید: «ای موسی! چه چیز موجب شد تو جلوتر از قومت به وعده گاه بشتابی. گفت: اینک آنها پشت سر منند و من به حضورت شتافتم - ای پروردگار من - تا خشنود شوی. فرمود: ما از پس تو قومت را امتحان کردیم و سامری آنها را گمراه کرد.(طه، آیات ۸۴ تا ۸۶) به این معناست که حضرت موسی(ع) می بایست قوم خویش را در شرایط بحرانی همراهی می کرد و اجازه نمی داد تا در شرایطی که برنامه فرهنگی اعلام نشده و درخواست های مکرر از سوی جامعه برای هویت یابی وجود دارد، فضا برای کار فرهنگی سامری ها فراهم آید. این که جامعه را پشت سرش رها می کند و اجازه می دهد تا دیگران مدیریت فرهنگی جامعه و مهندسی و در نهایت کنترل آن را به دست گیرند به گونه ای که جانشین رهبری در ضعف قرار گیرد و ناتوان از مبارزه باشد. کاردرستی نبود که حضرت موسی(ع) انجام داد.

اگر حضرت موسی(ع) درنگ می کرد و پیش از موعد به میقات نمی رفت بلکه با قوم خویش به میعاد و میقات می رفت، شاید شرایط برای تاثیرگذاری سامری و مهندسی فرهنگی و کنترل جامعه به دست نمی آمد. این در حالی است که عجله حضرت موسی(ع) موجب شد تا سامری بتواند به اهداف شوم خویش برسد و نفوذ اجتماعی خود را برای مهندسی فرهنگی و تغییر رهبری به کار گیرد. هارون(ع) در پاسخ اعتراض برادر می فرماید: ای پسر مادرم! این قوم مرا زبون یافتند و نزدیک بود مرا بکشند.(اعراف، آیه ۱۵۰)

بنابراین، سامری چنان از نفوذ اجتماعی خود به عنوان یک عالم دینی بهره می گیرد که جانشین رهبری نمی تواند در برابر تغییراتی که پس از مهندسی فرهنگی سامری صورت گرفته و نیز در برابر قیام و همراهی توده های مردم، مقاومت کند و نزدیک بود که او را به سبب مقاومت بکشند و حذف فیزیکی کنند.

این بدان معناست که اگر رهبران جامعه ای، برنامه فرهنگی نداشته و به درستی فرهنگ جامعه را مهندسی نکنند، دیگران برای دست یابی به اهداف خاص گام به جلو می گذارند و مدیریت فرهنگی و در نهایت کنترل جامعه و رهبری آن را در دست می گیرند؛ زیرا هیچ شکی نیست که قدرت و مدیریت جامعه در دست کسی است که مدیریت فرهنگی را در اختیار دارد.

سامری گری فرهنگی به این معناست که در زمان فقدان برنامه فرهنگی و مهندسی درست آن از سوی رهبران جامعه، شماری با استفاده از سادگی توده ها و گرایش ظاهری آنان، به اشباع خواسته های آنان پرداخته و مهندسی فرهنگی جامعه را در اختیار می گیرند و در نهایت مدیریت و کنترل جامعه را به کلی قبضه می کنند.

در جهان امروز، رسانه ها، همان نقش گوساله زرین سامری را بازی می کنند که دارای قدرت مسحورکنندگی هستند. از گوساله سامری صدایی بر می آمد که مردم را شگفت زده و به خود جلب و جذب می کرد.(اعراف، آیات ۱۴۸ و ۱۴۹ و نیز طه، آیات ۸۷ تا ۹۶)

رسانه ها و ماهواره ها، گوساله های زرین سامری
اگر تا دیروز شعر، ابزار کارآمد فرهنگی در جلب و جذب توده ها به محتوایی بوده است، در جهان امروز رمان ها و سریال ها و فیلم ها هستند که همانند گوساله سامری مسحورکننده هستند. همان گونه که سامری به دروغ گوساله زرین را به عنوان خدای موسی(ع) معرفی می کند و به پرستش و پیروی و اطاعت از آن دعوت می نماید، امروز نیز رسانه ها و ماهواره های زیبا و چشم نواز و مسحورکننده، به دروغ معنویت های مردم را مصادره کرده و با عرفان های کاذب و نمادهای دروغین، فکر و فرهنگ مردم را تحت تاثیر و مدیریت خویش در می آورند تا بتوانند بر جامعه مدیریت کنند.

در دیپلماسی عمومی، کنترل فرهنگی جامعه و مهندسی آن به معنای فراهم آوری لشکری بی مزد و مواجب است که از جان و دل برای تحقق مقاصد رهبرانی که کنترل کنندگان فرهنگ جامعه هستند، تلاش می کند. دیگر نیازی نیست که استکبار جهانی ستون پنجمی را ایجاد کند و جاسوسانی را تربیت نماید و هزینه آن را بپردازد، بلکه با مهندسی فرهنگی و کنترل و مدیریت آن، انسان هایی را تربیت می کند که خود با پول و هزینه خویش اهداف و مقاصد مدیریت استکباری را تحقق می بخشند. این سربازان فرهنگی در خیابان های تهران همان کاری را می کنند که دشمنان در اتاق های فکر در واشنگتن و لندن و فلسطین اشغالی دستور می دهند. بلکه گاه نیازی به دستور مستقیم و غیرمستقیم آنان نیست، زیرا نخبگان مدیریت شده فرهنگی و فکری خود، در مسیر اهداف استکباری فکر می کنند و برنامه می ریزند و عمل می کنند. این کاری است که سامری گری فرهنگی در جهان امروز همانند سامری در جامعه حضرت موسی(ع) انجام می دهد.

اگر دولت مردان و رهبران جامعه اسلامی، مهندسی فرهنگی را در همه ابعاد جامعه به دست نگیرند و برنامه هایی در هر بخش نداشته باشند، در صورت فقدان هر برنامه ای در هر بخشی، روزنه ای برای رخنه دشمنان فراهم می آید. اجرای درست برنامه ها نیز می تواند از هرگونه نفوذ احتمالی و تخریب و تغییر مهندسی های انجام شده جلوگیری کند.

حضور رهبری در جامعه و مراقبت و کنترل دقیق و کامل توده های مردم، به معنای همراهی با مردمانی است که تحت شدیدترین تبلیغات دشمنان قرار دارند. حضور رهبر فرزانه انقلاب در قم نمونه ای از حضور رهبری در جامعه و کنترل فرهنگی آن از نزدیک است تا رهبری مهندسی فرهنگی و مدیریت آن به دست دشمنان نیفتد. از آن جایی که قم مرکز فرهنگی جهان اسلام و مدیریت مهندسی آن است، عدم حضور رهبری در این مرکز به معنای واگذاری مهندسی به بیگانگان و سامری هایی است که در بدنه مراکز تصمیم گیری و تصمیم سازی و مدیریت فرهنگی نفوذ کرده اند. باشد با اندیشه تابناک و بصیرت زای رهبر معظم انقلاب مراکز فرهنگی و علمی از حضور سامری های بت پرست و استکبارگرا زدوده شود و رهبران مدافع انقلاب اسلامی در مقام ضعف و زبونی قرار نگیرند و تهدید به قتل و طرد اجتماعی نشوند.


منبع: کیهان

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات