تبلیغات
کد خبر: ۱۵۷۴۲۲

همدم سیدعلی در زندان انفرادی چه بود؟

تا آن روز زندان برای سیدعلی خامنه ای یک اسم بود؛ نه دیده بود و نه وصفش را شنیده بود. او را به اتاقی بردند که افسری جوان در آن نشسته بو د؛ و چه اندازه بداخلاق و ترش روی. هر آن چه همراهش بود گرفتند. " من درخواست کردم قرآن را بگذارند پهلوی من باشد. قبول کردند. "

به گزارش افکارنیوزبه نقل از مشرق، شرح اسم " عنوان کتاب زندگینامه رهبر معظم انقلاب از سال ۱۳۱۸ تا ۱۳۵۷ است که توسط هدایت الله بهبودی به رشته تحریر در آمده و توسط موسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی به چاپ رسیده است. البته این کتاب اولین بار همزمان با برگزاری نمایشگاه بین المللی کتاب تهران رونمایی شد؛ اما به دلیل وجود برخی اغلاط تاریخی، توزیع آن متوقف شد تا اینکه مدتی قبل پس از برطرف شدن اغلاط، چاپ و در اختیار علاقه مندان گرفت. در نظر داریم هر روز بخشی از این کتاب را منتشر کنیم.

آنچه در ادامه از نظرتان می گذرد بخش چهلم این کتاب است.

***زندان لشکر

صبح آن روز آقای خامنه ای را به دژبان لشکر ۱۲ بردند و در انتهای راهرو دژبانی منتظر، نگهش داشتند. سرلشکر مین باشیان فرمان ده جدید لشکر ۱۲ خراسان که از پله ها پایین می آمد چشمش به روحانی جوانی افتاد که در انتهای راهروست. راهش را به طرف او کج کرد. چند افسر نیز پشت سر او همراهی اش می کردند. " آمد جلو و با لحن خیلی مهربان از من پرسید … شما را چرا آورده اند این جا؟ گفتم… مرا بازداشت کرده اند. گفت چرا؟ … گفتم می گویند برخلاف مصالح کشور… حرف زده اید. "



دستور داد نامه مربوطه را بیاورند. آوردند. بنا کرد به خواندن. به میانه های نامه که رسید سرش را شروع کرد به تکان دادن، و در انتها چهره اش کاملاً تغییر کرد و با لحن خشنی پرسید: " شما چه می خواهید… بکنید؟ چه می گویید؟ … چیزهایی گفتم که … آتشی شد. گفت[مگر] روسیه دین ندارد؟ آمریکا دین ندارد؟ ببین چقدر پیشرفت کرده اند! چه می خواهید؟ دو سه جمله[دیگر هم] گفت و بعد …[نامه ای که آتش خشم او را شعله ور کرده بود] … داد به آن مأمور و رویش را برگرداند و با کمال بی اعتنایی رفت. من دیدم … یکی از آن کسانی که همراهش هستند به من اشاره می کند که بیا جلو، مثلاً چیزی بگو، چیزی بخواه… با سر اشاره کردم که[چیزی] نمی خواهم. "

محل بعدی، زندان لشکر بود. حدود چهار بعد از ظهر به آن جا رسیدند. تا آن روز زندان برای سیدعلی خامنه ای یک اسم بود؛ نه دیده بود و نه وصفش را شنیده بود. او را به اتاقی بردند که افسری جوان در آن نشسته بو د؛ و چه اندازه بداخلاق و ترش روی. هر آن چه همراهش بود گرفتند. " من درخواست کردم قرآن را بگذارند پهلوی من باشد. قبول کردند. همچنین تقاضا کردم ساعتم هم پهلویم باشد قبول کردند. "


با درخواست او برای نگهداشتن دفترچه یادداشتی که در مسافرت ها همراهش بود، موافقت شد. حدیثهایی در آن نوشته بود، و نیز خاطرات رخداده ای چند روز گذشته را. بقیه اشیاء، از قلم تراش تا فندک را گرفتند. " راهنمایی کردند مرا به راهرویی … خیلی بلند که دم آن را … دو سرباز با تفنگ های سرنیزه دار گرفته بودند … آن افسر دستور داد تفنگ ها را عقب بردند[صحنه هایی که بعدها و در زندان های بعدی عادی بود این جا عجیب و وحشت انگیز به نظر می رسید] … بردند توی اتاقی انداختند … و در را بستند و رفتند. من ماندم تنها. "


در این اتاق زیراندازی، پتویی، سکویی برای نشستن یا خوابیدن وجود نداشت. فقط بزرگ بود؛ هم اتاق بزرگ بود، هم پنجره اش. بعد معلوم شد که اینجا نه زندان، بلکه انبار است که تبدیل به زندان موقت شده است. به کنار پنجره رفت و محوطه پادگان را رصد کرد. در آن لحظه ها او چه می دانست سرنوشت، سه بار دیگر او را به این پادگان خواهد فرستاد.

بخش هايي از زمين اتاق نمناك بود و سقف در آستانه ريختن. سقف مخروبه تاب باران هاي بهاري را نداشت. و باز در آن لحظه ها گمان نم يبرد كه اين اتاق نمور نيمه خراب در مقايسه با آنچه كه سال هاي بعد از زندان نصيبش خواهد شد، يك تالار پذيرايي است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات